Je moet wel erg je best doen om een verhaal van Annie M.G. Schmidt te verzieken. Evenzogoed blijft het verfilmen van haar boeken een moeilijke klus, omdat je moet concurreren met de herinneringen van miljoenen Nederlanders van allerlei leeftijden. Op mezelf na dan, want ik ken dat boek niet. Dat lijkt slordig, maar dat maak ik wel weer goed als ze Puk van de Petteflat gaan verfilmen. Maar om nou als volwassen vent bij de bibliotheek om Minoes te vragen, dat ging me toch een beetje ver.

Het verhaal van Minoes is snel verteld. Ik houd het daarbij maar op de filmversie en ik heb geen idee in hoeverre die strookt met het boek. (Aan de persmap heb ik ook niks, want daar staat alleen het CV van alle spelers in, plus 10 pagina's met elke seconde film die ooit door Burny Bos is gemaakt. Over de film zelf vind ik net 2 alinea's terug en geen zichzelf respecterende recensent neemt ooit de synopsis uit de persmap letterlijk over.)

Het verhaal speelt zich af in het stadje Killendoorn, waar een grote deodorantfabriek is gevestigd. Diep in de nacht rijdt een vrachtwagentje het terrein af en verliest in een bocht een ton met onbekende inhoud. De poes Minoes likt daar aan en verandert dan in een mens. Inclusief kleren, overigens.

Minoes ontmoet Tibbe, journalist bij de Killendoornse Courant, en gaat hem via haar kattenvrienden van nieuwtjes voorzien. In ruil daarvoor mag ze in een mandje op de vloer slapen en krijgt ze geld mee om naar de visboer te gaan. Als Minoes echter ontdekt dat de directeur van de deodorantfabriek een bijzonder onfris kereltje is, eist ze van Tibbe dat hij daar over schrijft. Heb je zo een idee?

Laat ik beginnen met hoofdrolspeelster Carice van Houten. Ik zag haar voor het eerst in Amnesia en dat is een film waarin Majoor Bosshardt nog een ongunstige indruk zou maken. Gelukkig is ze in deze film een frisse, grappige Minoes. Haar tegenspeler is Theo Maassen, die grappig genoeg ook in Amnesia speelde in de rol van aangeschoten wild. In Minoes is hij dus Tibbe, een sullige journalist bij een plaatselijke krant die te verlegen is om achter het nieuws aan te gaan. Voor wie daar om moet lachen: zo leuk is dat niet. Ik heb wel een grote bek over films, maar stuur mij met een bandrecorder naar een persconferentie en ik kom terug met een geweldige repo én een nieuwe maagzweer. Kortom, ik had een leuk raakpuntje met Tibbe. Daarnaast ben ik zelf ook een kattenmens.

Minoes zit vol bekende gezichten: Jack Wouterse als burgemeester, Hans Kesting als haringverkoper, Pierre Bokma als boef en zelfs Plien en Bianca (die om onverklaarbare redenen een opstel over het cabaretier zijn inleverden voor de persmap, terwijl ze nog geen vijf minuten meedoen) als de plaatselijke roddeltantes.
Ze spelen allemaal een volslagen eendimensionaal karakter, maar dat is in dit soort films ook precies de bedoeling. Zolang we maar kinderfilms maken, staan Nederlandse acteurs hun mannetje!
Verder hebben nog allerlei 'sterren' een rolletje als kattenstem. Om eens wat namen te noemen: Paul Haenen, Wim T. Schippers, Hans Teeuwen en Loes Luca en zelfs Katja Schuurman. Het is echter wat overdreven om speciaal daarvoor naar de bios te komen.

Minoes is zonder meer aan te raden voor kinderen tot pakweg vijftien. Van mij mogen volwassenen ook aanschuiven, daar niet van, maar de film heeft geen extra laag voor volwassenen. Ik waarschuw maar even. Aan de Harry Potter-hype te merken, zijn er echter maar weinig mensen die zich daardoor laten tegenhouden. Des te beter, want Minoes verdient een warm onthaal.

Toch ga ik bij gelegenheid dat boek eens lezen. Ik ben wel benieuwd of in het originele verhaal de directeur ook wordt ontmaskerd door een klein meisje met een camcorder, dat tijdens een presentatie stiekem een S-video stekker in een LCD-projector stopt. En zelfs al is dat niet zo: er komt in elk geval geen irritante tovenaarsleerling in voor.

Score: 8/10
Martijn Warnas