Tja, wat moeten we hier nu mee.... Ik kwam drie kwartier na aanvang pas binnen, dus voor deze ene keer kunt u hardop zeggen dat mijn oordeel misschien kant noch wal raakt ZONDER dat ik De Jongens erop af stuur om uw arm eraf te trekken, oké?

Er zitten veel laptops in deze film. Of misschien maar een, dat is moeilijk te zeggen. Maar dan zie je hem wel vaak. Dat zou een goed teken kunnen zijn. Laptops zijn cool. Er is zelfs sprake van het Internet. Ik ging op het puntje van mijn stoel zitten, laat ik u dat zeggen. Het Internet komt zelf echter niet in beeld. Ook het laptopthema wordt niet echt uitgewerkt. Afgezien van het feit dat er bijna voortdurend een hengelmicrofoon in beeld hing (al lag dat ook aan de projecteur bij de persvoorstelling, die kennelijk geregeld ronkend in slaap viel en de projector dan met zich mee trok) zie je bijna geen hi-tech in deze film. Jammer, jammer. We zullen het met het verhaal moeten doen.

Simon is vuilnisman. Een nobel beroep, laat ik dat voorop stellen. Maar in het geval van Simon is het wel ongeveer de hoogste trede op de carrièreladder die hij normaal gesproken zou kunnen bereiken, ware het niet dat hij ook gedichten schrijft. Dat doen wel meer mensen en de vreselijke resultaten daarvan kun je horen bij Candlelight.
Wat Simon schrijft is echter niet zomaar slecht, het is ook nog eens vulgair. Pornografisch, zelfs. Als hij het, op aanraden van zijn vriend Henry, opstuurt naar een paar uitgevers krijgt hij niet eens de standaard afwijzingsbrief terug, maar een persoonlijk schrijven namens de redactie met als letterlijke tekst: 'val dood.' Zo erg dus. Voorbeeldje: zijn zus leest het en wordt een week eerder ongesteld. Zijn moeder leest het en pleegt zelfmoord. Ik moest meteen denken aan die Monty Python sketch over een mop die zo grappig is, dat iedereen die 'm leest zichzelf dood lacht.
Simon gaat daarom maar eens persoonlijk langs bij een uitgever, maar wordt in zijn gezicht uitgelachen. Dan vraagt Henry aan Fay (de zus van Simon) of ze een fragment op het Internet wil zetten. Nu mogen de meeste sites in hun handjes knijpen met een bezoeker per week, maar zonder verdere verklaring wordt deze pagina een hit. Kennelijk heeft Fay haar roeping als webmaster gemist. Met name schoolkinderen vinden de poëzie van Simon geweldig (Typisch hé, die etters vinden de meest gruwelijke dingen 'cool'. Tegenwoordig schijnen ze rond te lopen met hun broek op hun knieën. En dan die housemuziek. Brrr...) en ouders in het hele land schrikken zich rot als ze zien wat hun kind leest. Simon vaart echter wel bij de publiciteit en dezelfde uitgever die hem eerst de deur wees biedt hem nu een geweldig contract.

Ik heb een paar keer de naam Henry laten vallen en dat is ook eigenlijk de hoofdpersoon. Henry is een self-made intellectueel die minachting heeft voor alles en iedereen, behalve als hij geld van ze kan lenen. Vijftien jaar geleden is hij betrapt op seks met een dertienjarig meisje en daarvoor moest hij de bak in. Zijn enige goede eigenschappen zijn een mooie stem en een opvallende manier van spreken: schitterende volzinnen rollen er bij hem uit alsof het niets is. En nog wel in het Engels! Da's natuurlijk dubbel knap.
Henry is al jaren bezig met een boek over zijn leven. Hij weigert het te laten lezen voor het af is en praat erover alsof het een gigantisch meesterwerk wordt. Helaas schrijft hij lang zo goed niet als hij lult. Terwijl Simon succes krijgt (en zelfs een Nobelprijs wint), neemt Henry zijn baan als vuilnisman over, trouwt met Faye en schrijft verder alleen nog maar boodschappenlijstjes. De rest vertel ik niet, al zal het de meesten van u waarschijnlijk worst wezen.

Dit is een artistieke film. Dat betekent dat geen zinnig mens 'm normaal gesproken gaat bekijken.

Alle informatie op Warnas' Movie Academy is eigendom van Warnas.net en mag niet op een andere manier worden bekeken, verspreid, geciteerd of gebruikt dan door het bezoeken van deze website, behoudens schriftelijke toestemming van de maker, te bereiken via .