Moeder Max en dochter Page hebben een manier bedacht om geld te verdienen: Max verleidt rijke mannen en trouwt met ze. Daar doet ze ongeveer vier maanden over. Zo snel mogelijk na het huwelijk duikt dochter Page op om de man tot overspel te verleiden. Max betrapt ze, waarna een echtscheiding volgt die een flinke smak geld oplevert.

Dat is een leuk uitgangspunt voor een film, zeg nou zelf. Aan de andere kant wordt heel duidelijk gemaakt dat de dames geen sex hebben met hun slachtoffers. Max gebruikt de smoes dat ze wil wachten tot de huwelijksnacht en tijdens die nacht doet ze haar uiterste best om te voorkomen dat het huwelijk geconsumeerd wordt. Misschien ben ik gek, maar welke vent trouwt er tegenwoordig binnen vier maanden met een vrouw als hij al die tijd niet verder is gekomen dan wat de Amerikanen zo eufemistisch 'first base' noemen? Ik wil hier geen oppervlakkige vluggertjes promoten, maar voor ik een paar schoenen koop loop ik er toch echt even een rondje mee door de zaak. (Vraag niet hoeveel schoenen hij al in zijn leven gekocht heeft, hehehe... - Ed.)
De film doet er alleen maar moeilijk over om de schijn van braafheid te bewaren: Max en Page (respectievelijk Sigourney Weaver en Jennifer Love Hewitt) mogen niet overkomen als gewetenloze hoeren en de mannen moeten juist worden neergezet als sukkels die hun verdiende loon krijgen. Daarom is het meest recente slachtoffer op het moment dat de film begint dan ook de malafide autohandelaar Dean Cummano (Ray Liotta). Bij hem zien we het hele scenario uitgespeeld worden, vanaf het huwelijksfeest waarbij Max zelfs met de kelners danst om maar zo laat mogelijk naar bed te kunnen, tot het moment dat Dean zuchtend een paar ton alimentatie aan zijn ex geeft om van het gezeur af te zijn, alleen maar omdat hij Page heeft gezoend. Ik denk dat de meeste mannen in de zaal hier hun wenkbrauwen wel bij zullen fronsen.

Moeder en dochter krijgen echter een flinke tegenslag te verwerken als opeens de belastingdienst opduikt, die graag de rekening over de afgelopen tien jaar wil opmaken. Dat het tweetal op een walgelijke manier aan hun geld is gekomen interesseert de keiharde tante van de IRS niet zo, maar daar moet toch heus belasting over worden betaald. Aangezien de dames in stijl leven, gaat het geld van de meest recente klus dan ook geheel op aan achterstallige betalingen en dan komen ze nog tekort ook.

Het wordt dus tijd voor een grote klus en daarvoor gaan ze naar Palm Beach, op zoek naar een geschikte miljonair. Hun slachtoffer wordt de stokoude tabaksfabrikant William B. Tensey (de respectabele Gene Hackman), een man die heilig gelooft dat roken goed voor je is en bij wijze van spreken een spoor van teervlekken achterlaat als hij zich rochelend en dampend door de wereld begeeft. Max presenteert zich bij hem als een charmante Russische dame en voor de zekerheid neemt Page bij hem het baantje van huishoudster over.

Ondertussen hebben Max en Page ruzie over hun werkwijze. Page denkt dat ze oud genoeg is om zelf een keer een klus te klaren en begint stiekem de rijke eigenaar van een bar te versieren. Dat doet ze niet erg handig, maar de man heeft bepaald geen talent om lastige vrouwen te herkennen en uiteindelijk heeft ze toch beet. En dan gaat het mis, want ze wordt onwillekeurig verliefd. Bovendien duikt Dean op om verhaal te halen: als hij hoort dat de dames een cashflow-probleempje hebben gaat hij zich zelf bemoeien met hun aanpak, waardoor de dingen alleen maar stroever verlopen.

Op zich is er weinig mis met deze film. Weaver kan, ondanks vier Alien-films, best een verleidelijke vrouw neerzetten en ze is ook een prima comédienne. Love Hewitt speelt goed en Gene Hackman rochelt zo overtuigend dat ik me afvraag of hij bij de opnames zijn keel niet naar de donder heeft geholpen. Vooral niet-rokers zullen uitgebreid moeten grinniken om zijn rol.

Evenzogoed is dit geen klappertje. De grappen en situaties zijn gevarieerd en goed uitgewerkt, hoewel soms wat aan de platte kant, maar om de een of andere reden wil het maar niet echt leuk worden. De film probeert namelijk ook een moeizame moeder-dochter relatie uit te diepen en dat leidt nogal af. Evenzogoed zijn er veel leuke dialogen en zit het verhaal degelijk in elkaar. Misschien moeten Amerikanen dit soort scripts gewoon overslaan en het door Britten laten uitvoeren: dan zou het wat rauwer, wat scherper en waarschijnlijk ook een stuk hilarischer worden. Nu is het allemaal net te netjes. Een aanrader voor Hackman-fans en vrouwen die zich eens willen verkneukelen om domme mannen, maar verder niet.

Score: 6/10
Martijn Warnas