Dit is nou een 'indie', oftewel een onafhankelijk gemaakte film. Geen gelikte Hollywoodfilm dus, maar een verhaal wat zonder oeverloos onderhandelen met studio's en marketingschorem ("volgens onze gegevens ziet de doelgroep liever een blonde held met een tattoo dan een donkerharige met een oorbel") is gemaakt.
Dat betekent ook vrijwel altijd dat het budget bescheiden was, al wil dat niet zeggen dat er geen goede acteurs meedoen. Sterker nog, de meeste grote namen doen af en toe een Indie als het script ze aanspreekt. In dit geval zijn de sterren Billy Bob Thornton (toch al geen typische Hollywoodster) en Halle Berry in een dramatisch verhaal dat zich afspeelt op het Amerikaanse platteland.

Hank Grotowski (Thornton) is cipier in een staatsgevangenis. Toevallig werkt zijn zoon Sonny daar ook. Opa Grotowski, een gammele oude man, heeft dat uniform ook lang gedragen maar zit nu thuis. Opa's vrouw heeft lang geleden zelfmoord gepleegd en Hank is ook al een poosje weduwnaar, dus dit is niet het vrolijkste 'gezin' wat je je voor kunt stellen.

In de gevangenis wacht een zwarte man al elf jaar op zijn executie en als de film begint zijn vader en zoon Grotowski bezig met de voorbereidingen. Ondertussen krijgt de gevangene bezoek van zijn vrouw Leticia (Berry) en zijn zoontje Tyrell. Nou ja, zoontje... wij noemen dat een kamerolifantje. Vervolgens zien we een hele lange aanloop naar de executie (net als in The Green Mile, ook zo'n beklemmende film) en dan is het toch gebeurd met de koopman.
Jammer alleen dat Sonny tijdens de wandeling naar de electrische stoel opeens een aanval van de bibberaties krijgt. Dat vindt Hank wel zo kinderachtig en respectloos dat ze enorme ruzie krijgen. Die loopt behoorlijk uit de hand en uiteindelijk woont Hank alleen met zijn kankerende, racistische vader.

Leticia heeft het ook maar moeilijk in het leven: haar man is dood, ze heeft een enorme huurschuld, laatst ging de auto definitief stuk en als klap op de vuurpijl wordt op een avond haar zoontje aangereden. Voor het geval je denkt dat Hank het was: zo donker is deze film nu ook weer niet. Wel rijdt hij vlak na het ongeluk toevallig voorbij en geeft hij moeder en zoon een lift naar het ziekenhuis. Helaas blijkt het jochie de klap niet te hebben overleefd.
"Brengt u mevrouw ook even naar huis?" vraagt de politie doodleuk aan Hank. Tsja, wat doe je dan in zo'n geval. En zo leren ze elkaar dus kennen. Alleen weet Leticia niet dat Hank direct betrokken was bij de executie van haar man. Het duurt ook even voor Hank het beseft, maar hij besluit vervolgens niets te zeggen. Hij begint voor Letitia te zorgen en die kan een beetje hulp en liefde goed gebruiken.

Halle Berry won voor haar rol een Oscar en dat is dan ook de voornaamste reden dat veel mensen deze film zullen willen zien. Het is ook inderdaad een goede film, al is dit niet iets wat ik persoonlijk uit zou kiezen voor een leuke avond.
Ik vroeg me wel af hoe deze relatief kleine film, waar voordat Berry de Oscar won bijna geen hond van had gehoord, zoveel 'exposure' had gekregen bij de leden van de Academy. Het is bekend dat die lang niet alle films zien: daar heeft een normaal mens gewoon geen tijd voor. Waarom deze dan wel? Nou, niet om te katten maar het feit dat deze film een lange en naar mijn smaak erg expliciete sex-scene (op Nederlands niveau, dan snapt u me wel) bevat zou best wel eens meegespeeld kunnen hebben. Nu ik het u vertel bent u vast ook nieuwsgierig geworden en het helpt vast niet als ik erbij zeg dat de beelden absoluut niet opwindend zijn. Integendeel. En er zijn zelfs twee scene's met een hoertje waar ik bijna niet naar kon kijken, zo kil waren ze. Maar goed, dat ligt voor iedereen weer anders.

Beroepshalve moet ik hier toch weer een cijfertje op plakken. Als ik kijk naar de kwaliteit van de film en in hoeverre ik geboeid werd door het verhaal, kom ik op een vrij hoge score. Maar nogmaals: het is niet echt mijn idee van entertainment.

Score: 8/10
Martijn Warnas