De 'tagline' zegt deze keer alles: "Would you sacrifice another family to save your own?" Kijk, dat moeten we zien! Dat schept verwachtingen! Ik zie het al helemaal voor me: "Sorry oma, maar je gaat eraan!"

Bruce Willis is (weer eens) een stoere kerel. Deze keer heet hij Jeff Talley en is hij een politieman uit Los Angeles met een zeer ruime staat van dienst: 10 jaar SWAT en 7 jaar als onderhandelaar bij gijzelingen. Zo'n man, kortom, waarvan een toetsenbordtijger zoals ik zich bijzonder klein gaat voelen.
De film opent met Jeff's laatste actie als onderhandelaar. Ik zal niet zeggen hoe dat afloopt, maar een jaar later is hij de sheriff van een slaperig stadje in Ventura. Jeff was duidelijk aan iets rustigers toe en dat lijkt hij daar gevonden te hebben.

Nu zijn psychotische junks al geen gemakkelijke gesprekspartners, maar Jeff is ook nog eens getrouwd én hij heeft een tienerdochter dus er wordt thuis ook heel wat onderhandeld. Hij blijft er kalm onder, zoals we van karakters die door Bruce gespeeld worden mogen verwachten.

Laten we eens wat verderop gaan kijken, bij de familie Smith. Pa is weduwnaar en hij heeft een dochter en een zoontje. Ze wonen in een luxueuze, zwaar beveiligde villa. Of de kids weten waar pappie zijn geld mee verdient is niet helemaal duidelijk, maar de film maakt er geen geheim van: hij is de boekhouder van een groep criminelen, gespecialiseerd in het witwassen van drugsgeld. Daarom heeft hij ook een alarmsysteem met meer camera's dan bij de begrafenis van de Paus: zijn boekhouding is natuurlijk strikt geheim. De man maakt overigens wel braaf back-ups, dat zie ik graag als ex-systeembeheerder zijnde.

Nu heeft de familie Smith op een dag pech: drie aanstormende crimineeltjes zijn op zoek naar een makkelijke prooi en zien een mooie auto richting de villa rijden. Het is hun bedoeling om die wagen te jatten, maar dat loopt een beetje uit de hand. Dat komt met name door Marsh, de aanvoerder van het stel. Die is namelijk nogal gecharmeerd van de lekkere dochter des huizes, Amanda. In ieder geval wordt er met wapens gezwaaid, waarop het zoontje Tommy braaf op de alarmknop drukt. En dan gaat er op het politiebureau van sheriff Talley een alarm af, wat het begin is van een lange en bloederige belegering.

Aangezien Talley zelf geen onderhandelingen meer voert, vindt hij het prima dat de FBI een ander stuurt om met Marsh en zijn maatjes te overleggen. Helaas betekent dat niet dat hij naar huis kan: een groep duistere types gijzelt zijn eigen vrouw en dochter en legt hem uit dat ze heel graag een bepaalde DVD uit het belegerde huis in handen willen krijgen, zónder dat Jeff's collega's daar iets van merken. Zo niet, dan hoef Jeff zich de komende Kerst niet meer af te vragen wat hij de dames nu eens voor cadeautjes zal geven... (Elk nadeel heb ze voordeel, om Cruijff te parafraseren.)

De agent met een dubbele agenda heb ik onlangs ook gezien in Out Of Time met Denzel Washington. Dat is een leuke plot-truuk, waardoor het karakter voor de verandering niet alleen moet schieten, maar ook nog flink moet liegen en bedriegen. Met name dat deel van deze film zit sterk in elkaar, al zijn de vrouw en dochter van Jeff nu niet echt twee dames waar ik mezelf al die ellende voor op de hals zou halen. Maar goed, zo gaat dat met familie: je went eraan en je doet het er maar mee.

Is het nog een beetje te volgen? Geen zorgen, als je eenmaal zit te kijken gaat het een stuk beter. Hostage is een film waar je, als je er naderhand eens rustig over nadenkt, een heleboel kritiek op kunt verzinnen. Cliché. Formule.
Voorspelbaar. Geforceerd. Allemaal waar. Maar bovenaan mijn notitieblok stond een acht en ik herinner me nog heel goed hoe gegrepen ik was door het verhaal. De film trekt binnen tien seconden op naar 160 kilometer per uur en de volgende halte is pas bij de aftiteling. Zelfs de kleine Tommy doet goed zijn best (hij speelt ook echt een belangrijke rol in het verhaal) en de boef (het pubertje Marsh, een rol van Ben Foster) is er één die je met hart en ziel kunt haten. Dat heb ik toch al vrij snel bij jochies met lang haar, maar nu dus helemaal. Hostage is een spijkerharde thriller met een prima finale en terwijl je kijkt denk je echt niet na over details als een privé-woning met ventilatieschachten die je eerder in een kerncentrale zou verwachten. (Je kunt er bijna rechtop in lopen!) Ik wil besluiten met de laatste zin op mijn notitieblok: 'Godsammekrake, what a ride!'

Score: 8/10
Martijn Warnas