Nostalgie kan rare dingen met je doen. Als je sommige mensen moet geloven is er na Ja Zuster Nee Zuster nooit meer iets behoorlijks op TV geweest. Dat zou natuurlijk in principe waar kunnen zijn, maar ik kan dat niet verifiëren. Ik ben van 1973 en de serie werd van '66 tot '68 uitgezonden. Evenzogoed kan ik Stekkie Van De Fuchsia en M'n Opa redelijk meezingen, want dat hoorde vanaf dat moment gewoon bij een nette opvoeding. In elk geval heb ik geen last van vals sentiment als ik deze film mag beoordelen, al heb ik dan slechts een paar wazige fragmentjes uit mijn geheugen beschikbaar als referentiemateriaal. Je zag die stukjes namelijk alleen op het journaal, als er weer eens een acteur uit die serie was overleden.

Om meteen maar even naar de conclusie te springen: Ja Zuster Nee Zuster is een zeer geslaagde Nederlandse film met genoeg nostalgie voor de mensen die de serie ooit gezien hebben, genoeg te mopperen voor mensen die vinden dat ze voor de verfilming eigenlijk Leen Jongewaard weer hadden moeten opgraven en (zij het 'krap an') genoeg lolligs voor mensen zoals ik, die er tamelijk blanco tegenover staan. Daarnaast zal er een enorme groep jongeren zijn die hier geen flikker aan vindt. Ik heb het dan over van die types die Fleetwood Mac onder de noemer klassieke muziek scharen en die SMS-berichtjes sturen naar zo'n popvideozender. Van die housepartygangers, bedoel ik. Voor hen is het ongetwijfeld allemaal veel te saai, langzaam en te wereldvreemd. Mooi, toch? Dan zit er tenminste ook niemand tijdens de film te bellen, te schreeuwen of met popcorn te gooien.

Het verhaal is vrij snel verteld: Zuster Clivia heeft een 'rusthuis', in feite een opvanghuis voor types die het in de echte wereld niet zouden redden. In een gesteven verpleegstersuniform bemoedert ze daar onder meer Jet, een jonge meid die graag danseres wil worden maar helaas de fijne motoriek mist, De Ingenieur, een uitvinderstype dat in de kelder geregeld ontploffingen veroorzaakt en de sufferdjes Bobby en Bertus, in deze film weinig meer dan edelfiguranten. Op een dag maakt Jet kennis met Gerrit, een charmante jongeman met een ongelukkige beroepskeuze: hij is inbreker. Nadat hij bij Buurman Boordevol heeft ingebroken, wordt hij door Clivia betrapt. Omdat hij echter berouw toont, neemt ze hem op in het rusthuis zodat hij in een net mens kan veranderen.
Nu is buurman Boordevol toevallig de huisbaas van het rusthuis. Hij wil graag van zijn lawaaierige huurders af en staat dan ook geregeld op zijn pantoffels in de woonkamer om hen te betrappen op het een of ander, zodat hij ze voor de rechter kan slepen. De Ingenieur werkt al jaren aan een medicijn om het karakter van nare mensen te verbeteren en uiteindelijk heeft hij de juiste formule te pakken. Boordevol is een geschikte proefpersoon, waardoor zijn zoveelste rechtszaak tegen Clivia op het nippertje goed afloopt. Omdat Boordevol (tijdelijk) goed van vertrouwen is, vertelt hij Gerrit iets te veel over de waardevolle spullen in zijn huis. En Gerrit is nu eenmaal dol op glimmende voorwerpen...

Het zou flauw zijn om te beweren dat het verhaal alleen een kapstok voor de liedjes is, maar laten we het er op houden dat dit een typische musical is. Bovendien moet je bij een hommage als deze natuurlijk niet met een splinternieuw verhaal aankomen. Toch is, voor zover ik dat kan beoordelen, niet krampachtig geprobeerd om de TV-serie te imiteren.
De oorspronkelijke serie was, naar huidige maatstaven, niet om aan te zien. Anno 2002 is het allemaal veel te traag en te braaf. De makers zagen dat aankomen en hebben de nodige aanpassingen gemaakt. Zo zijn de liedjes (die ik in de originele uitvoering toevallig ken van een verzamel-CD, die ik nooit meer luister omdat het me allemaal veel te suf is) opnieuw gearrangeerd. Kijk, Harry Bannink was een geweldige componist, maar er zaten me toch een paar cafédeuntjes tussen! In elk geval zijn de echte klassiekers vrijwel allemaal in de film verwerkt, al is het Stekkie Van De Fuchsia is maar een paar seconden te horen. M'n opa is een ensemblenummer inclusief fanfarekorps geworden, in het nummer 'De Twips' zit een stukje breakdancing en in algemene zin is het allemaal wat vlotter en wat swingender. Volgens mij is geen enkel liedje daar slechter van geworden, integendeel zelfs.

Loes Luca is, kort gezegd, geweldig als zuster Klivia. Voor haar doen speelt ze de rol trouwens nog erg rustig. Dat kun je niet zeggen van Paul R. Kooij als buurman Boordevol. Ik heb geen idee wie of hoe de originele boze buurman was, maar deze Boordevol is een subliem stuk chagrijn. Hij is trouwens homo, wist u dat? Ik niet. Eigenlijk dacht ik dat ze dat er voor de film bij verzonnen hadden, maar kennelijk hield Annie wel van een geintje!
In de Primulastraat opent namelijk een nieuwe kapsalon de deuren. De nieuwe winkelier heet Wouter en wordt gespeeld door Paul de Leeuw. Hij is precies zo nichterig als je van een kapper in een comedy verwacht en blijkt een oude vriend van buurman boordevol. Met een vette knipoog wordt, zonder overigens expliciet te worden, gesuggereerd dat Boordevol vroeger deel uitmaakte van een groepje homosexuelen dat onder het mom van een reisvereniging geregeld met elkaar in een tentje kroop. Annie toch! In 1966!
De rol van Gerrit is nu voor Waldemar Torenstra en die doet dat heel leuk, maar volgens mij niet zoals Jongewaard dat deed. Voor de rol van de Ingenieur, naar ik begrepen heb min of meer het knuffeldier van de serie, is een man gecast die volgens zijn CV beter achter een klavier dan voor de camera kan staan. Overigens moet mij van het hart dat verschillende castleden niet of nauwelijks kunnen zingen. En dat terwijl Ja Zuster Nee Zuster in dit land zelfs al als musical is vertoond. Aan de andere kant: het hele land neuriet die wijsjes, en meestal met nog slechtere stem. Het hoort er bijna bij.

Ja Zuster Nee Zuster is een mooi eerbetoon aan een gewaardeerd stukje televisie-geschiedenis. En voor de echte die-hards: producent Burny Bos heeft al laten weten dat er plannen zijn voor een karaoke-versie! Twips, twips, twips! Met je ballen in het gips. En je reet vol paperclips. Lalalalala... die pokkeliedjes zitten inmiddels al twee weken in mijn hoofd.

Score: 8/10
Martijn Warnas