Dit verhaal is deels gebaseerd op waargebeurde feiten, waaronder een ramp die 36 mensen het leven kostte. Oh pardon, de ramp is waargebeurd. De rest is pure onzin, bij elkaar gefantaseerd door mensen die iets te ver van de bewoonde wereld zaten. Tenminste, dat denk ik. Je moet wel een erg makkelijk beïnvloedbare ziel zijn als je na afloop de zaal uitkomt en denkt dat je een waargebeurd verhaal hebt gezien!

John Klein (Richard Gere) is verslaggever voor de respectabele krant The Washington Post. Op noodlottige avond zit hij samen met zijn vrouw in de auto, als er opeens een vreemd wezen onvoorzichtig oversteekt: er knalt iets op de voorruit, de auto slingert de berm in en John is helaas de enige die de klap overleeft. Een vreemde vogel vertelt hem dat zijn vrouw de laatste tijd voorgevoelens had over het wezen en zo ontdekt John een paar eigenaardige tekeningen. Meer kan hij er op dat moment niet van maken en hij probeert zijn leven dan ook weer op te pikken.

Dan overkomt hem zelf iets vreemds: tijdens een autorit richting Richmond raakt hij even zijn concentratie kwijt. Tot zijn stomme verbazing blijkt hij verzeild te zijn geraakt in Point Pleasant, West Virginia, een paar honderd kilometer verderop. En dat in slechts drie kwartier! Als hij aanbelt bij een huis om te vragen waar hij precies is wordt hij onvriendelijk te woord gestaan door een hele boze man (Will Patton, Armageddon, Remember The Titans) die beweert dat dit nu al de derde avond is dat hij op de deur staat te bonken! De man drijft Klein naar de badkamer en houdt hem daar tot de politie verschijnt, in de aangename gedaante van trooper Connie Parker (Laura Linney, The Truman Show). Klein heeft heel wat uit te leggen, maar tot zijn eigen verbazing belandt hij niet achter de tralies. Connie vertelt hem dat er in deze regio zoveel rare dingen gebeuren dat dit er makkelijk bij kan. Er waart een wezen rond, The Mothman, dat rare voorspellingen doet. Je bent journalist of niet, dus Klein neemt een hotelkamer om nader onderzoek te kunnen doen. Het duurt niet lang voor The Mothman hem gevonden heeft. Gelukkig maar, want Gere is als onderzoeksjournalist net zo overtuigend als Danny DeVito zou zijn in de rol van Michael Jordan. Nou is dat niet zo erg, want tijdens de hele film zien we hem precies één keer met een pen in zijn hand.

Als kijker moeten we heel lang wachten op een glimps van de Motham op te vangen, maar sommige mensen hebben hem in het echt gezien, bijvoorbeeld John's vrouw vlak voordat ze met de auto tegen hem aan knalden. (Vandaar misschien de naam Mothman: omdat ze stukjes van hem van de voorruit moesten krabben.) Haar tekeningen lijken meer op een Rorschach-test dan op iets herkenbaars en andere ooggetuigen rapporteren ook de gekste dingen. Gelukkig is de Mothman beter te horen dan te zien: via de telefoon heeft John Klein hele boeiende gesprekken met hem. Als de opname daarvan later in een laboratorium wordt uitpluisd, wordt het mysterie alleen maar groter.

The Mothman Prophecies werkt voornamelijk met suggestie: net als het interessant wordt, draait de cameraman de lens op wazig. En omdat de Mothman kennelijk rode ogen heeft wordt er dankbaar gebruik gemaakt van elk achterlichtje of dashboardlampje om de kijker op het verkeerde been te zetten. Dit is een film die in goede aarde zal vallen bij fans van The Blair Witch Project en The Sixth Sense. Zo iemand ben ik helaas niet, dus wat mij betreft krijgt deze film helaas geen voldoende.

Score: 5/10
Martijn Warnas