Van oorsprong gaat het hier om een braaf stripverhaal. Josie and the Pussycats werden in 1972 door Hanna en Barbera tot leven gebracht en beleefden tekenfilmavonturen in de trant van Scooby Doo. Als reizende band kwamen ze op alle locaties nieuwe mysteries tegen.
Van dat concept is in de film weinig overgebleven, al doet niemand er geheimzinnig dat het oorspronkelijk allemaal uit een stripverhaal stamt. Een van de karakters antwoordt op de vraag wat zij hier eigenlijk doet ook doodleuk: "Ik zat ook in de strip, vandaar."

Als je dat allemaal niet weet (en ik heb het ook naderhand pas opgezocht) weet je eigenlijk niet goed wat je met deze film aan moet. Qua stijl moet je denken aan de Austin Powers films, zowel wat humor als wat de vormgeving betreft. Het verhaal lijkt wel wat op Spice World, maar Josie en haar Pussycats lijken dan ook nogal op de Spice Girls. Aan de andere kant zit er dan ook nog een dikke laag gemoedelijke plagerij annex kritiek op het consumentengedrag van jongeren in deze film.

Josie, Melodie en Valerie zijn een beginnend bandje. Ze spelen briljant, maar dat valt niemand op. Ze willen zo graag optreden voor een publiek dat ze af en toe een uurtje een kegelbaan huren en daar dan maar gaan spelen. A propos, briljant… als ik heel eerlijk ben vond ik de muziek best aardig, maar het is de bedoeling dat het allemaal op oppervlakkige "Take That you Back Street Boyzone N'Sync een eind op"-pulp lijkt en dat lukt aardig. Ik zal wel verdoofd zijn geraakt door die lekkere smoeltjes. Met name Josie (Rachael Leigh Cook) is wel lekker en ze kan nog auto's repareren ook. De film begint trouwens met een parodie op zo'n jongensband, de formatie 'DuJour' waarvan de vier mannelijke leden weinig anders doen dan per privé-jet door het land toeren (hun hit heet Backdoor Lover...) en ondertussen ruzie maken over danspasje en gebaartjes. Du Jour wordt onder de duim gehouden door hun manager, Wyatt Frame (Alan Cummings, die ik helaas voor u enorm grappig vind en waarvan ik zelfs de grootste onzin klakkeloos accepteer als hoogstaande humor - sorry hoor, maar u heeft dat waarschijnlijk met Youp of Freek).
Als de leden van DuJour op een dag vragen wat dat rare achtergrondgeluid op hun nieuwste remix is, pakken Frame en de piloot een rugzak en springen uit het vliegtuig. Het vliegtuig van Du Jour stort neer en de platenmaatschappij heeft de Du Jour Commemorative Box Set eerder in de schappen dan het persbericht waarin ze over het ongeluk vertellen.

Wyatt krijgt van zijn baas de opdracht zo snel mogelijk een nieuwe band te zoeken en hij botst (bijna letterlijk) op Josie en haar vriendinnen. Zonder ze zelfs maar te horen krijgen ze een contract, waarbij The Pussycats opeens Josie and the Pussycats worden. Per vliegtuig gaat het naar New York, waar ze op Times Square een billboard met hun eigen foto zien terwijl ze nog geen noot hebben opgenomen. Kortom, het is allemaal hoogst verdacht.

Het duurt een poosje, maar dan komt Josie er eindelijk achter dat ze worden gebruikt om jongeren te manipuleren en dat het met muziek weinig tot niets te maken heeft. Ik wil niet teveel verklappen, maar het gaat om een complot met de FBI, de platenmaatschappij en het bedrijfsleven, dat in jongeren een interessante en makkelijk te beďnvloeden inkomstenbron ziet. Ik vind dat wel een aardige boodschap, al werd hij net zo subtiel gebracht als, pakweg, de introductie van de Berlijnse Muur. Overigens zal ik wel een hoop gemist hebben: ik zou echt niet weten of de getoonde MTV-presentatrice daar echt werkt of niet, maar het zal wel. Waarschijnlijk is de film dus nog leuker dan ik zelf denk. Het zal ook wel helpen als je in Amerika woont, maar dat is dus 'vet' pech hebben voor de 538-generatie.

Het is dus even wennen aan deze film, maar uiteindelijk concludeerde ik dat ik een vrolijke, redelijk grappige film had gezien die zichzelf niet serieus nam en waarin bovendien een paar lekkere meiden voorkomen. En da's best aardig, eigenlijk. Alleen het einde stelde een beetje teleur. Het Concert gaat door. Tsja, zo'n film heeft natuurlijk Een Belangrijk Concert. En dat gaat dus door, dan weet je het vast. Je zou een meute gehersenspoelde tieners ook eens teleur moeten stellen, he...

Score: 7/10
Martijn Warnas