Tsja... dit zien wij van de filmbesprekingen niet elke dag. Wij zien wel vaak ontploffende auto's en heel veel dingen die met een computer gemaakt en op zijn tijd ook een lief kind (waarschijnlijk ook met de computer gemaakt, ik bedoel ziet u ooit zo'n kind in het echt?) maar dit... nee, dit zien we niet zo vaak. Daar moeten wij eens over nadenken. Dat doen we, ik casu ik, maar hardop. Het zal mij benieuwen welk cijfer ik uiteindelijk geef.

Lila Jute heeft een probleem, dat zich manifesteert rond haar 12e: borsthaar. Ik was er zelf best blij mee, maar Lila is een meisje en dan ligt dat anders. Bovendien blijft het niet bij borsthaar: ze heeft een ernstige vorm van hirsutisme en op haar 20e werkt ze bij een reizend circus als vrouwelijke King Kong. Dat is wel even andere koek dan zeuren over te kleine of te grote borsten, nietwaar dames? Dan komen de meesten van u er toch maar gezegend vanaf.

Op het moment dat Lila haar polsen wil doorsnijden ziet ze op de rand van haar badkuip een klein muisje lopen en op dat moment beseft ze waar ze hoort: in de natuur! Ze werpt haar kleren af en wandelt het dichtstbijzijnde bos in. Aanvankelijk is het even wennen, maar al snel wil ze niet anders. Ze gaat boeken over de natuur schrijven en leeft een aantal jaren erg gelukkig, maar op haar 30e heeft ze genoeg verdiend voor een hele dure ontharingsbehandeling en als vrouw zijnde heeft ze toch ook zo haar lichamelijke behoeftes (kennelijk... dit is een film hé, niet vergeten) dus gaat ze op zoek naar een man.

Een aapmens is al apart, maar er is een tweede! In dit geval betreft het een man, Puff, wiens vader dacht dat hij een aap was. Pa had zijn jonge zoon meegenomen naar het bos, waar Puff als een soort Tarzan is opgegroeid. Klein verschil: Tarzan kon tenminste nog spreken.

Tot slot is daar nog Nathan, die door zijn ouders zo streng en netjes is opgevoed dat hij nu een wetenschappelijke carrière probeert op te bouwen met pogingen om muizen met mes en vork te laten eten.
Nathan wordt verder ook nog een onderzoeksassistente die doet alsof ze een Frans accent heeft en die hem probeert te veroveren. Haar motieven blijven verder onduidelijk. Het lijkt erop alsof ze hem probeert te bespioneren, maar dat wordt verder niet uitgewerkt. Het zal er wel uit geknipt zijn. Die dingen gebeuren.

Ik zei toch dat wij van de filmbesprekingen zoiets niet elke dag tegenkomen?

Als ik nou ook nog uit ga leggen hoe het verhaal in elkaar zit wordt u helemaal gek. Volgens mij zijn de omschrijvingen al voldoende om in te schatten of deze film in uw straatje past. U moet denken aan een Woody Allen-achtige collectie neuroses en genante situaties. Het is ook een enigszins blote film, hoewel het meeste buiten beeld blijft. En het grootste deel van de film is Nathan bezig om van Puff een beschaafd mens te maken, wat op de meeste gebieden behoorlijk goed lukt en dat is dan erg grappig. Temeer daar Nathan een aanhanger is van shocktherapie.

Eh... als ik dit zo eens teruglees dan geloof ik wel dat het een leuke film was. Ik heb best veel gelachen, dat is toch een redelijke maatstaf. En muizen die met bestek eten, dat zie je ook niet elke dag buiten Disneyland. Ik ben er wel uit, denk ik. Dit is gewoon lekker melig.

Score: 7,5/10
Martijn Warnas