Mirth betekent zoiets als jolijt, vrolijkheid. De keuringsdienst van waren zou eigenlijk proces verbaal moeten opmaken tegen de makers van deze film wegens een misleidende productomschrijving. Het huis van Klaas Vaak zou passender zijn geweest.

Gillian Anderson is Lily Bart, een jongedame die in het New York van begin 1900 in de hoogste kringen rondhangt. Ik zeg rondhangt, want meer dan feestjes bezoeken en geld verliezen met bridge doet ze niet. Dankzij een royale tante en wat eigen kapitaal ziet het er naar uit dat ze dat leventje makkelijk vol kan houden totdat ze trouwt en vanaf dat moment mag haar echtgenoot natuurlijk de rekeningen van haar kleermaakster betalen. Helaas is het met het bridgen een beetje uit de hand gelopen en Lily vraagt Gus (Dan Akroyd), de echtgenoot van haar beste vriendin, om hulp: hij belooft haar spaargeld wat beter te beleggen, zodat ze met de winst haar schuld kan betalen.
Na een poosje blijkt echter dat Gus het geld meer als een lening ziet. Hij verwacht er namelijk iets voor terug maar Lily is niet van plan om uit de kleren te gaan. Eigenaardig, want kennelijk verwacht ze echt dat alles haar maar in de schoot geworpen wordt. Ik kan het Gus niet echt kwalijk nemen, al had hij het best even van tevoren mogen zeggen. Hoe dan ook, aangezien ze niet van plan is hem zijn zin te geven en de investeringen niet zo rendabel waren als hij deed voorkomen, wordt haar schuld alsmaar groter. Ondertussen is ze verliefd op Mr. Seldon (Eric Stolz), maar aangezien die niet zo rijk is kan dat feestje niet doorgaan. Zelf krijgt Lily van een kamermeid weer belastend materiaal over haar beste vriendin in handen, en zo zit iedereen elkaar lekker te treiteren.

Volgens de persmap is dit een verhaal over 'sociale vooroordelen, hypocrisie en perverse moraliteit.' Volgens mij is het een stomvervelend, traag verhaal over mensen met teveel geld en kapsones en te weinig nuttigs om handen. Qua saaiheid, en misschien niet geheel toevallig ook qua tijdsvak en omgeving lijkt deze film erg veel op dat andere kreupele paard, The Golden Bowl. Daar kwamen de mensen nog wel eens in beweging, maar deze film is nog veel slomer.
Zou het een statussymbool zijn voor grote acteurs om in dit soort periodestukken mee te spelen? Anderson heeft weliswaar niet veel meer gepresteerd dan de X-files, maar ze is toch niet de eerste de beste. Akroyd heeft zijn sporen verdiend als droogkomiek maar staat zich hier ongelofelijk aan te stellen. Eric Stolz staat ook alleen maar een beetje dom te grijnzen. Laat die mensen dan in vredesnaam een stuk van Shakespeare gaan doen, als ze zo nodig willen bewijzen dat ze ook ernstig kunnen kijken. Dan gebeurt er nog eens wat.

Ik snap werkelijk niet voor wie dit interessant kan zijn. Na anderhalf uur ben ik weggelopen, want ik kon mijn ogen niet meer open houden. De snobs onder mijn vakbroeders zullen er wel weer allerlei moois in zien, maar ik heb meer diepgang en spanning gezien in een aflevering van Pokémon.

Score: 2/10
Martijn Warnas