Toen alle recensenten bij de persvoorstelling de zaal binnenkwamen hoorde ik er een paar grinnikken. "Volle bak vandaag," zei de een. "Zulke volle zalen zal die film nooit trekken," fluisterde de ander. Ik weet niet voor welke bladen ze schrijven, maar ze zullen wel gelijk krijgen. Of Ik Ook Van Jou dat verdient is een andere zaak. De makers hebben in elk geval bij wijze van voorzorgsmaatregel voor ruim voldoende bloot gezorgd. Een ouwe Hollandse filmtruuk. Ik heb niet meer zoveel borsten achter elkaar gezien sinds ik een keer in het ziekenhuis voor de grap een doktersjas heb aangetrokken. Met het lichaam van hoofdrolspeelster Angela Schijf inmiddels intiem bekend geraakt. Intiemer dan me lief is, als ik heel eerlijk ben. (Dan maken ze het wel erg bont - Ed.) Ze is trouwens vijf jaar jonger dan ik ben, las ik in de persmap. Vijf jaar! En dan al zulke dingen doen! Eh... in films en musicals spelen bedoel ik.
Schijf speelt Rea, een meisje met een vrij ernstige persoonlijkheidsstoornis. Ze klampt zich vast aan haar vriendje Erik (een of andere soap-acteur die ook niet te beroerd is om op het witte doek dingen te doen die hij op een verjaardagsfeestje wel uit zijn hoofd zou laten - Anthonie Kamerling voor de kenners) en maakt het de jongen erg moeilijk door vaker van humeur te wisselen dan Imelda Marcos van schoenen. En als ze het echt op haar heupen krijgt, gaat ze zichzelf verminken. Klinkt als een recept voor een gezellig avondje uit, toch?

Deze film is gebaseerd op een boek van Ronald Giphart, met wiens werk ik niet vertrouwd ben omdat ik vermoed dat het beter besteed is aan meisjes van twintig. Ik heb dus geen idee of ze zijn verhaal hebben verpest of juist verbeterd, maar Giphart was zelf aanwezig bij de persvoorstelling en een informant (lees: iemand die wél contacten heeft in de filmwereld - Ed.) wist me te vertellen dat Giphart weliswaar ontroerd was door het verhaal, maar er weinig van zijn boek in herkende. Regisseur Van Hemert had volgens Giphart eerder elementen uit zijn boek gebruikt dan een verfilming gemaakt. Iets wat Van Hemert overigens toegeeft. De informant had het boek trouwens wel gelezen en wist te vertellen dat het nog veel ranziger is dan de film en dat de doorsnee kijker weinig verschillen zal merken.

Ik heb het zo lang mogelijk uit proberen te stellen maar ik voel me nu toch verplicht om iets aardigs te zeggen over Beau van Erven Dorens. Nou ja, in elk geval op de manier waarop hij in deze film de beste vriend van Erik speelt: hij is een brallerige, bombastische quasi-intellectuele student maar desondanks een ware vriend voor Erik. Ik vermoed Beau weinig andere karakters in zijn repertoire heeft, maar dit is hem echt op het lijf geschreven. Het lichtpunt van deze film, zou ik bijna willen zeggen. Want van wat er verder gebeurt word je niet vrolijk.

Het blootgehalte zal wel de nodige bezoekers trekken en eerlijk is braaf: er wordt zeer behoorlijk gespeeld. Maar of dit nu is wat mensen willen zien op hun vrije avond? Ik denk het niet. Ik denk wel eens dat Nederlandse filmproducenten er speciaal op uit zijn hun publiek weg te jagen. Misschien moet die subsidiekraan eens wat verder dicht, in plaats van open. Wie weet maken ze dan ooit eens een film die een groot publiek trekt zónder de borsten van een 23-jarige. Of ben ik nu heel cynisch?

Score: 6/10
Martijn Warnas