Die titel gaat ze publiek kosten, dat kan niet anders. Films met Lenin in de titel worden per definitie met gejuich ontvangen door het alpinopetten-coltruien-filmmuseum volkje en dus loopt de rest van het land er met een wijde boog omheen. Ik hoop daar iets aan te kunnen doen, want deze film is érg toegankelijk en heeft een bijzonder origineel concept. Hij is alleen wel in het Duits. Maar dat was Derrick ook, dus ik wil daar geen gezeik over horen. (A propos, ik wil dus ook even geen gejammer meer over het feit dat die Warnas alleen maar kneukfilms recenseert, ja?)

Het verhaal speelt zich af in Oost-Duitsland en… BLIJF ZITTEN! Er is NIKS mis met een film die zich afspeelt in Oost-Duitsland! Allemachtig, als het ook niet in Númenor, Area 51 of in de Matrix is hebben jullie ook meteen geen interesse meer he?
Goed, Oost-Duitsland dus. In het gezin van Alex is het even niet zo gezellig: zijn vader vlucht op een dag zonder enige waarschuwing naar het westen. Moeder Hanna is raakt daardoor zo van slag dat ze acht weken lang geen woord uitbrengt. Daarna doet ze of er nooit een vader is geweest en gaat ze met dubbel enthousiasme in het Socialisme geloven. Dat uit ze ondermeer door buren te helpen met hun klachtenbrieven. Ze is dan wel socialist in hart en nieren, maar evenzogoed accepteert ze niet klakkeloos dat Staatskledingsfabriek nummer 14 truien aflevert met mouwen die een decimeter in lengte verschillen. Dat komt de Kameraad-directeur geheid op een pittige brief te staan!

Tien jaar later bestaat de DDR 40 jaar en is Alex' moeder op weg naar een feestelijke ceremonie van de Partij. Daarbij kruist ze het pad van een demonstratie, waardoor ze klappen oploopt. Ze raakt in coma en mist zo het belangrijkste evenement uit de geschiedis van het land, namelijk de val van de Berlijnse muur! Acht maanden langt is ze buiten westen en als ze bijkomt wóónt ze er!
De dokter heeft echter heel duidelijk gemaakt dat Hanna voorlopig rustig moet blijven en Alex kan haar dus echt niet vertellen dat haar geliefde Socialistische heimat niet meer bestaat. Hij besluit dan ook om dat gewoon stil te houden. In hun kleine flatje van 80 vierkante meter, waar moeder voorlopig bedrust moet houden, regelt hij ervoor dat de DDR gewoon blijft bestaan. En dat is lastiger dan het lijkt!
Om te beginnen verdwijnen alle oude DDR-merken uit de winkelschappen. Er zijn geen Spreewald augurken of potjes Moccafix Gold meer te krijgen, maar alleen westerse merken. Dat is echter nog wel op te lossen met het bijvullen van wat oude potjes, maar er zijn grotere problemen: zo moet op korte termijn al het DDR-geld worden omgewisseld voor westerse marken, maar helaas weet alleen Hanna waar ze het verstopt heeft. De smoes is uiteindelijk simpel: "Moeder, we mogen een Trabant kopen!"
"Nu al? We staan pas drie jaar op de wachtlijst!"

Verder moet de visite uitgebreid geïnstrueerd worden om niets verkeerds te zeggen. Ook moeten die westerse kleren uit, zeer tegen de zin van Alex's zus. Die heeft trouwens een westerse vriend gevonden, een jongen die helemaal niets weet van de DDR en zich dus wel erg makkelijk verspreekt. En op een dag vraagt moeder natuurlijk of de TV aan mag, een probleem wat Alex op weet te lossen dankzij een vriend die gek is op videofilmen en monteren. Maar wat gaat Alex doen zodra zijn moeder uit bed komt en al die glimmende BWM's in de straat ziet?

Goodbye Lenin is geen zwaar drama, maar ook geen luchtige comedy. Hij is wél spannend, origineel, ontroerend en leerzaam voor wie over de DDR nooit zoveel mee heeft gekregen. Er wordt overigens ook uitstekend gespeeld. Ik heb me maar aan één ding gestoord: de hengelmicrofoon, die nagenoeg voortdurend in beeld te zien is. Helaas is het daardoor wat moeilijk om 'in het verhaal' te blijven, al hangt het ook erg af van de beelduitsnede in de bioscoop waar je terecht komt. Laat het geen reden zijn om deze film te missen, evenals stomme vooroordelen over Duitsers en films zonder Hollywoodsterren. Goodby Lenin is gewoon een ontzettend goede film, geschikt voor iedereen.

Score: 8,5/10
Martijn Warnas