Dr. Mark Powell (Jeff Bridges) is psychiater in New York. Op een dag krijgt hij een patiënt die zich Prot noemt, beweert dat hij afkomstig is van de planeet K-PAX en altijd een zonnebril op heeft 'omdat het licht op de aarde wel erg fel is'. Nou, zo heeft hij er al dertig gehad dus dat is niets bijzonders. Gelukkig is Prot (Kevin Spacey) een hele rustige kerel, die zich gewillig allerlei medicijnen laat toedienen zolang hij af en toe de fruitmand mag plunderen.
De behandeling lijkt echter niet aan te slaan: ondanks enorme hoeveelheden medicijnen blijft Prot desgevraagd beweren dat hij een K-Paxiaan is, die hier voor de gein een kijkje is komen nemen. Hij kon wel makkelijk een menselijke gedaante aannemen, maar een geldig legitimatiebewijs regelen was net even te lastig. En daarom blijft Prot voor de zekerheid opgesloten, hoewel hij geen vlieg kwaad doet. En dat in een land waar een gipsverbandje al vijfhonderd dollar kost. Maar goed, dat zijn mijn zaken natuurlijk niet.
In elk geval kunnen dokter en patiënt goed met elkaar overweg. Prot vindt het wel interessant om door een lagere levensvorm ondervraagd te worden en Powell is verbaasd over het feit dat Prot zo overtuigend is en bovendien totaal niet reageert op medicijnen. In de dagelijkse sessies krijgt Prot dan ook langzaam maar zeker de leiding en babbelen de heren een beetje over het leven in het algemeen en op K-PAX in het bijzonder. Ondertussen komen er steeds gekkere feitjes over Prot aan het licht, waardoor Powell hevig gaat twijfelen.
Ook de andere patiënten in de inrichting zijn gefascineerd door Prot's verhaal en zoals een kind van vier al ziet aankomen gaat hij zelf ook een beetje goede raad uitdelen, waarmee de dames en heren psychoten hun voordeel kunnen doen.

Eerlijk gezegd was ik niet kapot van dit verhaal. Of Prot al dan niet een marsmannetje is wordt niet bepaald lang geheim gehouden, terwijl dat nou net de lol van dit verhaal zou moeten zijn. Het is natuurlijk leuker als Prot bijvoorbeeld een bijzonder kunstje flikt waardoor je als kijker denkt: 'hee, hij is dus écht niet van hier' terwijl de psychiater het kunstje moeiteloos imiteert omdat hij het al van een andere gek heeft afgekeken. Kijk, dan wordt het spannend. Helaas, dat zit er hier niet in. Dat krijg je met dat moderne New Age gelul tegenwoordig. Kom jij uit de ruimte? Moet kunnen, jongen! Nou, wat mij betreft moet Spacey dan toch iets gekkers doen dan een banaantje met schil en al opeten. Dat kan de eerste de beste chimpansee ook.
In elk geval weten we nu wat we zouden doen als een buitenaards wezen zich op deze planeet zou melden: om bewijs vragen, zoals het hoort. En als hij dat niet heeft? Nou noem ik eens iets radicaals, maar dan zou je ook kunnen aannemen dat het hier een gek betreft. Precies wat er in deze film gebeurt, eigenlijk. Spectaculair hé? Maar goed dat ze daar eens een film over hebben gemaakt... Ja precies, dit is sarcasme. Andere recensenten zijn namelijk wel érg lyrisch over dit verhaal en al helemaal over Spacey, die als je het mij vraagt erg wisselvallig speelt. Of misschien speelt hij fantastisch, maar dan wel op de verkeerde manier. Met name in het begin lijkt Prot meer op een kleuter die een marsmannetje nadoet dan op een echt individu. "Op onze planeet hebben we geen appels," dat werk.

Kijk, je kunt zo'n verhaal natuurlijk ook iets minder letterlijk nemen. In dat geval wordt Dr. Powell een man die er tot zijn eigen verbazing (en opluchting) achter komt dat hij er ook wel eens naast zit en merkt dat niet iedereen gek is. Prot is dan weer iemand met een heel vreedzame, laconieke kijk op het leven. Sterker nog, je kunt een vergelijking maken met Christus, die aanvankelijk ook wat moeite had om mensen er te van overtuigen dat hij niet de eerste de beste halve zool was. Maar eh... zo zie ik dat dus niet. Want dat verhaal is zo mogelijk nog flauwer dan de what-you-see-is-what-you-get variant. Die eindigt met een erg flauwe verklaring (voor de simpele zielen die toch nog iets hadden om over te piekeren) die in elk geval alle eventuele symboliek nutteloos maakt. Het is dat Spacey ook deze keer weer een (tamelijk) boeiend type speelt en de film op zich echt niet saai is, anders werd dit een vette onvoldoende.

Score: 6/10
Martijn Warnas