Les Choristes (Het Jongenskoor) is een verhaal met een simpel uitgangspunt: vrede en harmonie door samenzang. En nu niet lachen, want er zijn talloze ander films met hetzelfde thema: Sister Act 1 en 2, The Fighting Temptations, School Of Rock en ga zo maar door. In dit geval wordt er echter geen bizarre constructie gebruikt om de zangers en de dirigent samen te brengen: ze zijn al tot elkaar veroordeeld.

Clément Mathieu heeft een baantje gekregen als 'surveillant' in een internaat. Zeg maar een soort bewaker. En dat moet je letterlijk nemen, want het blijkt een internaat voor lastige kereltjes te zijn, in het Frankrijk van 1949 waar je een jochie van tien met een grote bek nog gewoon een lel mocht geven. Of twee. Directeur Rachin is daar overigens wel 'erg makkelijk in: zijn internaat is eigenlijk meer een jeugdgevangenis.
Clément was overigens ooit musicus, maar dat is nooit wat geworden. Omdat de baantjes niet voor het oprapen liggen, besluit hij toch maar op Fond De L'Etang te blijven hangen.

Natuurlijk gaan de jongens, ongeveer van 8 tot 16 jaar, hem uitproberen. Ze noemen hem 'de kale', jatten zijn spullen en tekenen karikaturen op het bord. Toch laat Clément, een zachtaardige man, zich niet op de kast jagen. Al snel wint hij het respect van de leerlingen, dus als hij uiteindelijk besluit om eens te zien of ze kunnen zingen zijn ze tamelijk snel voor dat plan te porren. En jongens van die leeftijd hebben (totdat de puberteit begint) vaak een heel aardige stem, dus dat klinkt helemaal niet slecht. En hoewel Clément om onduidelijke redenen gezworen had niks meer met muziek te doen, gaat hij toch weer fanatiek aan de slag.

Dit is een simpel verhaal in een simpele film. Natuurlijk zijn er binnen het koor ook speciale gevallen, maar die zijn er altijd. Je kunt ze zelf zo verzinnen: de dwarsligger, de twijfelaar, de getalenteerde… Maar toch, ondanks het feit dat er vrijwel niets nieuws onder de zon is, vond ik Les Choristes een hele prettige film. Het is een optimistisch verhaal, met geloofwaardige karakters. Hoewel... Okay, ongeloofwaardige karakters. Maar ik ben dan ook een cynicus.

De koorzang in deze film is trouwens ook heel aardig. Niet dat ik de Wiener Sängerknaben zelf in de CD-wisselaar heb, maar zeker in de bioscoop is het niet slecht. Er is voor redelijk vlot en melodieus Franstalig werk gekozen, dus niet voor Latijns Hallelujah-gejammer. De film smokkelt overigens, want ik hoorde heel duidelijk violen meespelen en in een internaat waarbij zelfs de docentenkamers er uit zien als het hol van Saddam is het niet erg waarschijnlijk dat er een symfonieorkest voorhanden is. Maar ja, zo gaat dat in filmland.

De finale is, geheel in lijn met de rest van het verhaal, behoorlijk understated. Niks geen zangkampioenschap, zelfs geen extra toetje voor de jongens. Maar toch komt het allemaal goed, zonder overdreven sentimenteel te worden. Het verhaal is overigens niet geheel vrij van zwakke plekken: er is sprake van enige voorspelbaarheid voor wie de formule kent en sommige karakters gaan wel heel snel overstag als het verhaal dat wil. Directeur Rachin is het ene moment een wrede, autoritaire barbaar, maar staat een tel later opeens vrolijk te voetballen en vliegtuigjes te vouwen! Het zou beter geweest zijn als daar wat meer werk van was gemaakt. Ook waren die jochies wel erg snel te porren voor zangles, hoewel de meesten echt geen brave kereltjes zijn. Maar goed, niet elke overwinning hoeft voor de poorten van de hel te worden weggesleept en het internaat is duidelijk geen vakantieoord. Het is trouwens ook maar goed dat ze in Frankrijk nooit van witkalk en sneldrogend cement gehoord hebben. Het maakt je film meteen zo rustiek, hé.

Dit is echt niet alleen een film voor wie alleen van arthouse-films en choralen houdt, al hebben fans van BZN en Frans Bauer hier weinig te zoeken. Voor wie echter het vermoeden heeft dat er meer te zien is dan Spiderman en Shrek 2 en ook weet dat klassieke muziek verder teruggaat dan de Beatles, is dit misschien een hele mooie kennismaking met de betere film.

Score: 8/10
Martijn Warnas