Er was ooit ook een podcast. Klik hier

Het is vrijwel onmogelijk om het over deze film te hebben zonder te verwijzen naar Mary Poppins, de moeder van alle film-nannies. Weliswaar is Nanny McPhee gebaseerd op een relatief onbekende serie Engelse kinderboekjes, maar de overeenkomsten met het verhaal van P.L. Travers zijn toch wel opvallend: in beide gevallen gaat het om een kinderjuf die op het juiste moment uit het niets verschijnt, die aanvankelijk streng lijkt maar wel mee blijkt te vallen en die over magische krachten beschikt.
Nu zijn er ook een paar verschillen: Mary Poppins had met drie bijzonder brave eikeltjes van doen, maar het gezin van Mr. Brown, een weduwnaar, telt maar liefst zeven koters en die maken er juist een sport van om hun kindermeisjes weg te pesten. Nummer zeventien was al binnen vier dagen gillend gek, omdat de kinderen haar wijsmaakten dat ze de baby hadden opgegeten. Zo zaten ze allemaal te kluiven aan een stuk gebraden kip, waar een babysokje omheen was geschoven...
Die plannetjes komen voornamelijk van Simon, de oudste van het stel. (En je dacht toch niet dat ik die zes andere koters ook ga profileren, hoop ik? Wat meisjes, wat jochies, een baby, een brillejoodje met rood haar en sproeten... Wat ze bij kindercastingbureau's de weeshuismelange noemen.)

Een ander verschil is dat Mary Poppins een nogal Victoriaans gekleed maar verder best geil mokkeltje is, maar Nanny McPhee is wel zo ontzettend lelijk dat zelfs Pa Tokkie er nog niet op zou durven te klimmen. Een aardige gimmick is verder dat ze steeds iets minder lelijk wordt naarmate de kinderen zich beter gedragen. Ik moest even nadenken over de symboliek daarvan, maar toen ontdekte ik op het schutblad van de persmap een vertaling van een Noors spreekwoord: "Dat wat geliefd is, is altijd mooi." Nu ken ik toevallig een paar Noren en die hebben nog nooit van dat spreekwoord gehoord, maar ik vind het een slimme truuk om een gimmick te verantwoorden. Achteraf kun je overal diepgang in suggereren, door de juiste citaten in te voegen. Vraag maar aan elke Nederlandse schrijver die ooit begon met een platvloerse seksscène en daar vervolgens een boek omheen lulde.

De grote overeenkomst is magie: Poppins had een handtas, Nanny McPhee heeft een magische stok die ze op de grond laat neerkomen, waarna er vreemde dingen gebeuren. Kinderen die met meel en viltstiftvlekken op hun gezicht doen alsof ze de mazelen hebben, krijgen écht de mazelen, bijvoorbeeld. En dan noem ik nog een vrij simpel voorbeeld van de talloze truukjes die Nanny McPhee gebruikt om de kinderen een lesje te leren.

Laten we eens naar het achtergrondverhaal kijken. De kinderen zijn van Mr. Brown, een rol van Colin Firth die hier zijn karakter uit Bridget Jones's Diary combineert met zijn Sense en Sensibility-toupet. Het verhaal speelt een jaartje of honderd geleden, in een dorpje waar alleen maar zandpaden van huis tot huis lopen. Mr. Brown is onlangs weduwnaar geworden en hij bespreekt zijn dagelijkse zorgen nog steeds met de stoel waarin zijn vrouw meestal zat.
Hoewel de man drie personeelsleden in huis heeft (een kok, een werkster en een kindermeisje) en hij daarnaast de plaatselijke begrafenisondernemer is (met twee medewerkers in dienst en elke dag verse klanten op de aflegtafel), kan hij financieel toch niet voor zichzelf zorgen.
Dat ligt dan kennelijk aan die kinderen. Weliswaar huurt de man een huis waar je de collectie van het Louvre royaal in kwijt zou kunnen, maar die koters liggen toch op één kamer. Daar valt wat te bezuinigen, zou je zeggen. Maar goed, hij krijgt een maandelijkse bijdrage van zijn tante Adelaide, (een heerlijk overdreven rol voor Angela Lansbury) en zo komt hij toch elke maand rond.

Helaas gooit Adelaide roet in het eten door te eisen dat hij binnen een maand opnieuw getrouwd is: zo niet, dan stopt ze de toelage. En dat betekent dat de kinderen naar het weeshuis moeten en Mr. Brown de gevangenis in draait vanwege zijn schulden. Pure lulkoek allemaal, want tenzij ze hier een ernstige crackverslaving verzwijgen is dit wel érg dramatisch. Maar goed, het is maar een kinderfilm en wat snappen die koters nou van geld...

Emma Thompson is een uitstekend actrice, maar ze is bepaald geen MILF. Om haar hier nu ook nog eens te zien met wratten, een aardappelneus én een paar hazetanden waar wijlen Frits Philips jaloers op zou zijn geweest is wel wat veel van het goede. Ze maakt van Nanny McPhee echter wel een heel leuk karakter en Mary Poppins is al snel vergeten.
Colin Firth speelt echter volslagen op de automatische piloot. Kinderen zullen hem niet in die andere films gezien hebben, maar ik vond het gewoon schokkend om te zien hoe die man doodleuk zijn oude truukje weer opvoerde. En van Hugh Grant kan ik dat dan wel weer hebben, maar volgens mij is Firth een échte acteur en dan ben je toch aan je stand verplicht om af en toe met iets nieuws voor de dag te komen. Zelfs als je in het Nederlands toch maar nagesynchroniseerd wordt door Peter Blok, wie dat ook wezen mag.

Als kinderfilm is Nanny McPhee uitstekend geslaagd. Daar blijft het echter bij. Volwassenen zullen toch de wenkbrauwen fronsen bij het idiote achtergrondverhaal van Mr. Brown: ik zat echt te wachten op het moment dat hij een opiumkit binnen zou gaan of dat de doodgraversmaffia zich zou melden voor hun maandelijkse steekpenningen, maar de achtergrond van zijn financiële problemen blijft vaag. Ook over Nanny McPhee's geschiedenis horen we verder geen woord. Wel heeft Nanny McPhee een bloedsentimenteel maar toch heel aardig slot, dat geen seconde te lang duurt. Vervelend is deze film dus zeker niet, maar hij had stukken beter kunnen zijn.

Score: 6,5/10
Martijn Warnas