Er was ooit ook een podcast. Klik hier

Ben Gates is op zoek naar een schat. Dat is min of meer een familietraditie, al heeft Ben's vader zich er nooit mee bemoeid. Zijn opa wel: dat is de man die Ben aanstak met het schatzoekersvirus door hem als kleine jongen een verhaal te vertellen over een geweldige schat, die uiteindelijk door de Vrijmetselaars op een veilige plaats is verstopt. Acht generaties geleden kreeg een van Ben's voorvaderen een aanwijzing in handen voor de locatie van deze rijkdommen, maar sindsdien is het niemand van de familie gelukt om ook maar een koperen cent te vinden. Wél is het gelukt om de risee te worden van de gehele historische en academische gemeenschap, met deze rare zoektocht.

Jaren later blijkt dus dat de volwassen Ben (Nicolas Cage) de traditie toch heeft gevolgd. Bij een expeditie op de noordpool vindt hij de plek waar de eerste aanwijzing over ging, namelijk het scheepswrak van de 'Charlotte'. Zijn teamleden zijn ernstig teleurgesteld als het wrak geen schat blijkt te bevatten, maar slechts een nieuwe aanwijzing. Die verwijst naar de achterkant van de Amerikaanse Onafhankelijkheidsverklaring, een stukje papier wat zo goed als onbereikbaar is voor mensen zoals Ben Gates.
Toch denkt Ian, de financier van de reis, dat ze dat papiertje best kunnen 'lenen' voor onderzoek. Ben is het daar echter niet mee eens en zo ontstaat er fikse ruzie in het team. Ian en zijn vrienden besluiten om voor zichzelf te beginnen en de samenwerking hardhandig te beëindigen.

Als brave Amerikanen gaan Ben en zijn vriend Riley (een computergenie, altijd handig) naar de FBI en nog wat andere overheidsinstellingen om te waarschuwen dat de Onafhankelijkheidsverklaring in gevaar is, maar zodra hij met het verhaal van een onzichtbare schatkaart op de achterkant komt, gelooft niemand hem meer. Bovendien wordt het document toch al veilig bewaard. Ben weet echter waar zijn voormalige makkertje toe in staat is en blijft op zoek naar iemand die hem serieus wil nemen. Zo komt hij bij Abigail Chase, een smakelijke jongedame die de baas is van het Nationaal Archief. Ook zij wil hem niet geloven, al luistert ze tenminste nog iets langer naar Ben's verhaal dan de FBI en de NSA. Als ze echter vriendelijk informeert of de verschrikkelijke sneeuwman er toevallig nog bij betrokken is, weet Ben wel hoe laat het is. Als niemand hem serieus neemt, besluit hij zélf dan maar om hoe dan ook die schat te vinden.

National Treasure hangt aan elkaar van onwaarschijnlijke gebeurtenissen en idiote maar vermakelijke theorieën. Over de geheimzinnige 'driehoek met het oog' dat op het Amerikaanse dollarbiljet te vinden is worden nog bijna dagelijks krankzinnige discussies gevoerd, al dan niet in connectie met vrijmetselaren, de Illuminati, marsmannetjes en de stijgende benzineprijzen. Zie https://www.straightdope.com/classics/a5_022.html voor een samenvatting. Het is leuk om te zien hoe in National Treasure al die onzinverhalen lekker aan elkaar geregen worden.
Daarentegen is het wel jammer dat het script voor de rest ook rare sprongen maakt. Zo overleeft Ben een explosie zonder zelfs maar een schrammetje (laat staan dat hij dagenlang een pieptoon in zijn oren heeft, of erger), blijkt hij een meester-inbreker te zijn en schijnt de rest van het verhaal opvallend veel te lijken op het boek The Da Vinci Code, wat trouwens binnenkort verfilmd zal worden. (Verwacht in 2006.)

Je mag het van de makers niet zeggen, maar deze film heeft ook heel wat weg van de avonturen van Indiana Jones. Ik snap persoonlijk niet wat daar mis mee is, want dat waren toch heel onderhoudende films. Wel zaten ze voor mijn gevoel iets beter in elkaar dan dit verhaal. Nicolas Cage heeft zich als intellectuele actieheld echter al lang bewezen en hij houdt dit maffe, rammelende verhaal in zijn eentje op de been. Lekker kankeren op een script kan ook best leuk zijn op zijn tijd, dus National Treasure is het op zijn minst waard om over een paar jaar een keer op TV te bekijken. Je moet alleen wel een echte Cage-fan zijn om hier een bioscoopkaartje voor over te hebben.

Score: 6/10
Martijn Warnas