Er was ooit ook een podcast. Klik hier

Tussen mannen van verschillende generaties bestaat altijd een beetje competitie. Vaak is dat goedmoedig, soms wordt het feller. In films zie je het vaak tussen vader en zoon, maar in dit geval gaat het om twee mannen die met elkaar opgescheept worden en daar allebei eigenlijk geen raad mee weten.

Dan Foreman (Dennis Quaid) 51 jaar oud en chef van de advertentieafdeling voor een sportblad. Zijn mensen vullen de pagina's tussen de artikelen 'Sports Amerika' met advertenties en verdienen dus het geld waarmee het blad blijft draaien. Dan heeft een leuke vrouw, twee kinderen en lijkt het goed voor elkaar te hebben. Er is zelfs nog een dochtertje op komst! Carter Durea is 26 en dénkt het voor elkaar te hebben: hij maakt razendsnel carriére, is getrouwd en bestelde onlangs een gloednieuwe Porsche. Niet gek, toch?

Nadat de uitgeverij van Sports Amerika is overgenomen door een miljonair met een spijkerharde mentaliteit, wordt Carter de nieuwe baas van de advertentie-afdeling. Dan moet zijn kantoor uit en krijgt een nieuwe chef die half zo oud is als hij zelf! Daarnaast moet de omzet omhoog en moeten de loonkosten omlaag... Je zou dus denken dat Dan als eerste ontslagen wordt, maar 'gelukkig' beseft Carter heel goed dat hij Dan nog even niet kan missen. Al was het maar vanwege die leuke dochter, of omdat Carter best een beetje eenzaam is als zijn kersverse vrouw zich van hem laat scheiden. Van die nieuwe wagen had hij trouwens ook nog geen kilometer plezier...

Eigenlijk is Carter jaloers op Dan, met zijn leuke gezin en zijn ogenschijnlijk kalme aard. Maar Dan moet zich elke dag weer inhouden om Carter niet voor zijn bek te slaan: tenslotte kun je op je 51e beter niet opnieuw naar een baan gaan zoeken, zeker niet als je toch al een tweede hypotheek moest afsluiten omdat je oudste dochter moet studeren. En dan nog zo'n snotaap in je kantoor, wat kan het leven toch oneerlijk zijn!

Dit is geen comedy, al lijkt het wel als zodanig gestructureerd. Het is echter ook weer geen zwaar drama. De heren gedragen zich allebei volwassen en het is zeker niet zo dat Dan steeds staat te briesen van woede terwijl Carter zich idiote streken permitteert. In tegendeel: Carter komt ook met goede ideeën, maar is niet te trots om Dan's advies te vragen. Tegelijk moet hij zich wel als de baas gedragen. Die subtiele en ingewikkelde verstandhouding wordt erg goed uitgewerkt én gespeeld.

Eigenlijk valt dit in de categorie 'Feel Good movie', maar in dit geval duurt het wel een beetje lang voor ik me goed ging voelen. Aanvankelijk wordt er spanning opgebouwd als Dan zijn nieuwe baas ontmoet, maar er volgt geen ontploffing. Daarna krijgen we voor beide mannen evenveel begrip als ze de nieuwe problemen in hun leven op proberen te lossen en dan... is de film eigenlijk alweer bijna voorbij. Een film over twee verstandige volwassenen, sinds wanneer is dat amusement?

In Good Company is niet vervelend om naar te kijken, maar als bioscoopvermaak zie ik hier de lol niet van. Zó boeiend is dit verhaal nu ook weer niet. Vrouwen zullen de geheime romance tussen Carter (Topher Grace, voor vrouwen ongetwijfeld onweerstaanbaar) en Scarlett Johansson (erg aantrekkelijk voor wie op bleek met dikke lippen valt) waarschijnlijk wel leuk vinden, dus als date movie is dit altijd te verkiezen boven iets Snowfever-achtigs. Als karakterstudie stelt het echter te weinig voor, niet in het minst vanwege de goedkope en te makkelijke manier waarop Dan aan het eind nog even voor zijn principes opkomt en daarna met wat ouderwets vakmanschap laat zien dat die snotapen nog een hoop te leren hebben. Dat mag dan meestal waar zijn: in het echt was hij al tien keer op straat gezet. Als je begint met een aanklacht tegen de ethiek van het moderne, 'corporate' ondernemerschap, kun je niet zomaar halverwege de Disneyversie starten.

Score: 5/10
Martijn Warnas