Voor mij persoonlijk maakt dat niets uit. Ik heb geen problemen met Turken of Duitsers, wat mij waarschijnlijk de meest tolerante Nederlander aller tijden maakt. Van homo's heb ik namelijk ook geen last. (Eigenlijk heb ik alleen de gloeiende schurft aan Brabo's, maar dat telt uiteraard niet. Ik ken een Boeddhistische monnik die altijd op blote voeten loopt om zelfs maar geen worm of kever dood te trappen maar als we samen door Tilburg wandelen begint hij op bijna elke straathoek een nieuwe knokpartij.) Maar goed, het is niet iedereen gegeven om naar een film met Duitstalige Turken te kijken. Mijn tip: lees nou eerst deze review eens uit en neem dan pas je beslissing.
Dit is het verhaal van Ibo, een jonge Turk die geboren en getogen is in Duitsland. Zijn vader is wel van de immigranten-generatie, zo'n man van de oude stempel. Vanaf zijn geboorte heeft hij Ibo verteld dat hij met Duitse meisjes mag doen wat hij wil, zolang hij ze maar niet zwanger maakt. Hij zit namelijk echt niet te wachten op een of andere Goddeloze bastaard in de familie. (Citaatje uit de film, overigens. Ik zie heus wel dat sommige vingers al boven de speeddial voor het meldpunt Discriminatie zweven, hoor. Ome Warnas is niet gek.)
Ibo heeft dan ook een Duits vriendinnetje, Titzi (kort voor Patricia). Dat is een aanstormend actrice, die samenwoont met een iets minder getalenteerde vriendin. Ibo woont nog thuis en zijn grote ambitie is om de eerste Duitse Kung Fu-film te maken. Iedereen moet een doel in het leven hebben, nietwaar? Nu heeft zijn oom Ahmed een Kebab-zaak en die geeft zijn neef een aardig bedrag om een reclamespotje te filmen voor in de Hamburgse bioscopen. Ibo grijpt zijn kans en maakt een wereldspot, die niet alleen een leuke commercial is maar meteen een voorstudie voor zijn Kung Fu-project vormt. Aanvankelijk denkt oom Ahmed dat hij zijn geld over de balk heeft gesmeten, maar als er opeens 100 man in een rechte lijn vanuit de bioscoop naar de Kebab-zaak loopt, kan Ibo geen kwaad meer doen. De toekomst ziet er zonnig uit, maar natuurlijk ontstaat er een nieuw probleem: Titzi wordt zwanger. Daar is helemaal niemand blij mee en Ibo wel in het minst. Titzi weet zelf trouwens ook wel uit welke hoek de wind zal gaan waaien. Heb je ooit een Turkse man met een kinderwagen zien lopen? (Opnieuw een citaat uit de film, mensen. Leg die hoorn neer!)
Net als Shouf Shouf heeft deze film een gezonde dosis (zelf)spot als het gaat om de Turkse gemeenschap. (Ik weet het, bij Shouf Shouf ging het over Marokkanen.) In Duitsland zijn er wat subtiele verschillen in de verstandhouding met de autochtone bevolking, maar het scheelt weinig. Deze film had net zo goed in Amsterdam of Zwolle kunnen spelen.
Een heel sterk punt van het script zijn de talloze zijtakken die zijn ingebouwd en die werkelijk voorbeeldig worden gevolgd, uitgewerkt en afgewisseld met de hoofdlijn. Ze zijn vaak ook echt leuk, zoals de vete tussen oom Ahmed en de eigenaar van het Griekse restaurant tegenover hem. Turken en Grieken gaan namelijk niet zo goed samen. Kirianis noemt de broodjes Döner Kebab 'handtasjes van witbrood, gevuld met hondevlees.' En daar kon-ie trouwens best gelijk in hebben, maar ondertussen gaat zijn zaak wel bijna op de fles. Hij probeert dus, via zijn charmante dochter, Ibo ook zo ver te krijgen een spotje te filmen.
Die heeft echter wel wat anders aan zijn hoofd: als Titzi na een kleine test met een lege kinderwagen vaststelt dat Ibo een typische Turkse vader dreigt te worden, dumpt ze hem. Daarnaast schopt zijn vader hem het huis uit, omdat hij dus die ene belangrijke regel met betrekking tot Duitse meisjes heeft gebroken. "Ik heb geen zoon meer!" roept vader boos. En zodra Ibo wat terug wil zeggen: "Spreek je vader niet tegen!" Je hoeft geen tante in Ankara te hebben om dat te herkennen, neem ik aan.
Ibo is erg verdrietig en neemt weliswaar een nieuwe commercial op voor zijn oom, maar die is zo deprimerend dat er geen klant meer naar de zaak komt. Voor Ibo is er maar één mogelijkheid: bewijzen dat hij een goede vader zal zijn. En dan ook echt bewijzen, niet alleen beloven! Gelukkig kan hij oefenen op de baby van een vriend en gaat hij zelfs naar zwangerschapsgymnastiek! Zonder Titzi, dat wel. Ibo heeft echter een hele goede vriend, die best wil doen of de weeën opkomen...
Ik kan Kebab Connection echt sterk aanraden voor wie gewoon een leuke film wil zien. Doe niet zo kinderachtig over dat Duits, je etaleert alleen maar je eigen domheid en je latente racisme. Dit is een prima film, die ook duidelijk wat mocht kosten. Alleen al voor Ibo's spotjes zou je moeten gaan kijken, maar ook omdat deze film best botte grappen durft te maken en hij vlot en onderhoudend is opgebouwd. Kleine minpuntjes zijn misschien een iets te lang middenstuk (Ibo en Titzi maken een paar valse doorstarts), een nogal voorspelbaar slot en iets te platte taferelen met babypoep, kots en neuspeuteren. Voor Nederlandse begrippen stelt dat echter erg weinig voor, dus laat dat je niet weerhouden. Als je van Shouf Shouf Habibi en het Schnitzelparadijs genoten hebt, moet je deze ook niet missen.
Leg die telefoon nou maar neer, ik ben klaar.
Score: 7,5/10
Martijn Warnas
|
Alle informatie op Warnas' Movie Academy is eigendom van Warnas.net en mag niet op een andere manier worden bekeken, verspreid, geciteerd of gebruikt dan door het bezoeken van deze website, behoudens schriftelijke toestemming van de maker, te bereiken via . 
|