

Monster In Law lijkt op het eerste gezicht een typische formulefilm. Iedereen begrijpt de woordwisseling met Mother In Law en schoonmoeders zijn natuurlijk al sinds het begin der jaartelling de grote vijanden van de mensheid. Is er nog eer te behalen aan zo'n verhaaltje? Ach, sommige thema's zijn nu eenmaal onsterfelijk: jongen ontmoet meisje, invaldocent inspireert klas met lastige kinderen, tieners overnachten in spookhuis, tovenaar maakt ring die hem kan verwoesten om die vervolgens kwijt te raken zodat een Hobbit hem duizenden jaren later in een vulkaan kan gooien, u kent dat wel. Van die dertien-in-een-dozijn verhalen. Het gaat om de aanpak, wil ik maar zeggen.
De schoonmoeder in kwestie wordt gespeeld door Jane Fonda. Dat is al niet de eerste de beste, al denk ik niet meteen aan Jane als er gelachen moet worden. De schoondochter in dit verhaal is dus Jennifer Lopez, die het zeer zwaar zal krijgen. Dat wordt dus incasseren, misschien wel de moeilijkste invalshoek voor een acteur in een comedy. Gek genoeg kán Lopez dat. Ze mag dan wel moeilijk doen over shots waarin haar ellebogen te zien zijn (heb ik van horen zeggen) maar als ze bijvoorbeeld een taart in haar gezicht moet ontvangen, dan DOET ze dat ook. Ik mag dat wel. Verder speelt ze overigens een onuitstaanbaar kittig meiske, zo een die het liefst mode-ontwerpster wil worden maar die niet te beroerd is voor bijbaantjes als hondenuitlaatster of doktersassistente. Daarnaast geeft ze yogales en is ze (vrijwillig) honkbalcoach. Van dit soort karakters krijgen jonge meisjes dus boulemia, weet je dat?
Jane Fonda doet haar uiterste best om haar karakter neer te zetten als een egocentrisch, manipulerend kreng. Of vrouwen die zelf hun schoonmoeder niet kunnen uitstaan er genoeg in herkennen om maximaal te genieten van deze film zou ik niet kunnen zeggen, want hoeveel schoonmoeders hebben een carričre als journalist en TV-personality achter de rug waardoor ze zich nu in de hoogste sociale klasse bewegen? Kortom, wat herkenbaarheid betreft denk ik dat er bij deze film weinig te halen valt. Dan houd je een typisch 'vrouwencomedy' over, waarmee ik wil zeggen dat het allemaal vrij netjes blijft en de plagerijtjes over en weer beperkt blijven tot het elkaar voor schut zetten door de verkeerde dresscode door te geven bij een feestje. Mannen halen in zulke gevallen even een sloophamer tevoorschijn en maken een wandelingetje naar de parkeerplaats, althans in films. Dat zie ik persoonlijk dan ook liever, eerlijk gezegd.
Ik heb tot nu toe weinig over het daadwerkelijke verhaal verteld. Wel, dat doet er ook geen ene flikker toe. De film maakt zich er niet druk om, dus waarom zou ik dat wel doen? Het is meer een serie sketches, maar best aardige sketches hoor. Zelfs ik heb wel een keer of drie gelachen en volgens mij is deze film voor (met name jonge) vrouwen echt erg grappig. Daarmee voldoet hij ruimschoots aan zijn doel en dan spreek ik al snel over een geslaagde film. Trouwens: bij gebrek aan een geheime sextape van J-Lo is dit voor heren ook helemaal niet vervelend om te bekijken.
Score: 6,5/10
Martijn Warnas