Om een of andere reden vinden filmproducenten het een goed idee om Jennifer Lopez te casten voor rollen van onderdrukte, alleenstaande, hardwerkende vrouwen. In Angel Eyes was ze een stoere maar eenzame agente, in Enough speelde ze een vrouw die door haar man werd geslagen (en terug ging slaan) en nu is ze weer een kamermeisje. En dat terwijl de hele wereld toch wel weet dat Lopez een enorm verwend nest is. Waarom krijgt ze dan toch zulke rollen? Gewoon, omdat ze het waar maakt. Je kunt lullen wat je wilt, maar aan Lopez ligt het niet (vaak) als een film niet uit de verf komt. Het lijkt alleen wel of ze er persoonlijk niet veel van leert.

Marisa Ventura is dus kamermeisje in een chique hotel. Het aardige van deze film is dat we vrij uitgebreid te zien krijgen hoe vervelend en veeleisend de gasten zich soms gedragen en hoe streng de eisen zijn waaraan het personeel moet voldoen. Evenzogoed krijg je niet het idee dat Marisa onrecht wordt aangedaan: zo wordt ze bijvoorbeeld uitgekozen voor een management-training, al is iedereen stomverbaasd dat een kamermeisje zich er uberhaupt voor inschrijft. Nu was het eerlijk gezegd ook Marisa's vriendin Stef die het papiertje inleverde. En Stef heeft wel vaker rare plannen. Zo moedigt ze Marisa op een dag aan een paar dure kleren van een gast te passen, gewoon voor de lol. En juist in die outfit ontmoet ze de politicus Christopher Marshall (Ralph Fiennes), die helemaal ondersteboven raakt van deze dame. Hij weet natuurlijk niet dat ze 'maar' een kamermeisje is, en hoewel Marisa de boot af probeert te houden ontkomt ze er toch niet aan als een soort moderne assepoester mee te gaan naar het bal, of naar het park voor een wandeling. Nou, dan kunt u de rest zelf wel zo'n beetje invullen, nietwaar?

Om nu te zeggen dat dit een diepgaan exposé is van de klassenstrijd... nou nee. Maid In Manhattan is maar weinig meer dan een huisvrouwenromannetje. Maar dan wel een goede, onder meer met personages zoals de butler Lionel (Bob Hoskins, die een prachtig maar moeilijk in te schatten karakter neerzet) en haar collega's. Dit lijkt me trouwens ook een licht geromantiseerde versie van het leven in een hotel: je ziet echt niemand zweten. Wat dat betreft kan ik de film Bread en Roses van Ken Loach aanbevelen, maar dit is dus gewoon Assepoester in New York.

Maid In Manhattan is geen slechte film, maar hij is op een vrij specifieke groep gericht: vrouwen met min of meer vergelijkbare baantjes en levens als Marisa. Zij zullen deze film ongetwijfeld kunnen waarderen en daar stem ik dan ook mijn cijfer op af. (Dat u dus niet denkt dat ik zelf naar dit soort dingen kijk!)

Score: 7/10
Martijn Warnas