Noord-Korea is een bizar land. Vrijwel nergens ter wereld wordt de bevolking dagelijks zo gehersenspoeld als daar, en dat al generaties lang. Kleuters horen sprookjes over de verheven leider Kim Il Sung (overleden in 1994 maar nog stééds de President - na hem kwamen er alleen maar Premiers) en hoe hij bijvoorbeeld als klein jochie uit solidariteit met zijn 'kameraadjes' weigerde om droge laarsjes aan te trekken. Leraressen vergaderen over de beste manier om dit belangrijke verhaal in die kinderhoofdjes te stampen. Opa's glimmen van trots als ze hun kleinkinderen hebben geleerd om te zeggen dat 'alle Amerikaanse honden dood moeten'. En niemand, werkelijk niemand, denkt ook maar een seconde zelfstandig na. Dat zou trouwens ook geen enkele zin hebben: voor je het weet zit je in een cel.

Pieter Fleury filmt een dag uit het leven van een jonge vrouw die in een textielfabriek werkt. Het Ministerie van Cultuur en Propaganda, of hoe de betreffende poppenkast ook heten mag, volgde hem op de voet, dus we zien de 'gunstige' kanten van Noord-Korea. Het verbaasde me dan ook dat we zowaar mochten zien hoe een paar kleermaaksters een fout maakten bij het couperen van een jas en hoe soms de stroom uitvalt (uiteraaaard door de schuld van de Amerikanen), maar verder gaat er niks mis en zien we een redelijk welvarende bevolking die zelf niet beseft in welke omstandigheden ze moet leven. Zo ongeveer het enige positieve in Noord-Korea is dat je er geen Idols op TV hebt, maar verder buigt iedereen braaf voor hilarische sprookjesachtige portretten van die psychopaat (De Verheven Generaal tijdens een wandeling tussen de Begonia's van de Revolutie ofzo) en doet men met de hele afdeling tussen de middag aan line-dancing op liedjes die vertellen hoe de dappere dochters en zonen het imperialisme zullen vernietigen.

In deze film ontbreekt een kritische noot, maar dat is begrijpelijk: of je doet het zoals Noord-Korea wil, of je blijft maar lekker weg. Trouwens, de beelden spreken voor zichzelf. Wat moet je er nog aan toevoegen als een moeder haar peuter naar school brengt en ze samen het liedje 'De Amerikaanse Honden Smeken Om Genade' zingen?
De enige kritiek zit subtiel verborgen in de onheilspellende muziek die steeds aanwezig is, maar die volgens mij niet te horen was in de versie die de Koreaanse censor bekeek. En eigenlijk is dat ruim voldoende.

Weet u, Noord-Korea werkt op mijn zenuwen. Een of ander instinct diep in mij wil steeds een paar squadrons bommenwerpers bestellen om die mafketels terug naar de oertijd te bombarderen. Maar ja, dat is ook geen oplossing: die mensen hebben het al moeilijk genoeg en de meesten zullen in werkelijkheid weinig interesse hebben in man-tegen-man gevechten met het Westen. Ondanks die hoofden vol propaganda zijn Koreanen ook maar gewone mensen, die giechelen tijdens de Engelse les en het stiekem aan hun reet roest of de textielfabriek zijn dagelijkse bijdrage in de strijd tegen het Amerikaanse imperialisme wel haalt...

Ik gok trouwens dat Noord-Korea de volgende halte wordt van de USA Liberation Tour, na de redelijk succesvolle try-outs in Afghanistan en Irak. Anno 2004 zou een fatsoenlijke wereld zo'n regime niet meer mogen laten bestaan. (Over het regime van Bush ben ik ook niet erg te spreken, maar dat zal moeten wachten tot een review van Michael Moore's film Fahrenheit 9/11). Het is misschien niet wat Fleury met deze film wil overbrengen, maar ik kan na het bekijken van deze film in elk geval niet wachten tot het gouden beeld van Kim van zijn sokkel dondert. Jammer toch, dat we niet de kans hebben gekregen om De Verheven Leider als een bedelaar uit een kuil te plukken…

Score: 7,5/10
Martijn Warnas