Ik had aanvankelijk niet goed opgelet bij de beschrijving van deze film. Eigenlijk wilde ik er niet naartoe, want de persvoorstelling had ik toch al gemist en wie loopt er nu wel warm voor een liefdesverhaal in het Parijs van 1900? De meeste mensen zullen dat toch iets te klef vinden.
Maar eigenlijk is dat verhaal niet het belangrijkste, want dit is gewoon een musical! Nou ja, gewoon... de liedjes zijn niet speciaal voor dit verhaal geschreven. Sterker nog, ze zijn samengesteld uit allerlei fragmenten van moderne popmuziek, van Madonna tot Nirvana en van Elton John tot Queen. Helaas zijn de hoofdrolspelers, Nicole Kidman en Ewan McGregor, geen professionele zangers, maar ze redden zich best en er zit dus een heleboel steengoede muziek in deze film. Dat iemand in een omgeving van 100 jaar geleden teksten van Freddy Mercury zingt blijft overigens een rare gewaarwording.
Een aardige bijkomstigheid voor mij was dat ik nu veel beter naar de teksten van die liedjes luisterde dan vroeger. Ik heb nooit geweten dat veel van die popteksten zo mooi zijn! Het aardige is dan dat alleen fragmenten gebruikt worden die voor het verhaal relevant zijn, met als gevolg dat je soms drie nummers door elkaar heen hoort. De hele film oogt daarbij als een gigantische videoclip.

Moulin Rouge is dus allesbehalve realistisch bedoeld. Dat zit 'm niet alleen in die liedjes, maar ook in de aankleding van de film en de speciale effecten. Er zit zelfs een 'Tinkerbell'-achtig elfje in, gespeeld door Kylie Minogue. En omdat de camera de hele tijd van hot naar her vliegt lijkt de film in andere opzichten ook nogal op 'Hook', de verfilming van Peter Pan. Aan de reacties van met name de MTV-generatie in de zaal merkte ik overigens dat deze rare combinatie van stijlen bij lang niet iedereen in de smaak valt.

Deze film zag ik dus niet bij een persvoorstelling maar tijdens een gewone voorstelling op vrijdagavond. Dat was wel weer eens goed, want zo werd ik eraan herinnerd hoe goed een film eigenlijk moet zijn voordat jij helemaal de deur uit gaat om hem te bekijken. Want het is geen lolletje in de gemiddelde bioscoop: Nederland kan zijn bek niet meer houden en popcorn is duidelijk bezig aan een comeback. Het gevecht om de armleuningen had ik ook al lang niet meer meegemaakt, om maar niet te spreken van die bloedirritante reclamedia's en het probleem van een hoofd in beeld. Bij persvoorstellingen heb je meestal een rij voor jezelf, zie je. En gratis broodjes. Dan is het wel makkelijk om te roepen dat je 'volledigheidshalve dit aardige filmpje best wel even mee kan pikken.' Tsja, kunst. Ik zit er toch wel. Maar in dit geval was de film al die ellende best waard.

Ik merk dat ik nog vrij weinig over het verhaal heb verteld, maar eigenlijk doet dat er niet zo veel toe. Het is niet erg bijzonder en hoe meer ik verklap, hoe minder er overblijft. Heel in het kort: de jonge schrijver Christian (McGregor) gaat naar Parijs om inspiratie op te doen. Voor hij het weet is hij betrokken bij een theaterproductie, opgezet door een bijzonder excentriek groepje 'bohemiens' onder leiding van de eigenaar van de bekende nachtclub annex bordeel Le Moulin Rouge. De boef in het verhaal is een edelman die het project gaat financieren. Nicole Kidman is de ster van de Moulin Rouge, die ook in het stuk de hoofdrol gaat spelen. Jim Broadbent speelt Harold Zidler, de aalgladde (en ook niet helemaal normale) eigenaar van de Moulin Rouge. Dat is een erg leuk karakter in deze film, omdat hij met name belast is het met het slijmen met de sponsor. En dat doet hij erg goed.

Voor mij was Moulin Rouge een complete verrassing en volgens mij is dat eigenlijk de beste manier om hem te gaan bekijken. U weet nu dat hij vrolijk, kleurig, druk, romantisch en muzikaal is. Dat lijkt me genoeg informatie. Neem een busje traangas mee voor het geval je naast een puber of een popcornliefhebber terecht komt en waag de gok met Moulin Rouge.

Score: 8/10
Martijn Warnas