Een van mijn goede voornemens dit jaar was om Keanu Reeves niet meer af te zeiken. Maar ja, dan moet die man zelf natuurlijk ook een beetje meewerken! En wat krijg ik dan te zien? Hardball, een film over een gokverslaafde die dankzij een groep kansarme jochies leert wat echt belangrijk is in het leven.

Laat ik vooraf melden dat ik Hardball helemaal geen slechte film vond. Daarmee bedoel ik: het is niet erg om hierbij in de zaal te zitten. Maar heremijntijd, wat is dit een suikerspin van een film zeg. Niks tegen een clicheetje op zijn tijd, want dat houdt de boel lekker overzichtelijk, maar je kunt ook overdrijven. Affijn, we doen even de synopsis en dan hebben we het er straks nog even over.

Reeves speelt Connor O'Neil, een gokverslaafde die een schuld van enkele duizenden dollars heeft. Niet voor de eerste keer trouwens, dus als er een schuldeiser met een knuppel achter hem aankomt weet hij dat het menens is. Het blijft bij een waarschuwing, maar wel een hele serieuze: dokken of bloeden.
Connor klopt aan voor een lening bij zijn vriend Jimmy, directeur van een beleggingsmaatschappij. Die heeft al genoeg rare verhalen gehoord en trapt er niet meer in, maar hij doet hem wel een aanbod: vijfhonderd dollar per week als hij helpt bij het coachen van een honkbalteam. Met zo'n bedrag kan Connor de schuldeisers op zijn minst tijdelijk tevreden houden, dus hij hapt.
Bij de eerste training blijkt dat het baantje niet voor niets zo goed betaalt: het betreft een jeugdteam uit de 'projects', de New Yorkse variant van de Bijlmer. Die kansarme (lees: zwarte) jongetjes zijn een jaar of acht maar vloeken als havenarbeiders. Voorbeeldje: als de bondscoach zich meldt om wat regels door te nemen wordt hij door een jochie van drie turven hoog begroet met een "What's up, bitch?" Of woorden van gelijke strekking, maar met name dat 'bitch' werd vaak gebruikt. Tegen vrouwen is het al niet netjes, maar tegen mannen slaat het ook nog eens nergens op en al helemaal niet als een ventje met een melkgebit het zegt.
Ook is Jimmy niet van plan zich zelf met de training te bemoeien en dus staat Connor daar balletjes te meppen in een buurt waar gezinnen altijd op de vloer zitten omdat ze anders de kans lopen via de ramen door verdwaalde kogels te worden geraakt en waar de politie zich al helemaal niet meer durft te vertonen.

En hoe gaat dat dan in dit soort films? Die jochies, die voor galg en rad dreigen op te groeien, bloeien helemaal op en Connor gaat ze tegen wil en dank toch aardig vinden. Bovendien is er sprake van een sexy lerares die toestemming moet geven om twee van haar leerlingen in het team te krijgen. De 'tegenprestatie' is niet gering: ze moeten een BOEK lezen. Een heel boek! Wat is dat voor krankzinnige trut?! Gelukkig weet Connor precies wat hem te doen staat: een beetje stuntelen en lief zijn voor die jochies. En ja hoor, juf vindt hem al snel lief.

Sommigen van mijn geachte collega's moesten tijdens deze film vaak lachen. Niet omdat ze het zo leuk vonden, maar meer omdat deze film bol staat van de clichees. Met name bij de sentimentele stukken werd er honend gelachen. Dat vond ik zelf wat overdreven (wat wil je nou bij dit soort thematiek) maar ik snapte het wel. En het zou me allemaal worst geweest zijn als hardball een kinderfilm was geweest, zo'n wijze les van ome Disney ofzo. Maar dat is het dus niet, Bitch! (Ik probeer het even uit: schokkend he?) Deze film is bedoeld voor dertien jaar en ouder en ik kan me voorstellen dat het bij een echt volle zaal lachen gieren brullen wordt, maar dan op een manier die de makers niet bedoeld hebben. Je moet zelf maar bepalen of je dat nog interessant vindt. Persoonlijk lijkt deze film mij met de huidige alternatieven geen bioscoopkaartje waard, maar als huurfilm doe je hier helemaal geen slechte keus mee als je een bijzondere voorkeur voor Keanu of als je wel kunt lachen om een film met een hoop bijdehante jochies.

Score: 6/10
Martijn Warnas