Er was ooit ook een podcast. Klik hier

Hé verdorie, heb ik dat boek dus niet gelezen… Tsja, ik vond lezen vroeger wél leuk dus heb veel van die verplichte nummers gemist. Ik ging gewoon zelf naar de bieb en dan nam ik dus bij voorkeur geen boeken mee naar huis met woorden als 'Kruistocht' in de titel. Ik was al heel jong atheïst, weet u?

Maakt niet uit, dan is dit gewoon een review met een fris perspectief. Voor wie het boek al kent heb ik straks nog wel een klein lijstje met de verschillen, maar dat lijkt me nauwelijks een reden om wel of niet te gaan.

Dolf Wega speelt voetbal. Dat doen wel meer jongens, maar hij is nogal fanatiek en hij zit in een of andere competitie. Het jeugd-WK ofzo, ik heb daar niet zo'n kijk op. Een egoïstische poging om een doelpunt zelf te maken in plaats van de bal af te geven zorgt ervoor dat zijn team het verder wel kan schudden. Dolf krijgt van zijn teamleden behoorlijk op zijn lazer en zou niets liever willen dan die wedstrijd nog eens overdoen.

Laat nu toevallig zijn moeder in een laboratorium werken waar aan een experimentele tijdmachine gewerkt wordt! Jawel, de blauwdrukken zijn rechtstreeks van Professor Barabas gejat. Lang verhaal kort: Dolf breekt in, transporteert zich naar 6 uur voor die wedstrijd, denkt dat hij 12 uur later weer terug zal zijn zonder dat iemand het merkt en… wordt wakker in een nat bos in het jaar 1212. Tikfoutje, kan gebeuren.
Dolf wordt beroofd, maar een groepje kinderen weet hem te redden. Die kinderen horen bij een veel grotere groep, op weg naar Jerusalem. Ene Nicolaas van Keulen heeft namelijk een visioen gehad en zichzelf benoemd tot kruisvaarder. Bijgestaan door de (volwassen) monnik Vader Anselmus zijn ze nu onderweg naar het Heilige Land, terwijl steeds meer kinderen zich aansluiten. Om aan eten te komen worden steden bezocht en om donaties gevraagd, al gaat dat niet altijd even soepel.

Het voornaamste verschil met het boek, voor zover ik van anderen begrepen heb, is dat Dolf in de film een 'love-interest' heeft. Dat is Jenne (Stephanie Leonidas, net zo smakelijk als de gelijknamige chocolade), een iets ouder meisje dat vindt dat ze ergens boete voor moet doen en dus ook meereist. Ze heeft een paar jongere kinderen om zich heen verzameld en neemt Dolf ook onder haar hoede. Als die eenmaal doorheeft wat er gebeurd is en beseft dat hij hier nog wel even zal zitten, besluit hij mee te reizen met de groep. Dat is niet de keuze die ik gemaakt zou hebben, maar ik heb nogal moeite om me te handhaven in omgevingen met uitpandig sanitair. Dolf doet echter niet zo moeilijk en sluit zich aan, waarbij hij al snel opvalt door zijn gezonde verstand en het feit dat hij vader Anselmus en Nicolaas tot de orde durft te roepen. Langzamerhand wordt hij een soort leidersfiguur en dat komt goed uit want de groep wordt geplaagd door allerlei ellende. Van rovers tot vermoeidheid, van ziekte tot honger… als Dolf het niet oplost, doet niemand het. vGoed, tot zover het verhaal. De film is Engelstalig (net als hoofdrolspeler Joe Flynn), maar wordt ook uitgebracht met Nederlandse stemmen. Het geheel schijnt tien miljoen euro te hebben gekost en ik geloof meteen dat ze dat geld niet over de balk hebben gesmeten, maar…

Ja, er is een maar.

Ik weet dat ik, mede omdat ik zo films veel zie, een beetje verwend ben. Maar toch moet me van het hart dat het middenstuk van deze film te eentonig is. Je ziet echt vrijwel niks anders dan bos en als er dan eens een stad in beeld komt blijft het bij een of twee shots. Dat snap ik wel, maar al dat groen ging me goed vervelen. Temeer daar je dus ook voortdurend honderden kinderen ziet, met smoezelige gezichten en lompen aan het lijf. Ik houd ook niet echt van kinderen, zeker niet bij honderden tegelijk. En ik kijk ook liever niet ruim een uur lang naar mensen die vodden dragen. Kinderachtig? Zal wel, maar ik kan er niks aan doen.

Toch gebeurt er genoeg hoor, ik bedoel ook niet dat het verhaal saai is. Of het leuk is om naar hongerige, zieke en dode kinderen te kijken moet je zelf maar bepalen, maar Dolfs moeder is ook nog bezig om hem terug te halen en daarnaast heeft vader Anselmus een verborgen agenda. Verhaaltechnisch is het dus niet saai, alleen visueel. Verder hebben diverse scènes me iets teveel de sfeer van schooltoneel en vond ik het niet eens zo'n ramp toen de lampen weer aangingen.

Voor fans van het boek of mensen die iets minder veeleisend zijn dan ik zal dit ongetwijfeld een prima film zijn, maar ik heb na afloop een 6,5 genoteerd en daar houd ik het dan maar bij. Evenzogoed mijn complimenten aan de regisseur, want over het vakmanschap is geen discussie nodig en door de bank genomen is dit een prima prestatie. Kruistocht in Spijkerbroek is alleen nooit mijn soort verhaal geweest en zal het wel nooit worden ook. Sorry.

Score: 6,5/10
Martijn Warnas