Politieman Hank Rafferty heeft zijn week niet. Eerst wordt zijn collega doodgeschoten door een bende inbrekers en de volgende dag krijgt hij ruzie met een hele lastige neger, die hem zonder enige reden de huid vol begint te schelden terwijl hij nota bene in een auto naar de sleutels staat te hengelen! Door een misverstand krijgt Hank vervolgens zes maanden cel wegens mishandeling en kan hij daarna alleen nog maar als beveiligingsbeambte terecht.

Earl Montgommery had een droom: politieman worden. Maar hoewel hij duidelijk talent heeft, wordt hij van de politie-academie geschopt omdat hij een instructeur op zijn nummer zet (en tegelijkertijd het halve terrein sloopt, al doen ze daar wel érg kinderachtig over wat Earl betreft). Vervolgens laat hij de sleutels in zijn auto zitten en krijgt hij meteen last met een politieman die natuurlijk denkt dat hij de wagen staat te jatten. Helaas voor die man kan Earl even geen politie meer zien! Maar ja, het leven gaat verder en Earl vindt een baantje in de beveiliging. De naam van dat bedrijf? National Security. En Hank, de politieman waarmee hij ruzie kreeg, blijkt zijn collega te zijn…

Twee mensen die elkaar niet kunnen luchten of zien maar toch tot elkaar veroordeeld zijn om een probleem op te lossen is bepaald geen nieuw idee voor een film. Maar een jongen en een meisje die verliefd worden is dat ook niet echt en dan denken we maar: het gaat om de uitvoering. En die is in dit geval redelijk. Martin Lawrence (Earl) weet echt een bijzonder irritant karakter neer te zetten, maar in dit geval zorgt het er wel voor dat je de rechtschapen Hank (Steve Zahn) meteen twee keer zo sympathiek gaat vinden. En dat komt mooi uit, want ik ben ook niet zo gek op smerissen. Evenzogoed blinkt deze film op geen enkel gebied uit: er zijn wat aardige stuntjes (een schietpartijtje in een magazijn vol frisdrank, een auto die van een brug rijdt), er zijn twee of drie redelijke verbale grappen en het verhaal is in grote lijnen te volgen. Ik heb dat allemaal wel eens erger gezien.

Als we iets verder kijken is dit ook een verhaal wat de spot drijft met het feit dat zwarten zich vaak te pas én te onpas de underdog voelen, met name als het gaat om hun contact met de politie. Earl laat verder ook geen kans voorbij gaan om Hank te laten weten dat hij het als zwarte niet makkelijk heeft in het leven, al is hij zelf net zo goed een racist als het gaat om blanke mannen met zwarte vriendinnen. Hank kan zich daar niet tegen verweren, want hij is dan wel geen racist maar alles wat hij doet is fout in Earl's ogen. Daarnaast heeft hij al aan den lijve ondervonden dat deze zwarte galbak maar hoeft te kikken om hem weer zes maanden gevangenisstraf te bezorgen! Het is aardig dat een film dit thema eens aansnijdt, maar een lach-of-ik-schiet comedy is meestal niet zo geschikt is om een maatschappelijke discussie te voeren. Bovendien is het ook niet de hoofdmoot van deze film.

Al met al gaat het er dus met name om hoe grappig en hoe spannend deze film is. Wel, er werd bijna niet gelachen en echt spannend werd het ook niet. Deze film zal ongetwijfeld voor vele duizenden vliegtuigpassagiers de vlucht een tikkie minder saai maken, maar hij is echt geen bioscoopkaartje waard.

Score: 5,5/10
Martijn Warnas