Every Who down in Who-ville
liked Christmas a lot.
But the Grinch on his mountaintop
surely did not!
The Grinch hated Christmas!
The whole christmas season!
Now, please don't ask why.
No one quite knows the reason.
It could be his head wasn't screwed on just right
It could be, perhaps, that his shoes were too tight
But I think that the most likely reason of all
may have been that his heart was two sizes too small.

Lees verder op https://www.geocities.com/Hollywood/Screen/4432/gstory1.html.

In 1951 schreef Theodor S. Geisel onder het pseudoniem Dr. Seuss bovenstaand gedicht over The Grinch. Het was een van zijn vele kindergedichten en voor zijn verzameld werk kreeg hij zelfs een Pullitzer-prijs. In 1966 werd er een animatiefilm van gemaakt en wat Geisel betrof kon die niet verbeterd worden. Daarom heeft zijn vrouw na zijn dood in 1991 veel aanbiedingen om van het verhaal een 'live-action' versie te maken afgeslagen. Pas toen Jim Carrey haar liet zien hoe hij The Grinch gestalte zou geven kreeg regisseur Ron Howard toestemming. (Waarschijnlijk werd het ook tijd voor een nieuw bankstel in huize Geisel.) En het moet gezegd: Carrey is goed. Heel goed. Dankzij geavanceerde animatietechnieken en een heel knap kostuum lukt het hem om de 'tekenfilmversie' van The Grinch, gebaseerd op de bibbertekeningen van Geisel zelf en opgepoetst door de beroemde animator Chuck Jones, op een geweldige manier gestalte te geven.

De Who's zijn vriendelijke luitjes, gek op een feestje en met name op Kerstmis. Ze hebben een wat eigenaardige neus (ongeveer zoals een buitenaard ras in Star Trek Voyager waar ze een heleboel mensen van willen laten zien en waarbij de make-up dus niet te moeilijk moet zijn), dragen rare kleren en zijn peervormig, maar als je drie haltes mee gaat met lijn 2 zie je al gekkere figuren zitten dus voor Nederlandse normen zijn ze volstrekt normaal.
Terwijl de Who bijna obsessief bezig zijn met de voorbereidingen voor Kerstmis doet de Grinch, een kluizenaar die zelfs ruzie heeft met zijn eigen echo, in zijn hol boven op een nabijgelegen bergtop zijn uiterste best zich aan het feest te ergeren en tegelijkertijd zijn eigen hart tot minimale proporties terug te brengen. De Grinch is namelijk pas gelukkig als hij zich zo slecht mogelijk voelt. Dat hangt weer samen met wat jeugdtrauma's, die in de film uitgebreid aan bod komen.

De kleine Cindy-Lou Who, die zelf nogal twijfelt aan het nut van Kerstmis, herkent in de Grinch een zielsverwant en haalt hem over om als voorzitter van de feestcommissie op te treden. De Grinch trapt er in en komt naar het dorp, waar de bevolking helaas wat oude wonden openhaalt. Nu is hij het echt zat: hij pakt een kettingzaag en richt een ongelofelijke slachtpartij aan.

Geintje. Hij bouwt een arreslee met warpdrive, zet een kerstmannenpak in elkaar en rooft het stadje leeg. Precies zoals we zien in de trailer, dus daarmee verklap ik niets nieuws. Het verhaal is namelijk redelijk voorspelbaar, maar daar gaat het natuurlijk niet om. Carrey is altijd leuk als doorgedraaide gek en wat dat betreft biedt het karakter van de Grinch genoeg mogelijkheden. Toch is er meer te genieten, van schitterende decors tot subtiele grapjes voor volwassenen. (Waarom zouden de Who op een feestje bij aankomst hun huissleutel in een grote glazen pot doen, denk je?) Afgezien van wat nutteloze liedjes heb ik er niets op aan te merken, al is het natuurlijk vooral een kinderfilm. Ik zag helaas de Nederlandse versie met Joost Prinsen als de Grinch en uiteraaaaaaard weer Paul van Gorcum en Henk van Ulsen. Dankzij Joost Prinsen klinkt de Grinch als J.J. de Bom. Het lijkt echt nergens op. Afgezien daarvan: een must.

Score: 8/10
Martijn Warnas