Het is een Engels/Duitse coproductie. Het valt in de categorieën Comedy, Drama en Musical. Het gaat over een transsexueel. Het won verschillende filmprijzen van het derde garnituur. Het is, kortom, de nachtmerrie van elke zaaleigenaar. Terecht? We zullen zien.

Hedwig is de leadzangeres van de groep Hedwig And The Angry Inch, een rockbandje dat het hoofd boven water houdt door op te treden in café's en restaurants. Zoals Hedwig een saladebuffet in haar act verwerkt, dat doet Michael Jackson haar niet na. Nu is Hedwig een transsexueel. Vind ik prima. Ik zit er nooit mee om die spelletjes mee te spelen. Het maakt mijn leven wel zo simpel: oorbellen in, hoge hakken aan? Dag mevrouw. Klaar. Al heeft ze een baard van een halve meter. Overigens zag ik na drie frames al dat de gitarist van de band ondanks baard, snor en leren jack een vrouw was. Geen idee of dat een verrassing moest blijven, maar dat is het dus niet.
Die liedjes van Hedwig zijn trouwens niet slecht. Zeer acceptabel, met name als de teksten geillustreerd worden met dia's, die in de film soms overvloeien in volledige animaties. En zulke dingen zeg ik niet zomaar, want hardrock en andere moderne muziek is niet 'mijn ding', zoals u misschien al is opgevallen.
Hedwig werd geboren als Hansel, in Oost-Berlijn. Zijn vader was een Amerikaanse soldaat, zijn moeder een Oost-Duitse. Hansel voelt zich als mens incompleet en droomt ervan zijn 'andere helft' te vinden. Hij experimenteert ook meer met make-up en lippenstift dan voor kleine jochies aan te raden is en trekt zo de aandacht van een Amerikaanse soldaat. Het is duidelijk een familietraditie. De soldaat wil wel met haar trouwen, maar om een visum voor Amerika te krijgen is er een grondig lichamelijk onderzoek nodig en dan zal het de dokter ongetwijfeld opvallen dat Hansel geen Gretel is. Zijn moeder adviseert hem een geslachtsoperatie te ondergaan: ''Als je hier weg wilt, zul je wat achter moeten laten." Jammer genoeg mislukt deze operatie. Hansel, nu Hedwig, krijgt wel een visum maar raakt haar vriendje kwijt. Vervolgens begint ze aan haar rock-carriére. En rond dat moment komt het verhaal opeens krakend tot stilstand, als een trein die volgens de NS nog wel een jaartje op zijn onderhoudsbeurt kon wachten. Er gebeurt niks, althans niets wat ook maar vaag op een verhaal lijkt en dan is het alsof er een wissel wordt omgezet en de film koers zet naar een serie taferelen die speciaal bedoeld lijken om nog wat overtollige liedjes en scene's met gefrustreerde transsexuelen in te passen.
Er is veel ruzie, er is veel dramatiek, er wordt afwisselend gezwegen, gezongen en geflashbacked, maar waar het allemaal op slaat was ik toen al lang kwijt. Het interesseerde me ook eerlijk gezegd niet meer: ik dacht na dat veelbelovende begin een boeiend en voor de verandering eens niet al te depressief kijkje te krijgen in het leven van een karakter met een unieke kijk op de wereld, maar het werd alsnog een maffe kijkdoos.

Deze film is meer een soort live-action cartoon dan een film met een kop, midden en eind. Af en toe komen er best grappige momenten in voor, bijvoorbeeld als de jonge Hedwig, dan nog Hans, van zijn moeder wegens ruimtegebrek in het appartement in de oven moet spelen. Bovendien is Hedwig goed gebekt. Maar al met al vind ik het te weinig reden om helemaal voor naar de bioscoop te gaan.

Score: 5/10
Martijn Warnas