Een Franse film over overspel, dat moeten we even bekijken! Of weet u wat? Ik bekijk 'm en u kunt dan fijn naar uw werk op de afdeling langlopende polissen, hahahaa… Sorry. Dat was lullig. Aan de andere kant: ik moest ook naar The Fast And The Furious. En u bouwt weer fijn pensioenrechten op.

Nathalie is het verhaal van een Frans echtpaar, Catherine en Bernard, gespeeld door respectievelijk Gerard 'aardappelneus maar kennelijk toch aantrekkelijk' Depardieu en Fanny Ardent. Zij is vrouwenarts, hij moet vaak op zakenreis. En als ze dan eindelijk in bed liggen zijn ze allebei moe. U kent dat.

En wat doet zo'n man op zakenreis, als hij thuis alleen maar smoesjes over hoofdpijn te horen krijgt? Moet ik dat nog uitleggen? Vast niet. En de reactie van de vrouw, Catherine, is ook voorspelbaar: ze kan het natuurlijk niet hebben dat haar man vreemd gaat. Dat is typische vrouwenlogica: ik doe het niet met jou, DUS doe jij het helemaal niet. Ik wil geen diepgaande discussie over huwelijksmoraal beginnen, maar Catherine is niet echt een warme vrouw dus ik had enig begrip voor Bernard.

Vervolgens doet Catherine iets wat ik nog minder begrijp: ze huurt een hoertje in om haar man nogmaals te verleiden om vreemd te gaan. En dat terwijl hij al had bekend dat hij incidenteel in de fout ging! Catherine kiest een aantrekkelijke blondine uit, doopt haar Nathalie en betaalt het meisje om haar man te verleiden en een relatie met hem op te bouwen. Mij werd nergens echt duidelijk wat ze daarmee nu wil bereiken. Eerst dacht ik dat ze zijn hart wilde breken door het meisje te laten verdwijnen als hij eenmaal verliefd was, maar omdat ze Nathalie uitgebreid (en in detail) laat vertellen wat ze met Bernard gedaan heeft, zou het ook zo kunnen zijn dat ze hem juist 'op afstand' probeert te beminnen omdat ze het zelf niet meer kan. Kortom, ik was de draad wat dat betreft een beetje kwijt. Dat zou ook kunnen komen omdat ik afhankelijk was van de ondertiteling en af en toe aantekeningen zit te maken, maar ik vermoed dat het toch voornamelijk komt omdat ik nu eenmaal een man ben en dit een film is over de belevingswereld van vrouwen. De film werd ook geregisseerd door een vrouw.

Catherine en Nathalie ontwikkelen een rare verstandhouding met elkaar: Nathalie probeert het lang zo professioneel mogelijk te zien en lijkt elke emotie te missen. Wilt u mij betalen om met uw man naar bed te gaan? Prima, Madame. Zolang u maar betaalt.
Voor Depardieu is dit overigens een kleine rol. Voor hem was het trouwens een stuk minder spannend dan u misschien zou denken, want we zien niets van de dampende sex die tussen Nathalie en Bernard plaatsvindt. Daar horen we alleen maar over als Nathalie verslag uitbrengt, in verhalen die soms minuten lang duren en waarbij Catherine alleen maar naar haar zit te staren.
Het verhaal komt eindelijk een beetje in beweging als blijkt dat de stoïcijnse Nathalie soms ook uit eigen beweging met Bernard afspreekt, omdat de sex kennelijk bevalt. Daarnaast gaat Catherine zelf ook (een beetje) experimenteren met vreemdgaan. Het slot zag ik niet aankomen, maar als ik u vertel dat er geen auto-achtervolgingen, aftikkende bommen of op-het-nippertje afgeblazen huwelijken bij komen kijken weet u denk ik wel genoeg.

Na wat research bleek trouwens dat ik gelukkig niet de enige ben die niet begrijpt wat Catherine nu eigenlijk wilde bereiken met haar spelletje. Hoed u voor critici die het wél beweren te weten, want die durven het gewoon niet toe te geven. Hoewel Nathalie best een aardige film is, vind ik dat vage verhaal toch een groot nadeel. Waarom zouden we dan nog gaan kijken? Om een blondine vieze verhaaltjes te horen vertellen? Dat kan telefonisch al voor zeventig eurocent per minuut en dan is het nog in het Nederlands ook.

Score: 6/10
Martijn Warnas