Er was ooit ook een podcast. Klik hier

Britser dan dit kan haast niet. Om te beginnen met de titel: Keeping Mum is een uitdrukking die zoveel betekent als 'de lippen op elkaar houden'. Letterlijk betekent het natuurlijk: moeder houden.

Als deze film één probleem heeft, is het dit: er valt niets te raden. Vanaf het allereerste begin wordt alles aan ons, de kijkers, verteld. Weliswaar is dat een geheel legitieme en bekende verteltechniek (third person omniscience) maar deze keer gebeurt het ongeveer op het niveau van een Winnie de Poeh-verhaal. Zo begint het verhaal met een terugblik naar het verleden waarin meteen alles wordt 'verpest' voor later. Eén keer geeft een karakter zelfs een samenvatting van alle rare gebeurtenissen, zodat we alles maar goed kunnen blijven volgen! In mijn review houd ik het liever iets vager, maar het volgende durf ik wel aan je kwijt:

Het leven van Gloria Goodfellow is niet erg leuk. Ze woont in Little Wallop, een dorpje met 57 inwoners. Daarnaast is ze de vrouw van een brave dominee (Rowan Atkinson) die hele saaie preken houdt en veel meer interesse heeft in de algen in zijn vijver dan de temperatuur in de slaapkamer. Haar zoontje laat op school over zich heen lopen (letterlijk) en haar dochter is een slettebak van de eerste orde, die meer vriendjes verslijt dan Rebecca Loos.
Zelfs een goede nachtrust zit er niet in: de dove buurman heeft een irritant hondje dat buiten moet slapen en 24 uur per dag zit te keffen. Gloria wordt daar erg chagrijnig van, tot nota bene haar dochter opmerkt dat ze duidelijk dringend een keer eh… well, you know. Not the sort of thing one says in public, really.

Gloria gaat dan ook in op de avances van haar golfleraar, de glibberige Amerikaan Lance. Dat is een rol voor Patrick Swayze, die 18 jaar na Dirty Dancing écht niet meer als sexsymbool door het leven kan maar die duidelijk over genoeg zelfspot beschikt om dat hier nog één keer te proberen. Lance wil zelfs dat Gloria haar man verlaat en met hem mee gaat naar Mexico! En mocht zij geen interesse hebben, dan vindt hij haar dochter stiekem ook wel een lekker ding…

Nu komt Grace Hawkins in beeld. Zij is onlangs aangenomen als huishoudster bij de familie Hawkins, waar ze er kennelijk geen problemen mee hebben om vrouwen van 71 te werk te stellen. Grace wordt namelijk gespeeld door Dame Maggie Smith, een actrice met een zeer respectabel C.V. die helaas de rest van haar leven alleen nog maar als Harry Potters docente Professor McGonagall zal worden herkend. Hoe dan ook, Grace Hawkins is een keurig Brits dametje dat niet houdt van schelden en die een kop thee als de ultieme oplossing voor elk emotioneel probleem ziet. Zij doorziet al snel wat er mis is en al snel verdwijnen de problemen van de familie Goodfellow als sneeuw voor de zon.

Het is een overbekende formule: een vreemde schept orde en harmonie in een losgeslagen groep of gezin. Natuurlijk is met die vreemde dan ook weer iets aan de hand. Recent zagen we een goed voorbeeld (in een slechte film) voorbij komen, namelijk The Pacifier, maar Mary Poppins heeft jaren geleden al de toon gezet en via onder andere Anna en de koning van Siam, Mrs. Doubtfire, Les Choristes, School Of Rock (twee voorbeelden van inval-leraar versus schoolklas) en Nanny McPhee (te zien vanaf 9 februari 2006) komen we dan bij Grace Hawkins, een kruising tussen Miss Marple en Aileen Wuornos. (Heb je Monster gezien?)

Zoals ik het je nu verteld heb, valt er hopelijk nog iets te raden. De film is wat dat betreft een stuk minder geheimzinnig. Jammer, maar dat zal best een bewuste keuze zijn geweest. Eigenlijk zou je de eerste vijf minuten over moeten kunnen slaan, maar dat is praktisch alleen haalbaar als je de DVD huurt en een huisgenoot zo gek weet te krijgen even op fast forward te drukken.
Goed, dan bekijk ik Keeping Mum enkel als een comedy. Als zodanig is hij ook prima geslaagd hoor, al gaat het mij dan iets teveel over sex. (Ik moet trouwens nodig eens de zuurgraad van mijn aquarium meten, bedenk ik me net.) Eigenlijk is Keeping Mum een gigantische gemiste kans, puur door de manier waarop het verhaal wordt verteld. En ga me nu niet vertellen dat ze dat niet beter kunnen in het land van Miss Marple, Poirot en Inspector Morse! Ik heb het gevoel dat het originele verhaal die intelligentie wel had, maar dat een of ander uit debielen en parkeerwachters bestaand testpubliek er vervolgens geen klote van begreep en ze daarom de boel maar hebben omgegooid. Aan de andere kant: dit is natuurlijk geen crimi of thriller, maar een comedy. Zo gezien is de opbouw wel te verdedigen: sommige situaties zijn nu eenmaal leuker als het publiek voorkennis heeft. Toch was deze film volgens mij een stuk beter geweest met een vleugje spanning.

Verder is het schandalig dat de publiciteitscampagne zoveel aandacht schenkt aan Rowan Atkinson. Die man heeft, briljant als hij is, toch verdomd weinig variatie in de types die hij speelt. Dominee Goodfellow is exact hetzelfde karakter als Raymond Fowler, zijn sullige, seksloze politieman uit de comedyserie The Thin Blue Line. Daarnaast heeft hij in het verhaal erg weinig te doen; hij is bijna een soort edelfigurant.
De echte hoofdrollen zijn voor Maggie Smith en Kristin Scott Thomas, die Gloria speelt. Kristin is overigens ook niet de eerste de beste, maar aangezien ze nog nooit in een Potter-film of in The Matrix heeft meegespeeld ga ik er maar even van uit dat de meeste mensen haar voor het eerst zullen zien.

De zaal heeft aanzienlijk meer gelachen dan ik, maar zoals gezegd ben ik niet zo van de onderbroekenlol. (Of het moet heel erg worden, zoals Bottom.) Ik heb eigenlijk voornamelijk genoten van Maggie Smith, in een rol waar een actrice op haar leeftijd een moord voor zou doen.

Score: 7/10
Martijn Warnas