De toekomst van Elle Woods (Reese Witherspoon) is voor iedereen duidelijk. Ze is mooi, populair, won verschillende Miss-verkiezingen en is ook nog kind van rijke ouders. Van tegenslagen in het leven heeft ze nog nooit gehoord. Wedden dat die trut ook in een keer haar rijbewijs haalde? Haar knappe vriend Warner gaat rechten studeren en als hij haar uitnodigt voor een romantisch etentje verwacht ze dan ook een aanzoek, waarna het produceren van baby's kan beginnen.

Dat pakt even anders uit: Warner legt haar uit dat hij gaat studeren op Harvard. Dat doet hij niet alleen om advocaat te worden, maar ook om de basis te leggen voor een politieke carrière. En dan moet het natuurlijk uit zijn met allemaal losse affaires. Kortom, hij maakt het uit! "I need a Jacky, not a Marylin" is zijn verklaring. En als Elle gaat huilen is hij nog verbaasd ook.

Elle laat het er niet bij zitten. Ze wil Warner terug en besluit dat ze dan dezelfde studie gaat doen. Haar omgeving is stomverbaasd. Hoe kan zo'n dom blondje (type Kelly Bundy maar dan van rijkere ouders) in vredesnaam aangenomen worden op Harvard? Ze had weliswaar goede cijfers, maar haar hoofdvak was nota bene mode! "Meisje, rechten is een studie voor saaie, lelijke, serieuze mensen," zegt haar vader troostend. "Dus niet voor jou." Evenzogoed gaat Elle blokken voor haar toelatingstest, waarbij ze meteen een videopresentatie opneemt voor de selectiecommissie. Die speelt zich overigens voornamelijk af in haar bubbelbad, maar dat is dan ook de reden dat een verbijsterde commissie, bestaande uit wat oudere heren, haar een kans geeft. Zo'n decolleté zal de boel allicht een beetje opfleuren.

En dus verschijnt aan het begin van het nieuwe schooljaar een vrachtwagen vol spullen op de campus van de prestigieuze universiteit, tot verbazing van de andere studenten. "Kijk, Malibu Barbie!" Kortom, vanaf het begin neemt niemand haar serieus. Als Elle informeert of Warner zich al heeft gemeld is het antwoord: "Weet ik niet, vraagt u het eens aan de purser op het Lido-dek."

Elle laat zich echter niet snel uit het veld slaan. Niet door gemene docenten en zeker niet door Warners nieuwe vriendin, zelfs niet als deze haar een kunstje flikt door haar uit te nodigen op een verkleedpartijtje dat helemaal geen verkleedpartijtje blijkt te zijn.

Kennelijk kan Elle goed leren, want na een paar weken begint ze aardig in te lopen op de rest van de studenten. Docent Callahan is onder de indruk van de manier waarop ze een casus bekijkt en biedt haar een stageplaats aan bij zijn eigen advocatenkantoor. Samen met een paar andere eerstejaars (te weten haar ex-vriendje, diens gemene vriendin en een aardige ouderejaars) mag ze assisteren bij de verdediging van een beroemde fitness-instructrice die verdacht wordt van de moord op haar steenrijke echtgenoot. Daarbij komt haar specialistische kennis, voornamelijk op het gebied van cosmetica, aardig van pas.

Het duurt even voor je doorhebt wat de stijl van deze film is. De hoofdrolspeelster is iemand die in elke andere film de dienstdoende bitch en/of het eerste slachtoffer van de plaatselijke moordenaar zou zijn. (En daar zou niemand mee zitten.) Maar gek genoeg wen je snel aan Elle. Ze blijft een raar kind, dat bijvoorbeeld bij hoge psychische nood naar de eerste de beste manicure rent, maar je moet daar gewoon de humor van inzien.

Ik las vooraf een bespreking die deze film de grond in boorde met als argument dat de indruk gewekt wordt dat talent en intelligentie er niet toe doen om het op Harvard (of waar dan ook) te redden. Goed uit je hoofd kunnen leren zou genoeg zijn, volgens Legally Blonde. Als je het zo bekijkt neem je deze film echter veel te serieus. Het verhaal volgt ongegeneerd de meest voor de hand liggende lijn en elk cliché wat je verwacht komt uit. Daar gaat het ook niet om. De lol zit hem in het observeren van een raar personage in een ongebruikelijke omgeving. Elle Woods is net zo'n soort personage als The Nutty Professor, Crocodile Dundee, Forrest Gump of voor mijn part Bugs Bunny. Dat we in het echte leven allemaal wel een Elle kennen maakt het des te grappiger, maar dat betekent nog niet dat we Elle als een echt persoon moeten zien.

Legally Blonde is met name aan te raden voor vrouwen, onder meer omdat de grappen nergens echt plat worden en zij zich het beste in Elle zullen kunnen verplaatsen. Waarschijnlijk heeft de film ook wel een corrigerende werking op al te truttige Cosmo-tiepjes. De kunst is alleen om het soort humor goed te interpreteren. Ik ben benieuwd hoeveel collega-recensenten dat is gelukt...

Score: 7/10
Martijn Warnas