Een film van de makers van Four Weddings And A Funeral. Nottin Hill en Bridget Jones' Diary, dat moet wel een stroopwafel worden. (En Hugh Grant doet waarschijnlijk mee.) En ja hoor, Love Actually is bedoeld als 'feel good'-movie voor de kerstperiode. En om dat effect zo snel mogelijk te bewerkstelligen volgen we in één film minstens 10 mensen met relatieproblemen, waarvan gelukkig geen enkel probleem zo ernstig is dat er daadwerkelijk om gehuild wordt.

Het weergeven van het verhaal is geen doen: er zijn zoveel karakters, elk met hun eigen wensen en problemen, die bovendien met elkaar verweven zijn, dat u in no-time de draad kwijt zou raken. Maar goed, laten we toch eens drie karakters bij de kop pakken: op die manier hoop ik te demonstreren dat het helemaal niet om verhaaltjes gaat, maar meer om schetjes van wat een complete film zou kúnnen worden.
Verreweg het duidelijkst te volgen is de het verhaal rondom het karakter van Hugh Grant, die een niet-specifiek-op-Tony-Blair-lijkende Britse Minister-President vertolkt. Vertolkt! Ha! Ik hoor het mezelf zeggen, mensen. Het is gewoon weer dat standaard gestuntel van 'm. Deze PM wordt verliefd op een koffiedame en gaat na enig getwijfel op Kerstavond naar haar huis om te zeggen dat hij haar lief vindt. The End.
Ander verhaal: een man en een vrouw hebben het bizarre baantje van stand-in op de set van een pornofilm. Met andere woorden, zij poseren in de juiste (schunnige) houdingen, zodat het licht en de camera ingeregeld kunnen worden en de echte sterren hun energie kunnen sparen. Ondertussen praten ze over files en het weer, want ze kennen elkaar nog maar net. Na een paar dagen tamelijk intensief naakt met elkaar bezig te zijn geweest, verzamelen ze eindelijk de moed om eens een kopje koffie te gaan drinken. Oh oh, wat grappig.
Nog ééntje dan? Een jongen is verliefd op de bruid van zijn beste vriend en heeft het daar dus moeilijk mee. Ze komt erachter, maar er gebeurt verder niets. Roll credits.
Verhaaltjes van niks dus, met als enige wijze les dat het altijd beter is om het gewoon te zéggen als je iemand ziet zitten. En zo zijn er nog een stuk of wat anecdotes. Sommigen vinden onder de kerstboom het geluk, anderen hebben deze keer pech gehad. En dat zou allemaal prima zijn als het ook nog een beetje grappig was, maar verder dan wat gegrinnik kwam ik niet.

Pure volksverlakkerij is het feit dat Rowan Atkinson net zo prominent op de poster staat als grote namen zoals Hugh Grant, Lian Neeson, Alan Rickman en Emma Thompson. Want wat doet Atkinson? Die is verkoper. Hooguit drie minuten in beeld. Zijn karakter heeft niet eens een naam! Laat de rol van die man dan een leuke verrassing blijven en heb het er helemaal niet over, in plaats van hem net zo te profileren als al die andere karakters! Kijk maar eens naar de poster. Er zit nota bene een knaap in deze film met een aanzienlijk grotere rol, die NIET op die poster staat!

Eigenlijk had ik de persvoorstelling van deze film overgeslagen: ik doe dit nu een jaar of zes, dus ik weet wel ongeveer wanneer ik in bed kan blijven liggen. Maar ja, mijn vriendin wil ook wel eens naar de bioscoop en omdat dit bij mij beroepshalve altijd wat lastig is (films dubbel zien is ook zo'n onzin, ik zie er al zo'n 200 per jaar), zijn we hier samen naartoe gegaan. Je moet toch wat, na een dagje winkelen in Zwolle. Wel, ik kan u namens mijn vriendin melden dat de muziek in deze film beroerd is: er was geen origineel liedje te bekennen en de uitvoeringen van de songs die er in verwerkt waren schijnen buitengewoon beroerd te zijn. Ik neem het voor kennisgeving aan: mij was de muziek niet eens opgevallen.

Onze conclusie (…) was dat je hier ruim twee uur best gezellig zit, maar dat het als je er even over nadenkt echt een tamelijk treurige vertoning is. Als kerstfilm op TV is het zeker niet onaardig, maar het geld voor bioscoopkaartjes is Love Actually bij lange na niet waard.

Score: 5/10 en dan ben ik héél coulant. Het is altijd beter dan winkelen in Zwolle.
Martijn Warnas