Er was ooit ook een podcast. Klik hier

Hier valt geen eer aan te behalen, vrees ik. Ik zag zelfs een reclamespot van ruim 45 seconden, direct als eerste na het 8-uur journaal! Heb je mij echt nog nodig om te vertellen waar deze film over gaat?

Héél in het kort dan: in 1972, tijdens de Olympische Spelen in Duitsland (ik zeg lekker niet waar) werd de Israëlische ploeg overvallen en gegijzeld door een groep Palestijnen. Dat werd een bloedbad en Israël liet het daar niet bij zitten: toenmalig premier Golda Meir gaf de inlichtingendienst Mossad opdracht om de verantwoordelijken op te sporen en te doden. Ik kon me daar helemaal in vinden. Mijn lijfspreuk is: 'wraak is een gerecht dat je het beste koud kunt opdienen'. Of althans, het zou mijn lijfspreuk zijn als ik niet zowel lui als vergeetachtig was, zodat wraak er in de praktijk zelden van komt.

Munich is voor een groot deel speculatie, al is de basis van het script een boek van een journalist die op zijn beurt weer gesproken heeft met een man die beweert de operatie te hebben uitgevoerd. Met wat degelijke onderzoeksjournalistiek kom je echter een heel eind, en eerlijk gezegd zal het mij persoonlijk ook jeuken wat er wel en niet van klopt. Dan is er nog het feit dat je een film als deze nooit kunt maken zonder dat er iemand gaat zeiken: er is geen objectieve waarheid in dit conflict, dus er zal altijd een partij zijn die vindt dat het verhaal oneerlijk is. In enkele Arabische landen gaat deze film in elk geval nooit draaien en er zijn ook mensen die zeuren dat Spielberg duidelijker partij had moeten kiezen voor de Joodse of de Palestijnse zaak.

Het aardige van deze film is dat hij zich afspeelt in de jaren '70 en dat er ontzettend veel moeite is gedaan om het tijdsbeeld natuurgetrouw weer te geven. Verwacht dus hele dikke brilmonturen, belachelijke kapsels en overhemden met boorden en manchetten van zeker 10 centimeter hoog. Hoofdrolspeler Eric Bana speelde ooit de Hulk (nou ja, Bruce Banner) maar is hierin bijna onherkenbaar. Hij krijgt ondersteuning van Ciarán Hinds, eigenlijk een specialist in filmboeven maar in dit geval een soort vaderfiguur voor de groep Mossad-agenten.

Het team werkt in het diepste geheim: hun contacten (en contracten) met de Mossad zijn verbroken en ze hebben afgezien van hun lijstje met namen alleen een sleutel van een Zwitserse kluis, waar steeds nieuw budget in wordt gedeponeerd. Bana is Avner, de teamleider en een voormalig bodyguard van Golda Meir. Hij begint aan de klus als zijn vrouw zwanger is en weet dat hij in elk geval de eerste jaren van het leven van zijn kind zal missen. Zijn team bestaat verder uit een speelgoedmaker die is omgeschoold tot explosieven-expert, een chauffeur, een vervalser en een 'opruimer', Carl (gespeeld door Hinds). In de jaren dat ze samenwerken zijn ze min of meer elkaars familie en aangezien hun operaties vaak zenuwslopend zijn, schept dat een hechte band. Temeer daar er vrijwel altijd wel wat mis gaat: een bom blijkt te zwak of juist te sterk, een onschuldig familielid van een beoogd doelwit blijkt opeens op de verkeerde plaats te zijn of de afstandsbediening hapert. Het is zeker niet zo dat deze heren onbekommerd hele huizenblokken opblazen.
Als er echt overleg nodig is, zoeken ze contact met Ephraim (Geoffrey Rush), hun Mossad-contactman. Die wijst ze af en toe hardhandig op hun prioriteiten: zo moeten ze doelwitten buiten Europa bijvoorbeeld met rust laten en ook voorkomen dat er Russische slachtoffers vallen.

Holland spreekt een woordje mee: een Nederlandse spionne die verantwoordelijk is voor de dood van een teamlid wordt bezocht op haar woonboot in Hoorn. De vrouw wordt echter gespeeld door een Canadese actrice en meer dan een Hoorns fietspad zie je niet van ons land. (Die woonboot lag in het echt namelijk aan de Donau, aangezien heel veel sets in Boedapest en omgeving waren opgezet. Die stad is nog niet zo gemoderniseerd als Parijs of Londen en die kun je dus makkelijk 'vermommen'.) Er is echter wel veel buiten gedraaid in Parijs, Londen, Athene en zelfs New York, waar het World Trade Center digitaal werd ingevoegd. En overal kloppen de details, van de kentekenplaten op de auto's tot de spullen die de figuranten bij zich hebben.

Ik zou nog pagina's door kunnen gaan over de manier waarop Spielberg de tragedie in München heeft weergegeven (de zoon van een van de slachtoffers speelt bijvoorbeeld zijn eigen vader) en over allerlei achtergronden van de operatie. Da's niet zo moeilijk, want ik heb hier gewoon een persmap liggen.
Als dat je boeit kun je echter nog op veel andere plekken terecht. En eerlijk gezegd interesseert het mij dus niet zo: het drama in München gebeurde nog voor mijn geboorte en ik weet mijn leven lang dus al niet beter dan dat Joden en Arabieren elkaar proberen af te maken. Het zal me inmiddels ook worst wezen, als ik heel eerlijk ben. Varkensworst! Zolang ik er maar geen last van heb, gaan ze maar lekker hun gang. Ik denk er toch pas meestal om vijf over acht aan om het Journaal aan te zetten, dus dat hele conflict gaat al jaren aan mij voorbij.

Voor mij was Munich niets meer dan spannende, goed verzorgde en perfect gespeelde spionagethriller, die ik van harte aanbeveel.

Score: 8/10
Martijn Warnas