De titel zit alvast helemaal snor. Murder By Numbers, dat klinkt spannend en maakt duidelijk waar het om gaat. Andere goede filmtitels zijn Murder On The Oriënt Express (moord in een trein), Murder At Covent Garden (in Covent Garden), Murder By Mistake (per ongeluk) en Dial M for Murder (in het Nederlands ooit creatief vertaald als 'U Spreekt Met Uw Moordenaar').
Het verschil met al die andere films is dat Murder By Numbers echt helemaal NIKS met getallen te maken heeft. Het had net zo goed Murder At Random kunnen heten, of Murder By A Murderer. Dan sloeg die titel nog ergens op. Maar goed, ik ga daar verder niet over. Ik weet overigens best dat 'by numbers' ook 'op volgorde' of 'volgens het boekje' kan betekenen, maar dat is hier niet echt van toepassing.

Wat verder niet erg klopt is de casting van Sandra Bullock in de rol van een geharde, stoere, door de wol geverfde inspecteur bij de afdeling moordzaken, met wie niemand wil samenwerken, die een groot geheim met zich meedraagt en die zelfs een woonboot heeft. Nog afgezien van het feit dat zulke afgetrapte karakters eigenlijk alleen nog maar geschikt zijn voor lachfilms is Sandra Bullock, specialiste in licht-autistische vrouwtjes, toch wel de laatste die je voor zo'n rol zou moeten kiezen. Maar goed, ook daar ga ik verder niet over.

Bullock speelt Casey Mayweather, een geharde, stoere... affijn, daar hebben we het net over gehad. Als op een dag in het plaatsje San Benito het dode lichaam van een vrouw in een greppel wordt aangetroffen, wordt dat 'haar' zaak. Daarbij krijgt ze versterking van Sam Kennedy (die sukkel van een Ben Chaplin), een agent die eerst bij de afdeling zedendelicten werkte en nu het vak van moordenaars vinden komt leren. Sam doet alles keurig volgens de regels en is dus net zo effectief als een schaal gevulde koeken op een Weight Watchers bijeenkomst. Hij volgt letterlijk in Casey's voetstappen, in de traditie van bijfiguren als Watson, Harry (van Derrick), Lewis (van Morse) of desnoods Vledder.

Nu richten wij onze aandacht op Richard en Justin, twee verveelde pubers die zichzelf bijzonder intelligent vinden. Zo intelligent, dat ze het wagen om een willekeurige vrouw te vermoorden om te zien of de politie dat geval kan oplossen. Daarbij zetten ze natuurlijk ook keurig een dwaalspoor uit, richting een onschuldige man.

En nou niet meteen gaan jammeren dat ik de clou verpest, want dit is al na vijf minuten duidelijk. De spanning van deze film zit 'm er niet in wie de moordenaar is, maar of en hoe Casey er achter komt hoe de vork in de steel zit. Daarnaast worden we natuurlijk allemaal geacht benieuwd te zijn naar Casey's grote geheim. Dat zijn we overigens niet. Het zal ons worst zijn.

Pas nu ik er eens over nadenk besef ik hoe waanzinnig slecht deze film eigenlijk is, althans wat het verhaal betreft. De driehonderdveertigste aflevering van Derrick was een grotere verrassing dan deze film. Ik ben geneigd een negatief oordeel te vellen, want daar ga ik dan wél weer over. Maarrr... toen ik in de zaal zat viel het eerlijk gezegd wel mee. Ik kan nu achteraf wel gaan klagen, maar ik heb me niet verveeld. Wel geërgerd, overigens, aan al die vreselijke clichés. Maar goed, de speurtocht is interessant genoeg om deze film te gaan zien. Al was het maar om die twee vreselijke jochies hun verdiende loon te zien krijgen. Bovendien kun je, mocht je dat leuk vinden, een heleboel psychologische analyses loslaten op die twee koters. Dat ze het zo moeilijk hebben met hun hoge IQ en dat hun ouders zo weinig aandacht voor ze hebben dat het logisch is dat zij niet begrijpen hoe erg moord is. Ik haal dat gelul overigens allemaal uit de persmap en die heeft u er niet bij, maar je hebt altijd mensen die dat uit zichzelf snappen en het nog van belang vinden ook. Voor zulke types is deze film vast nog een stuk interessanter, maar ik zag het er niet aan af. Met enige aarzeling geef ik een voldoende.

Score 6/10
Martijn Warnas