Bij een sequel kun je het nooit echt goed doen: de ene helft van het publiek wil meer van hetzelfde, de andere helft wil een nieuwe invalshoek. Je krijgt bijna nooit iedereen tevreden.
Men In Black 2 kiest duidelijk voor het herhalen van een beproefd recept: alles wat leuk was in deel 1, komt terug in deel 2. En dan bedoel ik ook alles. Het MIB hoofdkwartier, het teruggroeiende hoofd van een alien die in een rommelwinkel illegale handeltjes runt, Will Smith (pardon, Agent Jay) die weer eens uit zijn stoel valt als zijn auto ondersteboven staat, een neergestorte alien met kwade plannen en natuurlijk the little cricket (dat mini-pistooltje). Jammer dat er bij deze film geen stampende raphit hoort. Die Smith was toch ooit muzikant? Dit leek me nou een inkoppertje. The Men In Black Are Back, Yo Yo Yo Check It Out. Enzo.

Het verhaal is als volgt: Agent Jay (Smith) werkt vier jaar na zijn eerste avontuur nog steeds voor de Men In Black. Hij is een van de meest geroutineerde agenten geworden, terwijl zijn ex-collega Kay (Tommy Lee Jones) weer een zorgeloos bestaan leidt als postbode. Zijn geheugen is secuur gewist, zodat hij geen nachtmerries meer hoeft te hebben over enorme insecten en ander buitenaards tuig.
Op een dag landt er een ruimteschip, met daarin een gemene alien. (Duh!) Voor uw en mijn kijkplezier neemt dit wezen dit keer niet de vorm aan van een volgepropt lijk, maar van een aantrekkelijk lingeriemodel. Ook zij heeft weer een duivels plan, maar helaas is de enige die zou kunnen weten wat de bedoeling is agent Kay. En die verkoopt tegenwoordig postzegels...
Jay moet Kay's geheugen weer opfrissen en op dat moment zijn de rollen uit deel 1 dus omgekeerd. Om de een of andere reden verwacht je bij die zin een uitroepteken, maar ik kan mezelf er niet toe brengen. Kay's geheugenverlies duurt al met al namelijk hooguit een minuut of vijf. Jammer, dat zou een aardig perspectief geboden hebben.

Meer wilde ik maar niet verklappen. Er loopt natuurlijk ook weer een mooie meid rond, maar dat had je zelf waarschijnlijk ook al bedacht. Oh ja, Michael Jackson heeft een klein rolletje. We lachen niet alleen niet met hem, maar om hem. Eigenlijk best zielig. Mijn favoriete scene, waarbij ik de rest van de zaal minutenlang heb gehinderd met mijn eigen gebulder, speelt zich trouwens af in het postkantoor waar Kay is gaan werken. Die heeft daar een soort militaire operatie opgezet, want zijn karakter is natuurlijk niet gewist. Toen ik zag hoe zijn sorteermachine werkte, was ik een minuutje van de kaart. Als enige, overigens, maar die film had op dat moment in elk geval zijn voldoende binnen.

Persoonlijk heb ik er in dit geval geen problemen mee dat MIB2 weinig origineels te bieden heeft, maar dat moet iedereen voor zichzelf inschatten. Kijk, ik krijg betaald om te gaan kijken en jij legt minimaal 8 euro neer. Daarvoor krijg je aardige grappen, een hoop visueel spektakel en, als je deel een ook zo leuk vond, het niet onaardige gevoel dat je een paar oude bekenden weer eens hebt ontmoet. Een derde film (of een TV-serie!) is wat mij betreft welkom, maar dan zie ik graag wat nieuws.

Score: 7/10
Martijn Warnas