Eigenlijk zou het een apart genre moeten zijn, de 'jongens die gedonder met meisjes hebben'-films. Die beschrijving is alleen een beetje lang. Misschien ligt hier wel een kans op onsterfelijkheid voor mij, als ontdekker? In de medische wereld is dat heel gewoon, vraag maar aan Asperger of Creutzfeld en Jacob. Het Warnas-genre, zo zou het kunnen heten.

Tom Stansfield is een loser, want hij is aardig. Ik ga misschien wat kort door de bocht, maar zo werkt het in filmland. Hij is verliefd op Lisa, de dochter van zijn sadistische baas. Door een misverstand denkt hij dat ze hem uitvraagt terwijl ze eigenlijk alleen maar wil dat hij een avondje op het huis van haar vader past zodat ze zelf de deur uit gaat. En wat gebeurt er dan? Precies, allerlei geschifte types komen dat dure huis binnen en Tom krijgt zijn handen vol om te voorkomen dat het een puinhoop wordt. Guttegut wat origineel toch weer.

De afgelopen vijf jaar heb ik thuis niks gekkers aan de deur gehad dan een incidentele Jehova en een scharensliep, maar bij Tom komt een bonte parade van psychoten voorbij waaronder een drugdealer die nog geld krijgt van Lisa's broer en een pas ontslagen secretaresse. Natuurlijk is zijn baas (tevens Lisa's vader en de huiseigenaar) ook zo gek als een rat: zo houdt hij een zeldzame uil als huisdier en zet hij berenklemmen in de tuin tegen inbrekers. Zoals de Engelsen dat zo onderkoeld kunnen zeggen: Hilarity ensues, except it doesn't.

Deze film is saai, flauw en maakt je zenuwachtig. Tom krijgt geen enkel probleem wat niet op te lossen valt met een honkbalknuppel en wat kleurrijk gevloek. Daarnaast is het geen karakter waar je makkelijk sympathie voor krijgt, omdat het duidelijk zo'n type is dat denkt dat je moet slijmen bij de baas om vooruit te komen in het leven..

Maar goed, zeuren is altijd makkelijk. Heeft deze film nog goede kanten? Ach, het had een stuk onsmakelijker en platvloerser gekund. Een man die die een kamer onderpist, erger wordt het niet. Daarnaast zijn de redenen waarom al die rare dingen gebeuren redelijk plausibel. Al met al kijk ik een stuk liever naar deze film dan naar, pakweg, een blinde muur. Maar iets aardigers weet ik helaas niet te zeggen.

Score: 4/10
Martijn Warnas