Er was nogal wat ophef over deze film. Allicht, zul je denken: de nieuwe van Spielberg, met Tom Cruise in de hoofdrol, dat weten ze inmiddels zelfs diep in de bossen van Papoea Nieuw-Guinea! Maar dat bedoel ik niet: de publiciteitsmachine legt er deze keer de nadruk op dat Spielberg een 'denktank' van 'futurologen' aan de slag heeft gezet om de wereld van de toekomst te voorspellen. Nou, dat wekt vertrouwen. Dat van die vliegauto's en die pratende huishoudrobots die ze in de jaren '60 en '70 voorspelden klopte immers ook zo goed...
Eerlijk gezegd hebben die futurologen nog aardig werk verricht, maar daarover straks meer. Minority Report was oorspronkelijk een kort verhaal van de Sciencefiction schrijver Philip K. Dick. Die man heeft erg veel originele ideetjes gehad, waar werkelijk honderden films (en afleveringen van Star Trek) door 'geïnspireerd' zijn. Hij was dan ook zo gek als een kartonnen klapschaats.

In de toekomst, zo pakweg 2054, is het mogelijk om moordenaars op te sporen voordat ze daadwerkelijk iemand hebben omgebracht. Dat is mogelijk dankzij een groepje telepaten, gekoppeld aan een geavanceerd computersysteem. Tom Cruise speelt 'Chief' John Anderton, de politieman die de leiding heeft over het Pre- Crimeproject. Om het allemaal even uit te leggen begint de film dan ook met moordzaak 1108. Dat betreft de arrestatie van een man die zijn vrouw betrapt op overspel en haar doodgestoken zou hebben (kennelijk mag dat niet) als John met zijn team niet net op tijd binnen was komen vallen.
Ach, die John heeft het toch zo zwaar... Zijn zoontje is een paar jaar geleden, nog voordat Pre-Crime bestond, vermoord. John lette vijf seconden niet op en dat was net genoeg voor een of andere smeerlap om het jochie mee te lokken. Zoiets is ook niet goed voor een huwelijk, dus John is gescheiden. Daarnaast is hij verslaafd geraakt aan de 'neuroïne', een naam waarvan een beetje junk ongetwijfeld gaat watertanden. Zijn baas weet het, maar ziet het door de vingers. Tenslotte is mede dankzij John na zes jaar het aantal moorden in Washington D.C. gezakt van 'Urgh...' tot praktisch nul. Geen zinnig mens haalt het nog in zijn hoofd om een moord te plannen, al is er incidenteel een 'crime passionel' die dan net op tijd voorkomen kan worden. De dader (die feitelijk nog niets gedaan heeft) wordt dan wel secuur opgeborgen.
Moordzaak 1109 zal John zich nog lang heugen. De drie helderzienden laten namelijk een nieuwe moord zien, inclusief de dader. En die dader, u voelt het aankomen, is John zelf! Het is glashelder en onvermijdelijk dat John binnen 36 uur een man zal vermoorden die hij tot dat moment niet eens kent! John is stomverbaasd maar weet zich nog net op tijd uit de voeten te maken. Achternagezeten door zijn eigen team probeert hij... eh... nou, dat is dan een zwakke plek in het verhaal. In zijn plaats zou ik me drie dagen opsluiten in een huisje in het bos, totdat het tijdstip van de moord voorbij was. Dan was meteen bewezen dat Pre-Crime niet betrouwbaar is. Maar wat doet deze hansworst? Die gaat op speurtocht naar zijn aanstaande slachtoffer. Ja, dan vraag je er ook om. Nou moet ik er bij zeggen dat John ook nog iets te bespreken heeft met een van de drie helderzienden, die misschien een iets andere versie van de toekomstige moord heeft gezien. Helaas ligt die in een zwembadje, midden in het hoofdbureau van politie.

Tot zover het verhaal. Er is nog een en ander te melden over de toekomst, althans volgens deze film. Zo heeft de politie de beschikking over wapenstokken waarvan je hevig moet kotsen. (Dat doen ze nu met flitspalen.) Daarnaast hebben agenten straalmotoren op hun rug, zodat ze kunnen vliegen. Moet er een gebouw doorzocht worden, dan laten ze wat robotspinnen los. Die kunnen overal in, op of onderdoor en scannen van alle bewoners de ogen.
Oogscans zijn trouwens toch erg belangrijk in dit verhaal. Je kunt geen warenhuis binnenkomen zonder dat je iris gescand wordt en je een reclamespotje met je eigen naam erin naar je hoofd krijgt. Wie zich dus wil verbergen voor de overheid, heeft het zwaar. In feite is er dan nog maar één optie: een oogtransplantatie. En zo komen we bij een behoorlijk onfrisse scène in deze film, maar daar wil ik dan niet te kinderachtig over gaan doen.

Minority Report duurt 147 minuten. Dat is een flinke zit. Je krijgt wel waar voor je geld, al had het wat mij betreft ook best in twee uur gekund. Echt bloedstollend spannend wordt het nergens, maar wie wat zitvlees heeft kan hier een leuke avond mee beleven.

Score: 7/10
Martijn Warnas