Er was ooit ook een podcast. Klik hier

Twee oudere dames, zusters van elkaar, wonen in het meest zuidelijke puntje van Engeland in een mooi huisje met uitzicht over zee. Ze komen niet 'uit de buurt', maar uit Londen. De oudste heet Janet (Dame Maggie Smith) en de jongere Ursula (Dame Judi Dench). Het jaar is 1936, zodat het verhaal niet verpest wordt door email en mobiele telefoontjes.
Zoals het nette Britse dames betaamt, vullen ze hun dagen met tuinieren en thee drinken. Als er op een mooie ochtend dan opeens een halfverzopen jonge kerel op het strand ligt, is dat nogal schokkend. De dames treden kordaat op, regelen een dokter en een brancard en voor de jongen er zelf erg in heeft ligt hij in hun slaapkamer. Het dorp noemt ze al snel spottend de Zusters Van Genade, maar dat interesseert ze niet.

De drenkeling heet Andrea en is een Pool, zo ontdekken ze al snel. Engels spreekt hij niet, maar Janet kent een klein beetje Duits en de dokter lost het taalprobleem op de Engelse Methode op: DIE PRAAT GEWOON WAT HARDER. Dan verstaan ze het vanzelf, those foreign chaps.
Aanvankelijk is Andrea ook erg zwak, maar na een poosje kan hij een beetje door het huis scharrelen en dan blijkt opeens ook dat hij een talent heeft: Andrea speelt werkelijk prachtig viool.

Het is een beetje bizar dat deze film uitkomt in dezelfde periode dat op een Brits strand een man met geheugenverlies werd aangetroffen die heel aardig piano bleek te kunnen spelen, maar dat is puur toeval. Andrea weet namelijk wel wie hij is, hij kan het alleen aan niemand vertellen. Bovendien lijkt hij niet echt haast te hebben terug te keren naar Polen, temeer daar hij zijn (geleende) viool nog niet heeft opgetild of er komt een smakelijke jongedame binnenlopen die ook nog eens Duits met hem kan spreken én wiens broer een beroemde violist is. Deze dame, Olga, is niet erg populair bij de zusters: zij vinden hun logee zelf eigenlijk wel prettig gezelschap en zitten niet te wachten op jonge strakke vrouwtjes die de aandacht komen afleiden!

Dit is een vrouwenfilm, maar dat had je zelf vast al bedacht. Niks tegen vrouwenfilms hoor, maar van de exploderende vrachtwagens hoeft dit verhaal het echt niet te hebben. De sfeertekening van het dorpje in Cornwall is wel aardig, maar een aflevering van Poirot heeft wat dat betreft al meer sfeer. Deze film richt zich alleen op de mensen en dan met name op de twee oudere dames die zich met zo'n jonge kerel in huis ook weer wat jonger gaan voelen. Wel in het nette hoor, wees niet bang.

Maggie Smith en Judi Dench zijn de top van de oudere Britse actrices. Het zou bijna een belediging zijn om na hun namen een lijstje filmtitels te noemen ter identificatie, maar vooruit: Dench ken je waarschijnlijk wel uit Iris en anders als de nieuwe M uit de Bondfilms. En Maggie Smith is onder andere professor McGonagall uit de Harry Potter-films of anders zegt Lady Hester uit Tea With Mussolini je misschien wel iets. De rest van de cast zijn ook geen doetjes: de nogal volkse huishoudster Dorcas wordt gespeeld door Miriam Margolyes en Andreas is een rol voor de Duitse Daniel Brühl, die je hoort te kennen uit Goodbye Lenin! en The Edukators. Jazeker, ik zei 'hoort te kennen'. Je weet toch ook wie Harry Potter is, slampamper! Nou dan! Ik geef die cijfers niet voor de kat zijn kont, hoor!

Hoe dan ook, Ladies In Lavender is heel aardig en kabbelt rustig voort, maar om eerlijk te zijn is het mij allemaal iets te tam. De film mist wat peper in zijn reet, of het nu om het verleden van Andrea gaat (waar we geen woord over horen) of de opvlammende emoties van Ursula. De film maakt dat echter goed door een mooi vioolconcertje aan het eind, wat het best tot zijn recht komt in een bioscoop. Jij denkt waarschijnlijk dat je kloterige ALDI-dolbysetje wat voorstelt maar vergeet het maar vriend! Maar goed, feit blijft dat hier wat meer had mogen gebeuren, met name na de eerste zestig minuten. Daarom blijft het cijfer nogal bescheiden, al moet je dat zeker niet weerhouden als je eens zin hebt in een aangenaam voortkabbelende karakterfilm.

Score: 6,5/10
Martijn Warnas