Dit is weer een van die Amerikaanse fenomenen waar hier nog vrijwel niemand van gehoord heeft. Het draait allemaal om drie rijkeluiskinderen die hun ouders verliezen en vervolgens door diversie familieleden worden opgevoed. Dat zijn de losse verhalen, oftewel de ellendige avonturen, waaruit de serie bestaat.
Het ergste familielid was hun enge, gekke oom Olaf. Die lijkt voornamelijk op hun erfenis uit te zijn. Helaas voor de oom en gelukkig voor de kinderen komt het geld van de erfenis pas vrij als het oudste kind meerderjarig is, maar tot die tijd hebben de kinderen (Violet, Klaus en Sunny Baudelaire) het niet makkelijk. Er staat ze trouwens nog wat te wachten, want de serie bestaat uit elf boeken en deze film is een samenvatting van de eerste drie. Kortom, dit is een nogal commercieel aangepakt project waar de Harry Potter-serie nog flink wat concurrentie van mag verwachten. Niet dat hier toverscholen, post-uilen of vergelijkbare elementen in voorkomen, maar de film heeft wel heel duidelijk dezelfde sfeer.

Dit is voor Jim Carrey weer een mooie gelegenheid om gekke bekken te trekken, iets waar hij nu eenmaal ongelofelijk goed in is. Hij speelt dan ook een aantal karakters en bovendien is oom Olaf acteur van beroep. Kortom, kansen genoeg voor verkleedpartijtjes en rare teksten. Verder zijn er rolletjes voor onder meer Meryl Streep en Billy Connoly als andere familieleden, elk met hun eigenaardigheden.
De kinderen, stuk voor stuk onbekenden, zijn echter de daadwerkelijke hoofdpersonen. Violet is gek op uitvindingen, Klaus is een boekenwurm en de kleine Sunny brabbelt iets wat alleen haar broer en zus kunnen verstaan en verder is ze gek op bijten. Over het algemeen is er een vast stramien als het drietal in de problemen komt: Klaus bedenkt de oplossing, Violet knutselt hem in elkaar en het gebit van Sunny komt dan goed van pas. Op die manier ontstapt het drietal een paar keer aan de moordaanslagen van hun oom, die er tegenover hen totaal geen geheim van maakt dat hij op hun geld uit is. Als er een andere volwassene meeluistert is hij natuurlijk poeslief en erg bezorgd. Toch raakt hij het voogdijschap al snel weer kwijt, als blijkt dat hij de kinderen per ongeluk heeft opgesloten in een onverstandig geparkeerde auto. Daar laat het hij echter niet bij zitten!

Lemony Snicket is overigens ook een familielid van de kinderen en tevens de verteller van hun avonturen. Het is tevens het alias van de schrijver Michael Handler, hoewel dat ook weer een pseudoniem zou kunnen zijn omdat 'handler' zoiets betekent als vertegenwoordiger en je de heer Snicket alleen vragen kunt stellen via meneer Handler. In ieder geval is Lemony Snicket (gespeeld door Jude Law) ook een karakter in de verhalen en is er zelfs een biografie van hem verschenen, vol vrolijke onzin. Zo staan er wel foto's in, maar alleen vanaf de rug gezien. Ik hou daar wel van, zulke goed uitgewerkte geintjes. In de film heeft hij overigens een tamelijk kleine rol en wat mij betreft hadden ze hem er helemaal uit kunnen laten want het is toch al proppen geblazen om alles in anderhalf uur te kunnen vertellen. Dat is dan ook mijn enige kritiekpunt: de kinderen gaan wel erg snel van het ene bizarre familielid naar het andere en hoe oom Olaf ze steeds weer weet te vinden blijft ook een raadsel. De finale komt ook nogal uit de lucht vallen en dan lossen de kinderen ook nog eens een moordmysterie op waarvan je maar net het zinnetje opgevallen moet zijn waarin uitgelegd werd dat het überhaupt speelde. Wat dat betreft was een half uurtje extra welbesteed geweest, want dit is absoluut een film waar je best wat meer van wilt zien. Dat kan overigens ook prima, bijvoorbeeld via de uitgebreide promotiewebsites die er rond de karakters en het verhaal zijn gemaakt.
Ik denk eerlijk gezegd niet dat Lemony Snicket een nieuwe rage onder de jeugd en simpele volwassenen zal worden, maar het is allemaal machtig mooi, grappig en spannend. Wat wil een mens nog meer? Doe mij nog maar zo'n film, liefst met een iets lager tempo en als het even kan opnieuw met Jim Carrey.

Score: 7,5/10
Martijn Warnas