George Monroe is stervende. Dat zijn we allemaal, maar hij weet de termijn.

Na twintig jaar als maquettebouwer voor een architectenbureau te hebben gewerkt krijgt George Monroe de zak omdat hij niet met zijn tijd mee gaat: hij vertikt het om met de computer te leren werken. Dat ontslag vindt hij niet zo erg, want de baan beviel hem toch al niet. Al twintig jaar niet, om precies te zijn. Dit is duidelijk niet iemand waarvoor het woord 'impulsief' ooit is verzonnen. Evenzogoed neemt hij de gelegenheid van het 'exit-interview' te baat om met een honkbalknuppel 20 jaar balsahoutgefrunnik kort en klein te meppen.
Dat lucht wel op, maar daarna zakt George op de stoep van het gebouw in elkaar. In het ziekenhuis krijgt hij heel slecht nieuws te horen. Zoals mijn oom dat zegt: 'Hij heeft de meeste boterhammetjes inmiddels wel gegeten.' Nog een maandje of vier, meer zit er niet in voor George.

Wat doen je dan, in zo'n geval? Ik zou persoonlijk met een jachtgeweer op zoek gaan naar de sleepwagen van de politie in de Amsterdamse binnenstad en hun dag even goed verpesten. En als ik dat overleefde had ik nog wel een paar adresjes waar ik een rekening te vereffenen heb. Dat kun je nou kinderachtig noemen, maar als ik ga, ga ik niet in stilte.
George pakt het wat rustiger aan en besluit een huis te gaan bouwen. Dat redt hij nog net. Als hulpje schakelt hij zijn zoon Sam in, die tot dat moment bij zijn ex-vrouw woont. Het is een waardeloos jochie, zo'n type met zwart piekhaar, piercings en een poster van Marilyn Manson. Zijn pleegvader heeft hem al lang opgegeven en zijn moeder zit stilletjes te hopen dat die etterbak vandaag of morgen een overdosis neemt, zodat ze met goed fatsoen van hem verlost is. Als George aankondigt dat hij het joch in de zomervakantie meeneemt, volgt er dan ook weinig discussie.
Je voelt aankomen dat Sam hier weinig voor voelt, maar gelukkig voor hem is er een aangenaam nieuwsgierig buurmeisje om zijn aandacht vast te houden. Zo'n type dat samen wil douchen en dan niet snapt waarom ze opeens in haar rug gepord wordt terwijl hij net zijn haar staat te wassen.

Nou, verder kun je het zelf wel bedenken. De bouw van dat huis heeft voor alle betrokken partijen een therapeutische werking. Daarbij moet ook nog een lastige buurman bestreden worden, die bouw- en woningtoezicht op het project af stuurt.

Na twee weken was ik met deze bespreking nog niet verder gevorderd dan de eerste alinea. Ik weet niet wat het is met deze film, maar ik kan er niks mee. Het boeit me gewoon niet, terwijl Kevin Kline toch een prima acteur is. Misschien ligt de symboliek er te dik op, daar heb ik nooit goed tegen gekund. Wat er met het huis gebeurt is wel een aardige verrassing, maar afgezien daarvan is Life As A House in geen enkel opzicht memorabel of zelfs maar ontroerend. Als je zin hebt in een tranentrekker zou dit best aardig kunnen zijn, maar neem dan zelf een bosje uien mee om op gang te komen.

Score: 5/10
Martijn Warnas