Een bekend genre in de thriller, griezel en horrorsectie is Last Man Standing, oftewel wie haalt de finish. Je begint met een flinke groep en een moordenaar, een virus of iets anders pikt daar steeds een of twee slachtoffers uit totdat je uiteindelijk een hijgende, modderige held of heldin overhebt. En Mindhunters is dus precies zo'n film.

Het betreft deze keer een groep ervaren FBI-agenten, die allen een speciale cursus tot 'profiler' volgen. Een profiler kan, op basis van het soort misdaad en sporen die een dader achterlaat, een onderbouwde gok doen met wat voor soort gek we te maken hebben: een man, een vrouw, een beroepsmoordenaar, een psychopaat, iemand die Frans spreekt, noem maar op. Daarbij is dus heel wat mensenkennis nodig, dus berg je maar als een groepje profilers in opleiding in het café aan het tafeltje naast je komt zitten.

De cursus is in handen van Dr. Harris (een kleine rol voor Val Kilmer met een excentriek kapsel.) Het examen vindt plaats op een afgelegen eiland, dat normaal gesproken dienst doet als trainingskamp voor mariniers en waar dus een klein stadje is gebouwd, bevolkt door poppen.

Het probleem met dit soort films is om bij te houden wie nu precies wie is. Omdat LL Cool J de enige neger is, haalde ik die er feilloos uit. De rolstoeler en de blondine, dat ging ook nog. Maar verder zijn er vier of vijf blanke mannen van rond de dertig, waar ik een beetje moeite mee had. Gelukkig worden het er steeds minder, want op het eiland loopt de oefening uit de hand en vallen er opeens echte doden.

Het was weliswaar erg spannend, maar als ik naar zo'n slachtpartij ga zitten kijken (en het wordt redelijk onsmakelijk al mag je het nog geen horror noemen - of ik ga er aan wennen, dat kan ook) wil ik aan het eind wel graag een reden horen. Helaas, en dat kost echt punten, is voor deze film een van de zwakste redenen gekozen: de psychopaat met de moeilijke jeugd. Dat kan dus iedereen zijn, wat meepuzzelen vrijwel onmogelijk maakt. Ook dat kost punten, want de film doet niet eens een poging om ons op een dwaalspoor te zetten: we zijn net zo verward als de slachtoffers. Daarnaast roept de film graag 'boe!' door middel van kinderachtige camera- en montagetrucs. Om een indicatie te geven van het griezelgehalte beschrijf ik twee moorden: iemand raakt bevroren door stikstof en verbrokkelt. Een ander wordt met haken aan het plafond gehangen. De knijpfles met bloed werd gelukkig matig gehanteerd, maar leuk is anders.

Hoewel het dus vanaf het begin spannend is en de film er goed verzorgd uit ziet, is dit toch geen hoogvlieger. Met het psychologische aspect wordt namelijk ook niks gedaan: de agenten richten wel dertig keer hun wapens, op iedereen die ze ook maar vaag verdenken. Kortom, deze film belooft heel veel maar maakt niks waar. Spannend is-ie wel, vandaar de voldoende.

Score: 6/10
Martijn Warnas