Laat ik vooraf stellen dat dit een leuke film is. Dat moet ik even kwijt, omdat ik ook meteen wil melden dat je het niet zou denken als je de trailer of de poster ziet. Hoewel dit een Disneyfilm pur sang is, heeft hij namelijk niet die kenmerkende visuele stijl. Het is meer een mix van Disney en van die goedkope Japanse animatie, zoals Pokémon en dat soort spul. Ik kwam dus met een stevig vooroordeel de zaal binnen, want ik hou daar zelf helemaal niet van en zulke films zijn vaak een verschrikking om uit te moeten zitten. Dat bleek onterecht en ik zou u graag voor dat misverstand behoeden. Bij dezen dus.

De film begint als een tamelijk grimmig SF-verhaal, zolang je tenminste je ogen dicht houdt. Stitch is een monster, geschapen door een gestoorde wetenschapper op een verre planeet. De bedoeling was om door middel van genetische manipulatie een wezen te kweken met een enorme vernietigingsdrang en dat is uitstekend gelukt: Stitch is een kogelwerend, brandvrij ettertje dat naar believen zijn uiterlijk kan veranderen en er valt absoluut niet met hem te praten. Zijn enige instinct is: steden terroriseren op een manier waar Godzilla nog wat van leren.
Om van dit stuk ellende verlost te zijn wordt Stitch dan ook verbannen naar een eenzame asteroïde. Daarnaast krijgt zijn schepper, Dr. Jumba, een levenslange gevangenisstraf: opgeruimd staat netjes.
Stitch weet echter tijdens het transport te ontsnappen: hij jat een capsule en komt op aarde terecht. Aanvankelijk kan dat de andere aliens weinig schelen, aangezien de aarde niet echt bekend staat als een beschaafde planeet. Een ambtenaar wijst er echter op dat het de enige planeet is waar een bedreigde diersoort, de mug (!), nog in het wild voorkomt. Aangezien mensen de voornaamste voedselbron van de mug zijn is het van belang het ecosysteem op deze planeet niet te verstoren. En als iemand een ecosysteem zou kunnen verstoren, is het Stitch wel.
De diervriendelijke ambtenaar, een soort worm met de eigenaardige naam Pliekie, krijgt al snel spijt van zijn opmerking want voor hij het weet wordt hij er samen met Dr. Jumba op uitgestuurd om Stitch zo discreet mogelijk te vangen. Lastig, als je een worm bent en moet samenwerken met een gestoorde wetenschapper met vier ogen.

Nu komen we bij Lilo, een jong meisje dat samen met haar oudere zus op Hawaï woont. De ouders zijn dood en haar zus, Nani, kan Lilo's opvoeding nauwelijks aan. Ze staat dan ook onder controle van de sociale dienst. Als Lilo op een dag bidt voor om een vriendje besluit Nani dat ze een hondje mag uitkiezen in het asiel. En raadt eens wie daar, na een aanrijding met een vrachtwagen, verzeild is geraakt?
Natuurlijk is Stitch geen braaf hondje, maar hij is slim genoeg om te beseffen dat hij zich maar beter wel zo kan gedragen. Je bent immers een genetisch gemanipuleerd monster of je bent het niet, he? Maar als je dan ontdekt dat je vast zit op een eiland, terwijl je het liefst een stad als New York zou willen slopen, ga je natuurlijk wel uit je dak.

Goed nieuws voor de mensen die vinden dat Disneyfilms met karakters als Pocahontas en Esmeralda een onrealistisch vrouwbeeld schetsen: Nani en de andere Hawaïaanse vrouwen hebben een veel normaler figuur. Zelden heb ik tekenfilmfiguren met zulke dikke kuiten gezien, als ik eerlijk ben. De kennelijk typisch Hawaïaanse neus komt ook een beetje over als een varkenssnuitje. Ik zou het niet pikken als ik uit Kaho'olawe kwam!
Oh ja, er wordt nogal wat ophef gemaakt over de soundtrack van deze film: Lilo is namelijk een liefhebber van Elvis Presley. Nou leuk hoor, maar volgens mij zijn er betere manieren om naar die liedjes te luisteren dan tijdens een kindertekenfilm.

Lilo & Stitch is dus een heel aardige film, die weliswaar voornamelijk bedoeld is voor kinderen tot een jaar of twaalf maar ook voor oudere kinderen en volwassenen iets te bieden heeft. Sterker nog, de humor is zodanig dat opa en oma zich deze keer waarschijnlijk iets minder zullen vermaken. Niet dat de grappen vulgair zijn, maar ze zijn wel van een ander kaliber dan bij ander Disney-vertier. Ik durf deze film dan ook voorzichtig aan te bevelen bij mensen die geen kaartjes konden krijgen voor Bad Company maar daar pas bij de kassa achter komen.

Score: 7/10
Martijn Warnas