Dit is het verhaal van Aileen Wuernos, de eerste Amerikaanse psychopathische lesbische seriemoordenaar. Oh ja, ze was nog een hoer ook. Wedden dat je nu verder leest?

Wuernos werd in 1992 ter dood veroordeeld wegens de moord op zeven mannen. In 2002 werd ze ook daadwerkelijk geëxecuteerd. Haar trieste verhaal was de inspiratie voor twee documentaires en nu dus voor een film, waarbij het altijd maar gokken is welk deel verzonnen en welk niet. Ik houd me maar gewoon aan de film. Wie nieuwsgierig is naar alle feiten kan die op het internet makkelijk vinden, aangezien de Amerikaanse media zich zéér uitgebreid op het geval Wuernos hebben gestort.

Die begint op het moment dat Aileen onder een viaduct zit te schuilen voor een regenbui. Daar overdenkt ze haar leven en speelt ze met een pistool. De verleiding is groot om er op dat moment een einde aan te maken, maar ze ontdekt nog vijf dollar in haar zak. Waarschijnlijk heeft ze daar een of andere kerel een blowjob voor gegeven en ze besluit om dat geld alsnog uit te geven. Anders was dat in feite nog voor niks ook, nietwaar?
Met die vijf dollar stapt ze een café binnen wat toevallig voornamelijk bezocht wordt door lesbiennes. Daar ontmoet ze Selby, een jong meisje dat momenteel bij haar tante logeert omdat haar vader hoopt dat ze daar 'geneest' van haar lesbische neigingen. Kortom, dat is ook al zo'n drama. De twee raken aan de praat en hoewel Aileen zelf niet lesbisch is, blijkt ze toch niet ongevoelig voor Selby. Alles beter dan een man, zo redeneert ze.

Nu heeft Aileen helaas erg weinig te bieden. Ze is dakloos en slaapt af en toe in een garagebox. Maar Selby is redelijk snel tevreden: voor het eerst is er een vrouw die haar accepteert zoals ze is en interesse in haar heeft. De twee krijgen een vreemde relatie met elkaar: Selby weet bijvoorbeeld best waar het geld vandaan komt, maar wil er niet over nadenken. En Aileen lijkt, ondanks de dingen die ze er voor moet doen, erg op te kikkeren van het feit dat ze iemand heeft om te verzorgen.

Je kunt niet anders dan begrip hebben voor de eerste 'moord' van Aileen. Dat was pure zelfverdediging. Maar daarna wordt het een andere zaak. Hoewel ik het soort mannen wat uitgemergelde, verslaafde hoeren oppikt verafschuw (dus ook die ex-wethouder, waarvan heel Nederland schijnt te vinden dat die rustig zijn werk had kunnen blijven doen), kun je vanaf de tweede moord niet echt meer spreken van noodweer. Een van haar slachtoffers is zelfs een man die haar juist wilde helpen, maar helaas op het verkeerde moment en de verkeerde plek.
In feite neemt Aileen wraak op alle mannen die haar tot die tijd hebben misbruikt, al dan niet voor een paar dollar. Het is een makkelijke manier om aan geld te komen. En die auto's komen ook altijd van pas. Zo komt Aileen dus aan geld om Selby 'in luxe' te laten leven. Dat wil zeggen, in kakkerlakkenhotels. En eten komt er ook niet altijd van. Maar goed, ze doet haar best.

Aileen wordt gespeeld door actrice Charlize Theron, een bijzonder knappe vrouw. Haar transformatie in deze film is fenomenaal. Ze kwam 15 kilo aan, droeg een gebitsprothese en werd elke dag van een geraffineerde grimage voorzien waardoor ze ging lijken op een verloederde straathoer. Dat was alleen nog maar de buitenkant: Theron zet ook een bijzonder grondig uitgewerkt karakter neer, waaraan werkelijk niets vrouwelijks meer is te herkennen. Ze lijkt in elk geval in de verste verte niet meer op het glamourpopje uit al haar vorige films en heeft voor deze rol geheel verdiend een Oscar gewonnen. (Zoals een niet nader te noemen maar duidelijk zeer capabele filmcritikunstenaar, bekend van Radio en Internet, al weken vantevoren wist te voorspellen in zijn wekelijkse, bijzonder amusante en informatieve filmrubriekje...)
Daarnaast krijgt ze geweldige ondersteuning van Christina Ricci (bekend geworden als Wednesday Adams) als Selby. Sommige critici zeggen dat ze de rol speelt als een leeghoofdje. Volgens mij is dat ook precies de bedoeling.

Dit is duidelijk geen comedy, maar ook niet de gruwelijke moordpartij annex tearjerker waar ik eigenlijk voor vreesde. Het is gewoon knap en dat is reden genoeg om te gaan kijken, misschien niet op een zaterdagavond waarvan het de bedoeling is dat je na afloop nog ergens een feestje gaat bouwen, maar gewoon een keer rustig doordeweeks of over een paar maanden op video. Wie echt serieus beweert van film te houden, kan hier in elk geval niet omheen.

Score: 8,5/10
Martijn Warnas