Er was ooit ook een podcast. Klik hier

New York, 1932. Het leven van Claude Banks (Martin Lawrence) ziet er zonnig uit. Okay, hij is zwart en dat werd in die tijd niet echt aangemoedigd, maar hij heeft een baan als bankbediende gevonden en hij heeft nog een leuk vriendinnetje ook. Wat wil je nou nog meer? En als hij die avond niet met zijn meisje naar Club Spanky's was gegaan, was hij vast een zonnig bestaan tegemoet gegaan.
Helaas gebeuren er die avond twee vervelende dingen: ten eerste wordt hij in het toilet even vermanend toegesproken door twee schemerige types aangaande een uitstaande lening. Ze pakken hem al zijn geld af en dat maakt het moeilijk om de rekening te betalen. De eigenaar van de club, Spanky, houdt daar niet van.
Kort daarop probeert kruimeldief Ray Gibson (Eddy Murphy) zijn portefeuille te rollen. Dat lukt wel, maar daar zit dus niets in. Lastig, want Ray had dat geld nodig om Spanky terug te betalen.
De tweede, ook tamelijk vervelende, gebeurtenis voor Claude is dat Spanky hem ondersteboven in een smerige waterput hangt, om duidelijk te maken dat wanbetaling zo zijn risico's heeft. Ray redt echter Claude's leven door hem uit te kiezen als bijrijder voor een trip naar Mississipi om een vrachtwagen vol illegaal gestookte drank op te halen. En zo gaan de heren dus op weg. De drank staat netjes op hen te wachten dus alles zou goed gekomen zijn, maar Ray moet en zal eerst een avondje doorbrengen in een plaatselijk onguur café. Daar wordt hij tijdens een rondje poker opgelicht en als de oplichter even later dood in hun armen valt is het niet zo gek dat de verdenking op hen valt. Hoppa, levenslang. Daar deden ze in Mississipi echt niet moeilijk over. Nog niet, trouwens.

Je begrijpt dat Claude dit allemaal de schuld vindt van Ray. Nu moet hij dus de rest van zijn leven doorbrengen in een barak vol échte criminelen. De heren passen zich echter al snel aan en zo begint het lange wachten. Af en toe is er een uitbraakpoging, maar ontsnappen is eigenlijk alleen mogelijk in een lijkkist.

Life film krijgt een slechte beoordeling van de bezoekers van de Internet Movie Database: gemiddeld een 5,6. Ook de critici staan niet te juichen. Dat verbaasde me, want ik vind Life best een mooi verhaal. Dus ben ik eens gaan kijken waar mijn vakbroeders over klaagden, en dat blijkt het volgende te zijn:

• Het leven in de gevangenis wordt te romantisch afgeschilderd. Er komen vrouwen over de vloer, de gevangenen spelen honkbal en ze hebben zelfs een barbeque!
• Het onderwerp rassendiscriminatie wordt eigenlijk te gemakkelijk afgehandeld
• Murphy speelt zijn rol niet serieus genoeg

En dat is allemaal waar, maar ik stoorde me er niet aan. Kijk, als blanke bwana ben ik gewoon niet erg gefixeerd op verhalen over discriminatie. Een kleurling let ook niet op advertenties voor zonnebanken. Er is een scéne waarin Claude even duidelijk zijn tanden laat zien tegenover een paar blanke rednecks en dat leek mij wel afdoende. Trouwens, alle blanken in deze film zijn slechterikken.
Het gevangenisleven kwam ook op mij tamelijk relaxed over, maar wat wil je nu bij een comedyfilm? Het gaat erom hoe Claude en Ray tegen wil en dank vrienden worden en zo'n verhaal is lastig te vertellen als de hoofdpersonen steeds worden afgeranseld.
Voor wat betreft Murphy... wel, hij is weer een waterval van scheldwoorden zoals motherfucker en bitch, dus wat dat betreft is er niets nieuws onder de zon. Martin Lawrence is in deze film de man die emotioneel verandert en dat doet hij erg goed. Dankzij razend knappe grime worden de mannen inderdaad ouder en ouder. De wereld verandert, maar de gevangenis blijft hetzelfde en als ze uiteindelijk overgeplaatst worden wordt zelfs de hoofdbewaarder een miliseconde emotioneel.

Mijn enige opmerking is eigenlijk dat alle acteurs die ouder worden (en dat zijn niet alleen Murphy en Lawrence) opeens een eigenaardige motoriek ontwikkelen. Mijn opa liep nooit als een kip, voor zover ik me herinner.

Toegegeven, Life is allesbehalve realistisch. Dat maakt het echter nog geen slechte film. Hij is hooguit visueel wat saai omdat het leeuwedeel zich afspeelt in de gevangenis. Ook het einde is een beetje onbevredigend, maar de film wil nu eenmaal onderzoeken wat er gebeurt als je leven wordt verpest door een levenslange gevangenisstraf. Dat lukt redelijk en onderweg valt er ook genoeg te lachen. Wel kiest de film de verkeerde balans tussen drama en comedy, maar dat is allemaal napraten. Life is best de moeite waard.

Score: 7/10
Martijn Warnas

Alle informatie op Warnas' Movie Academy is eigendom van Warnas.net en mag niet op een andere manier worden bekeken, verspreid, geciteerd of gebruikt dan door het bezoeken van deze website, behoudens schriftelijke toestemming van de maker, te bereiken via .