Af en toe maakte ik mij een beetje zorgen om Katja Schuurman. (Tsja, ze is ook erg goed in het oproepen van dat beschermingsinstinct hé...) Hoe moet dat nou verder, dacht ik, als ze niet meer het snoepje van de week (inmiddels van het jaar) is? Gaat ze lekker moederen, getrouwd met een internetmiljonair? Wordt het een botox-kliniekje? Presenteert ze later Eigen Huis & Tuin? Of zou ze willen blijven acteren, en zit dat er dan wel in?

Ongetwijfeld. En dat zeg ik na het zien van Interview, een film van Theo van Gogh waarin ze een karakter speelt wat voor een heel groot deel dezelfde achtergrond heeft als Katja zelf. Of de persoonlijkheid overeenkomt kan ik natuurlijk niet beoordelen, maar Katja speelt dus Katja, een soap-actrice die ook wel eens in populaire maar verhaaltechnisch niet erg innovatieve kinderfilms speelt, wiens borsten in veel mannendromen voorkomen en van wie veel mensen aannemen dat ze het IQ heeft van een waaihouten brandtrap. De film schijnt ook in Katja's huis opgenomen te zijn, al vertrouw ik de bron van dat nieuwtje niet helemaal. Hoe dan ook, uiterlijk zit het enige verschil slechts in een pruik.

Haar tegenspeler Pierre Bokma heeft geen pruik, maar wel een andere achternaam. Hij is de journalist Pierre Peters, voorheen oorlogscorrespondent en nu politiek redacteur bij een grote krant. Pierre heeft goed de pest in, omdat hij opgezadeld is met een heel vervelende klus: hij moet een soapkutje interviewen op de avond dat het kabinet op springen staat! En hij kent het hele kind niet!

Na drie of vier zinnen heeft Katja al door dat Pierre alleen maar minachting voor haar voelt. Het wordt meteen ruzie, waarbij ze elkaar allebei verwijten maken. Ze stuurt hem echter niet weg en hij loopt ook niet naar de deur: hun ruzie is zo fel en hevig dat beiden erdoor gefascineerd raken. Ze leren elkaar beter kennen en krijgen zo ook door hoe ze bij elkaar zo hard mogelijk op hun ziel kunnen trappen. Met name het eerst uur vliegen de vonken er vanaf. Daarna wordt het wat melodramatischer: 'Als jij mij je diepste geheim vertelt, vertel ik het jou het mijne', beloven ze elkaar. Die geheimen mogen er echter zijn, dus dat maakt het meteen weer goed.

Bij mijn weten heb ik nooit iets heel gemeens gezegd over Katja. Niet dat ik verwachtte dat ze nog eens het geheim van de koude kernfusie zou (of zal) ontsluieren, maar afgezien van een grapje over haar borsten (Vinkeveense Bergen, hoe vindt u die?) ben ik geloof ik nooit vals geworden. Nou ja, hier ben ik ook niet erg lief. Maar als u een betere kandidate weet voor die grap, hoor ik het graag. Sorry, Katja.
Soms ben ik ook heel complimenteus. Gelukkig maar, want in deze film neemt Katja op briljante wijze wraak op iedereen die haar ooit, privé of in het openbaar, heeft afgekraakt. Ten eerste speelt ze deze rol heel goed, ten tweede is ze juist door die vooroordelen in een unieke positie om hem te spelen en ten derde kreeg zelfs ik last van plaatsvervangende schaamte over alles wat ik ooit over Katja... nee wacht eens, dat was maar één grapje! Oh, er is nog wat: je moet het lef maar hebben om een karikatuur van jezelf te durven spelen in zo'n intieme film. Nee, ik heb mijn lesje wel geleerd. Trouwens, wie wil er nu op Katja kankeren zolang Georgina Verbaan nog films maakt?

De hele film speelt zich af in Katja's appartement. Hij is digitaal gedraaid, wat vanwege de slechtere beeldkwaliteit over het algemeen geen succes is maar wat in dit geval niet stoort. Het is geen snot- en kwijlfilm en de hoeveelheid wazig gebabbel is absoluut aanvaardbaar. We hebben het toch over twee mensen die over gevoelens spreken, de schrik van elke hetero, maar ook mannen kunnen hier gerust naartoe. We leren er in elk geval een ding: van vrouwen win je het nooit echt.

Score: 8,5/10
Martijn Warnas

PS Ik wens nu minstens een jaar niet te horen dat ik een vooroordeel heb tegen low-budget, Nederlandse, digitaal gedraaide films met soapies in de hoofdrol.