Er was ooit ook een podcast. Klik hier

Van je familie moet je het maar hebben: Jacqueline du Pré (alt-130, dat moet ik even onthouden) was indertijd een beroemde celliste, met name bekend om haar uitvoering van Elgar's Cello Concert in E-mineur. In 1987 overleed ze, op 42 jarige leeftijd, aan multiple sclerose. Prompt schreven haar zus Hilary en broer Piers een boek waarin ze alle stommiteiten die Hilary ooit beging uitgebreid uit de doeken doen.
Daarom richt ik mij nu vast even tot mijn broer: Richard, als ik het loodje leg en je schrijft een boek over mij, concentreer je dan op mijn schrijfwerk, mijn weergaloze populariteit, mijn charme en mijn verzameling tandenstokers. Laat de genante dingen (ijvoorbeeldbay oehey ikey etmey ijnmey oofdhey ussentey de pijlenspey anvey de raptey astvey wamkey te ittenzey op ijnmey eerstey ateday...) maar liever achterwege, ok?

Hilary en Jacky du Pré groeien samen op in een gezin waar muziek de hoofdrol speelt: elke dag krijgen ze muziekles van hun moeder. Mij sprak dat wel aan, aangezien ik twee jaar op muziekles heb gezeten en tot op de dag van vandaag geen noten kan lezen. Ik zaag nog wel eens een piano door of electrocuteer een keyboard, maar dat stelt weinig voor. Na het zien van deze film is het glashelder dat ik mijn moeder hiervoor de schuld mag geven. Een pak van mijn hart!
Deze twee meisjes zijn gelukkig wat slimmer en ze leren heel snel. De donkere Hilary speelt blokfluit en blonde Jacky speelt cello.
Voor de hardrockers en gabbers onder ons: een cello is een grote viool, die rechtop tussen je benen staat. Je kunt er schitterende muziek mee maken, zonder tussenkomst van drumcomputers en samples. Voor de 'brothers' onder ons: laat maar, jullie hoeven alleen maar te onthouden dat een cello langer brandt dan een viool. (Hee, ik ben nu eenmaal een equal opportunity offender!)
Aanvankelijk is Hilary de virtuoos van de familie. Ze mag zelfs optreden voor de BBC. Jacqueline mag niet meedoen en aangezien de zusjes onafscheidelijk zijn vindt ze dat heel erg en gaat ze extra haar best doen op de cello. Uiteindelijk haalt ze Hilary op muzikaal gebied zelfs in en als deze kiest voor een huisje-boompje-beestje bestaan met bon vivant Kiffer gaat Jacky het muzikantenbestaan tegemoet. Ik vind trouwens dat het verboden moet worden, vrouwen met een cello. Wie haar benen spreidt, spreidt weliswaar gezelligheid, maar op een podium is het geen gezicht. Geen wonder dat mensen bij een klassiek concert vaak de ogen sluiten. Tien tegen een dat ze tegenover de strijkers zitten.

Het leven van een klassiek muzikant gaat niet over rozen. Popsterren hebben tenminste nog cocaïne en jonge meisjes, jongensgroepen hebben elkaar (...) en George Michael kan zichzelf goed amuseren, maar Jacky wordt langzaam impelstimpelstapelgek van het verblijf in hotelkamers. Ze mist bovendien haar zus. Daarom duikt ze op een dag op bij het boerderijtje van Kiffer en 'Hills', waar ze nogal wat verwarring sticht met de vraag of ze met Kiffer naar bed mag. Omdat dit een film is gaat Kiffer niet meteen begerig kwijlen (zusjes!) maar protesteert een poosje. Op verzoek van zijn vrouw geeft hij zijn schoonzus uiteindelijk toch een veeg (ik weet het, ik ben een hopeloze romanticus...) maar eigenlijk verslechtert dat de relatie alleen maar.

De belangrijkste vraag in deze film is: 'Kan actrice Emily Watson (Jacqueline) nu echt cello spelen of niet?' Okay, misschien is dat niet de belangrijkste vraag maar ik vroeg het me wel steeds af. En het antwoord is: ja, dat kan ze. Bovendien kan ze verdomd goed acteren en dat is wel nodig ook, want Jacqueline is een zeer wispelturig persoon en bovendien moest Emily ook nog iemand neerzetten met MS in diverse stadia. Al met al geen geringe prestatie. Samen met Rachel Griffiths (Hilary) speelt ze een rol die een periode van 25 jaar beslaat. De magie van de make-up zorgt ervoor dat ze beiden vloeiend overgaan van meisjes van twintig tot vrouwen van vijfenveertig. Het scheelt dat beide actrices bij de opnames net dertig waren, mooi halverweg dus. Tijdens de jonge jaren spelen twee kinderen de rollen.

Hilary and Jackie is een film voor vrouwen, daar is geen twijfel over. Ik heb echter geen idee of vrouwen hem goed vinden. Je zou denken van wel: er zit allemaal spul in over gevoelens enzo. Daar houden vrouwen van, meen ik. Dus we doen het als volgt: ik geef de film voorlopig een acht en als er vrouwen zijn die het daar al dan niet mee eens zijn, dan hoor ik dat graag. Als je een man bent, moet je deze film mijden als de pest. Dan krijgt hij een vijf. Gerard Joling moet zelf maar zien wat-ie doet.

Score: 8/10 (vrouwen) of 5/10 (mannen)
Martijn Warnas