Met films van Woody Allen kan het alle kanten op: de kans op neurotisch gezanik is net zo groot als de kans op een daverende komedie, of een charmante sfeertekening. Hollywood Ending neigt naar het zeurderige, maar heeft hij verder genoeg te bieden?

WAARSCHUWING: SPOILERS. Niet verder lezen als je hoe dan ook van plan bent te gaan kijken.

Allen speelt deze keer Val Waxman, ooit een gevierd regisseur met twee Oscars maar dankzij zijn reputatie als onhandelbare zeurpiet min of meer afgezakt tot het maken van reclamespotjes voor deodorant. Hij heeft weer eens een prachtige vriendin, al is het duidelijk dat deze jongedame hem alleen interessant vindt omdat zij actrice is en hij misschien ooit een rolletje te vergeven heeft. Daarnaast heeft hij een prachtige ex-vrouw (Téa Leoni), die hertrouwd is met een machtige producent. Het is aan deze vrouw, Ellie, te danken dat Val gevraagd wordt om een dure productie te gaan regisseren. Dat is zijn grote kans om te laten zien wat hij waard is, al neemt Ellie wel een enorm risico. Dat is trouwens ook meteen de makke van het verhaal: Allen zet een zodanig labiel persoon neer dat 'zijn grote kans' een beetje geforceerd over komt.
Waxman, ook nog eens een eersteklas hypochonder, heeft er trouwens nogal wat moeite mee dat zijn ex hertrouwd is. Dat levert wat problemen op voor de zakelijke relatie, want Val kan hooguit tien seconden over het werk praten voor hij weer een uitbarsting heeft over hoe het toch in vredesnaam mogelijk is dat zo'n slimme vrouw er met zo'n eikel vandoor gaat.

Uiteindelijk krijgt Waxman de klus toch toegewezen. Hij begint meteen goed door allerlei andere lastpakken in te huren. Zo kiest hij voor een Chinese cameraman die geen woord Engels spreekt en een tolk nodig heeft maar wel een dure kamer in het Hilton eist, plus een beeldontwerper die doodleuk voorstelt om New York maar als set na te bouwen zodat het beter belicht kan worden. Het eerste echte probleem duikt al op voor er maar een meter geschoten is: Waxman wordt blind! Niet echt blind, maar 'hysterisch blind'. Het is dus psychisch, maar daarom niet minder lastig. Op aanraden van zijn agent en met medewerking van de tolk van de cameraman gaat hij vervolgens proberen om dat stil te houden. Maar ja, een blinde regisseur is ook niet alles en al snel begrijpt niemand meer waar deze film in vredesnaam op moet lijken.

Ik heb niet één keer gelachen. Noem het kinderachtig, maar dat lijkt me een redelijk belangrijke indicatie als het gaat om een comedy. En het lag echt niet aan mij, want ik wilde wel. De rest van de zaal was trouwens ook muisstil, al zal dat wel weer van mateloze bewondering zijn geweest. Je hoorde ze denken: "Hoe moeten we dit nu weer eens ophemelen? Het is toch hopelijk wel briljant? Waarom lacht er niemand? Zal ik eens lachen? Misschien denken ze dan dat ik slim ben!"
Het verhaal is best aardig, maar het laat geen enkele ruimte voor een andere afloop dan die je verwacht. Het spijt me als ik het nu voor je verpest heb, maar als je vijf minuten in de zaal zou zitten kon je dat zelf ook zien. We krijgen trouwens ook geen seconde van die vreselijke film te zien, wat het juist allemaal helemaal goed zou kunnen maken.
Natuurlijk heeft Allen weer een heleboel leuke oneliners, maar die kun je binnenkort ook nalezen bij de sectie citaten van de Internet Movie Database. Dat scheelt je toch weer 110 minuten.

Score: 5/10
Martijn Warnas