Er was ooit ook een podcast. Klik hier

De Engelse titel is Mariscos Beach.

Een ogenschijnlijk doorsnee Frans gezin gaat op vakantie naar een rustieke (zeg maar rustig afgebladderde) villa aan de kist. Vader Marc (Gilbert Melki, zo te zien de Franse uitvoering van Huub Stapel), moeder Béatrix (die naam is daar helemáál niet grappig) en zoon Charley hopen op een rustig weekje. Wij niet, want we moeten dan nog 90 minuten.
Charley's vriend Martin komt ook logeren, voor de gezelligheid. Dat brengt Béatrix op het idee dat haar zoon best wel eens homo zou kunnen zijn... Tenslotte brengt Charley nooit eens een meisje mee naar huis. Marc vindt het echter een idiote suggestie: net als de meeste vaders hoort hij zulke dingen liever niet. Het maakt hem echter wel achterdochtig en een rustige vakantie is er voor hem vanaf dat moment niet meer bij!

Beatrix krijgt zelf trouwens ook visite op haar vakantie-adres, maar dat moet geheim blijven. Ze heeft namelijk een minnaar, Mathieu. De man moet wel een beest in bed zijn, want om zijn uiterlijk is het haar duidelijk niet te doen. Van zijn kant is het echter ware liefde en hij vindt het hoog tijd worden dat Béa daar eens een openhartig gesprek over voert met haar echtgenoot.

Dit is de opzet voor een komisch bedoelde film waarin vrijuit gesproken wordt over solo-sex onder de douche, waar mensen letterlijk met elkaar de struiken in duiken en waar een bezorgde vader meent te ontdekken (en niet geheel onterecht) dat zijn zoon met de herenliefde experimenteert. De film is verpakt in vrolijke vakantiekleuren en zonneschijn en wil vooral niet te zwaar op de hand zijn, zelfs niet in scènes waarbij Charley zich 's nachts uit nieuwsgierigheid naar homo-ontmoetingsplaatsen begeeft. Knappe jongen die dat luchtig weet te houden, trouwens. Maar goed, slapstick-humor is het dus alvast niet. Hoewel, homo-ontmoetingsplaats... (Weet u wat? Het is een veelbelovende grap maar we gaan daar niet op voortborduren. Je hebt zo een proces aan je broek, tegenwoordig.)

Nu is mijn Frans niet zo sterk, dus het kan best zijn dat dit een ijzersterke verbale comedy is. Dat heeft de vertaler dan goed verborgen weten te houden en eerlijk gezegd geloof ik daar ook niet zo in. Een serieuze coming-out film is het ook niet echt, al heeft het verhaal wat dat betreft wel een paar aardige verrassingen in zich. Trouwens, die film zal ook niet voor niets schaal- en schelpdieren heten, denkt u niet? Voor zover coming-out films al een genre zijn, bevatten ze echter zelden of nooit liedjes die door de hele cast in musicalstijl worden opgevoerd en dat heeft deze film dan weer wél. Ik telde er trouwens maar drie, dus een musical kun je het ook niet noemen.

Waar zit je dan eigenlijk naar te kijken? Wel, naar mensen die op allerlei manieren met sex bezig zijn. Ze hebben het, of juist niet. Ze denken dat anderen het hebben, of zijn daar nieuwsgierig naar. Soms willen ze wel, maar kunnen ze niet. Of ze proberen eens iets nieuws uit. Ik zit daar zelf niet zo op te wachten, althans niet bij een film die zich op de poster als onschuldige, vrolijke zomercomedy presenteert. Niks tegen een jolige nacht vol klepperende slaapkamerdeuren, maar dan wel graag duidelijk als zodanig verpakt en niet met échte blote kerels als het even kan. Als ik die wil zien ga ik wel bij een voetbalclub. Waar hebben ze anders sokophouders en lang ondergoed voor uitgevonden, als het dan niet voor het theater van de lach is? Maar ja, dat is dit dus kennelijk óók al niet.

Wat het dan wel is? Nou, voor mensen die weinig gewend zijn is het misschien mild amusant. Persoonlijk kreeg ik na een uurtje pijn in mijn hoofd, zo rond mijn slapen. Ik merkte toen dat ik al een poosje met zeer nadrukkelijk gefronste wenkbrauwen zat te kijken. Mijn onderbewustzijn keurde het allemaal duidelijk niet goed en eigenlijk ben ik het daar wel mee eens. Voor mij hoeft heus niet iedere film een boodschap te hebben, maar dit was gewoon zinloos naakt. Daar moeten we sámen wat aan doen, nietwaar? Niet gaan kijken lijkt mij een goed begin. Al waren die liedjes dan best aardig...

Score: 3/10
Martijn Warnas