Coco Chavez en haar vriendje Junior Armstrong zijn oplichter van beroep. Hun specialiteit is afpersing, waarbij ze mannen die in een echtscheidingsprocedure verwikkeld zijn fotograferen terwijl ze met Coco (Carla Gugino) liggen te rotzooien. Omdat dit in het criminele circuit ongeveer net zoveel respect oplevert als parkeermeters legen, bedenkt Junior dat het misschien een goed idee is om eens een ontvoering te proberen. Toevallig weet hij de multimiljardair Greg Dyson te wonen en van hem is bekend dat zijn bedrijf 4 miljoen heeft klaarliggen om in geval van een ontvoering zonder gezeur uit te keren. Je zou verwachten dat de man in een bunker woont, maar dat valt erg mee. Er is wel een bewaker in het appartementencomplex waar Dyson woont, maar die kijkt liever naar een sexfilmpje dan naar de bewakingsschermen.

Het duo begrijpt dat ze voor zo'n klus versterking nodig hebben en vragen slimmerik 'Lizard' Browning en spierbundel Ruben Rubenbauer (naar eigen zeggen afkomstig uit het plaatsje Wanna-Eikel in Nordrhein-Westfahlen) om hen te helpen. Nou, die willen wel. De ontvoering verloopt dan ook gesmeerd, afgezien van het feit dat er opeens een dame uit het trappenhuis komt. Coco heeft (vindt zij) geen andere keuze dan haar dood te schieten. De vrouw blijkt de echtgenote van een senator te zijn. Rechercheur David Friedman (Alan Rickman, die dit jaar waarschijnlijk aast op de Oscar voor 'morsige en humeurige inspecteur in a motion picture') krijgt de opdracht de moord te onderzoeken, terwijl FBI-agente Sadie Hawkins (Emma Thompson) zich met de ontvoering gaat bezighouden. Sadie is een verhaal apart: Thompson speelt een kordate, vuilbekkende maar toch ook leuke vrouw die wel iets wegheeft van Grace, als die comedyserie u iets zegt. Nou ja, het is weer eens wat anders. Hawkins en Friedman sukkelen als twee zwervers achter de feiten aan en laten zich door de boeven uitgebreid in de luren leggen. Dat levert een verhaal op met veel onverwachte plotwendingen en een goede combinatie van humor, spanning en actie. Harde actie, overigens. Het nep-bloed wordt royaal uit de spuitfles gehaald en in combinatie met al die blote dames is dit duidelijk een film voor 16+.

Judas Kiss begint overigens met een valse start: een paar minuten lang lijkt het erop alsof je naar een sci-fi sexfilm zit te kijken met twee smakelijke hoofdrolspeelsters. 'Hoe kom ik aan de mazzel,' dacht ik nog. En toen kwam die bewaker in beeld. Een misselijke streek, als je het mij vraagt.
Daarna neemt Coco de rol van vertelster op zich en dat blijft zo gedurende de hele film. Ze legt uit dat ze het zo kwaad niet bedoelde en we zien haar ook pogingen doen om Dyson een beetje op zijn gemak te stellen. Het is duidelijk de bedoeling dat we haar sympathiek gaan vinden, maar ik ben wat dat betreft nogal rechtlijnig: ze is een dievegge en een moordenaar, punt uit. Voor de andere karakters krijg je evenmin snel sympathie, behalve voor de twee speurneuzen.

Judas Kiss bleef niet lang hangen. Ik zag die week nog vier andere films en slechts door de persmap door te lezen kwam het verhaal weer boven. Nu is dat geen ramp: het gaat er om hoezeer je je vermaakt tijdens de voorstelling. Wat dat betreft mag Judas Kiss er best wezen, al pretendeert het meer te zijn dat het is: leuk, al die psychologie en die cinematografische truukjes (zoals een autoachtervolging zonder geluid) maar meer is het niet. Met name de interactie tussen Thompson en Rickman maakt de film, wat mij betreft.

Score 7,5/10
Martijn Warnas