Van de Grieken weet ik niet zoveel, behalve dat ze weten hoe je met die achterlijke vliegtuigspotters om hoort te gaan. (Met zo'n hobby verdien je het gewoon om een paar jaar achter de tralies te verdwijnen. Misschien kom je er dan eens als een kerel uit.) Zelf kom ik niet eens in Griekse restaurants. Druivebladeren m'n reet. Doe mij op vakantie maar de gutbürgerliche küche. Dan stink je ook niet zo uit je bek.

Na deze film ben ik echter helemaal bijgespijkerd over Griekenland, dankzij de vader van Toula Portakalos. Die man is ooit vanuit Griekenland naar Chicago gekomen en heeft daar vanuit het niets een goedlopend restaurant opgebouwd, waar hij zijn familie prima mee kan onderhouden. Hij is ook een fontein van wijsheid: noem een willekeurig woord en hij kan aantonen dat het van origine Grieks is. Het lukt hem zelfs met 'kimono'. Daarnaast zweert bij bij het schoonmaakmiddel Windex als de kuur voor letterlijk alle kwalen die een mens maar kan hebben. Brandwond? Windex. Blaar? Windex. Schrale plek? Windex.
Kortom, Gus Portakolos heeft zo zijn eigen kijk op de wereld en een knappe vent die hem er vanaf brengt. Jammer alleen van zijn gekke schoonmoeder, die pas is overgekomen uit Griekenland en nu denkt dat ze door een groep Turken is ontvoerd. En als Grieken érgens een hekel aan hebben...
Zijn zoons staan in de keuken en zijn dochter Toula is serveerster, pardon zitplaats-assistente. Als dat meisje nou eindelijk eens een leuke Griekse man treft, trouwt voor de Grieks-Orthodoxe kerk en kinderen gaat baren, wordt Gus een gelukkig man.

Dat is-ie echter niet. En dat ligt aan Toula. Ze loopt tegen de dertig en het zit er niet in dat ze ooit nog een man zal vinden. Dat heeft in eerste instantie te maken met haar 'look', die ergens tussen Nana Mouskouri circa 1980 en de vrouwelijke hoofdrolspeelster uit Chicken Run in zit. Toula heeft het niet zo op haar familie. Zelf zegt ze dat Griekse vrouwen alleen maar mogen trouwen, baren en koken. Die kinderen worden vervolgens volwassen Grieken, die luidruchtige vreetfeestjes organiseren, met elkaar trouwen en nóg meer kinderen krijgen. Daar heeft ze helemaal geen zin in!
Nu heeft Toula wel interesse in computers, dus vraagt ze haar moeder of ze een cursus mag gaan volgen. Moeder peutert bij vader met enige moeite toestemming los, want pa is bang dat zijn dochter zonder begeleiding in de stad meteen aan de drugs gaat. We hebben het hier dus over een vrouw van bijna 30 met een uilebril en een gebreid vestje aan, hé?

De cursus doet haar goed. Dankzij contactlenzen en een nieuw kapsel krijgt ze opeens een stuk meer zelfvertrouwen en al snel krijgt ze aandacht van Ian Miller, een docent Engels die deze Griekse schone helemaal ziet zitten. Toula is dolblij met deze vangst, tot ze zich realiseert dat Ian geen Griek is maar een 'xeno', en dus nooit de goedkeuring van haar vader zal krijgen!

Ian doet een heleboel moeite om geaccepteerd te worden door Toula's familie. Hij laat zich zelfs dopen voor de Grieks-orthodoxe kerk. Ook zijn ouders moeten heel wat doorstaan, al zijn dit mensen die wel érg weinig kaas hebben gegeten van andere culturen. Kortom: het zit allemaal tegen. En dan blijkt Ian nog een vegetariër te zijn ook, zo ongeveer de ergste zonde die de Grieken (in deze film) lijken te kennen. Maar goed, dan eet hij maar lamsvlees...

My Big Fat Greek Wedding is een comedy. Hij is niet hilarisch, maar dat zijn weinig films om half elf 's ochtends met drie man in de zaal als je net geflitst bent. In ieder geval is dit als een romantische comedy geen gekke poging, met als extra voordeel dat de grappen nergens tot plaatsvervangende schaamte leiden. Dat gebeurt bij dit soort films nogal snel en ik heb er een hekel aan. Hoofdrolspeelster Nia Vardalos maakt een mooie overgang van lelijk eendje naar (redelijk) mooie zwaan, als levend bewijs dat er eigenlijk bijna geen lelijke vrouwen zijn maar wel een hoop vrouwen die geen idee hebben hoe ze zich het best kunnen presenteren. Vrouwen uit Dordrecht uitgezonderd, uiteraard.

Score: 7/10
Martijn Warnas