Kinderen? Nee, bedankt. Ik weet hoe het moet, daar niet van, maar ik zie er geen brood in. Een zoontje lijkt me pas leuk vanaf het moment dat hij mijn auto kan repareren en mijn vriendin is zelf gek op koken dus aan een dochter heb ik helemaal niks. Zoals het er nu naar uit ziet heeft mijn broer de eindverantwoordelijkheid voor het doorzetten van de mannelijke lijn der Warnassen en die lijkt zich vooralsnog ook drukker te maken om klassieke BMW's en metaalbewerking dan voortplanting.

Nu mag ik dit allemaal rustig vinden en ik mag me over vijf tot tien jaar ook bedenken en schaapachtig lachen als iemand me bovenstaande onder de neus wrijft terwijl ik Martijn Jr. op schoot heb, want ik ben 26 en dan hoor je zo te denken. Wie van mijn leeftijd is en een kind heeft wist gewoon niet hoe condooms werkten, geloof dat maar. Dat heeft geen flikker te maken met 'ik was er klaar voor' maar alles met 'ik durfde niet naar de drogist'.

Zo, het is weer een flinke portie persoonlijk gelul die ik u voorschotel maar lezersonderzoek wijst uit dat u dat leuker vindt dan daadwerkelijke filminfo en bovendien probeer ik al drie alinea's te voorkomen dat ik over Madonna moet gaan schrijven en dat is zojuist mislukt. FUCK! Sorry.

Madonna speelt Abbie, een yogalerares die maar geen leuke vent kan vinden. Logisch, want een yogalerares is superlenig en dat vinden wij mannen erg leuk, maar tegelijkertijd moet je zo'n zweefteef niet te lang om je heen hebben want dan gaat dat onbespoten gejengel je mijlenver de keel uithangen, wat bijvoorbeeld gebeurt met haar vriend Kevin. Die pakt op een dag zijn boeltje en doet zijn Roadrunner-imitatie. Abbie zoekt troost bij haar vriend Robert, praktizerend tuinman en homoseksueel. Die rol is weggelegd voor Rupert Everett, die overigens persoonlijk aansprakelijk voor het onzalige idee om Madonna 'American Pie' te laten coveren. Dat krijg je er dus van als je gaat zitten slijmen bij een popster, Rupert.

Abbie laat zich troosten onder het genot van een glaasje, of liever gezegd een flesje. Het een leidt tot het ander en omdat Robert ook wat teveel drinkt worden ze de volgende ochtend met een kater wakker en komen dan tot de ontdekken dat er seks heeft plaatsgevonden. Ze kunnen zich daar niets van herinneren, al hadden ze kennelijk wel de tegenwoordigheid van geest om hun ondergoed weer aan te trekken. Drank doet écht rare dingen met mensen, dat blijkt maar weer eens. Na een paar weken ontdekt Abbie dat ze zwanger is en daar kijkt ze Robert op aan, die vervolgens braaf zijn verantwoordelijkheid op zich neemt en geheel tegen zijn eigen verwachting in vadertje gaat spelen. Hun zoontje Sam wordt een ongelofelijk (letterlijk ongelofelijk) aardig, onschuldig en evenwichtig ventje en het verhaal gaat verder als Sam zes jaar oud is. Dan krijgt Abbie een vriend, waarmee ze wil gaan samenwonen en het ziet er al snel naar uit dat Robert zijn zoontje kwijt zal raken.

Deze film laat een aantal voor de hand liggende onderwerpen links liggen: hoe twee vrienden die geen liefdesrelatie hebben een kind opvoeden bijvoorbeeld. Of hoe ze dat aan de buitenwereld uitleggen. Of aan hun kind. Dat geeft overigens niets, want het thema dat wél wordt behandeld is interessant genoeg: als je een kind grootbrengt zonder juridische band (huwelijk, adoptie, etc.), heb je dan nog rechten als dat kind afgepakt dreigt te worden? Niet direct een kwestie waarvan ik 's nachts in bed lig te woelen, maar op zich best een filmpje waard dacht ik zo.

Everett is overigens echt gay. Eigenlijk is het raar om dat te vermelden want als Arnold Schwarzenegger een vrouw zoent schrijf ik ook niet specifiek op dat hij hetero is, maar als Rupert een astronaut had gespeeld en in het echt ook eens met de Shuttle mee had gevlogen had ik het ook gemeld. Het feit dat zijn karakter, Robert, homoseksueel is, speelt nu eenmaal een belangrijke rol in deze film. Everett zet Robert licht verwijfd neer, maar maakt het personage tegelijk erg sympathiek. Sterker nog: uiteindelijk was ik uiteindelijk meer voor Robert dan voor Abbie.

Overigens moet ook gezegd dat Madonna prima werk levert, al is de rol haar op het lijf geschreven. Ik ben zelfs blij dat zij Abbie speelt want anders was Kate Winslet, die zich kennelijk is gaan specialiseren in muffe hippiewijven (denk aan Hideous Kinky en Holy Smoke), misschien wel voor die rol gevraagd en had ik Arena 6 helemaal ondergekotst.

Al met al is dit meer een vrouwenfilm dan iets voor een vrijgezellenfeest, maar Everett is meer dan een knap smoeltje (als ik half zo knap was zou ik daar in mijn jonge jaren schandelijk misbruik van hebben gemaakt) en redt zo de film. Ik heb begrepen dat hij in zijn volgende project, Unconditional Love, waarschijnlijk weer een homoseksueel speelt. Laten we hopen dat hij zich niet te veel op dat soort rollen richt, want zijn komisch talent laat zich voor veel meer gebruiken.

Score: 7/10
Martijn Warnas